Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Noviembre de 2013.

OUTRAS NOVAS....

 

Verín.CRONICAS TAMAGAS. OUTRAS NOVAS.....

Miña cara señora María: -Tiña vostede toda a razón. Cambiárase de sitio, polo que non se daba encontrado.

 O que si se encontrou foi o Martín coas verbas do seu fillo de cinco anos. O cativo, perante as ferias, estivo participando dun obradoiro na ludoteca municipal. Nun dos días, ao regresar a casa, o primeiro que dixo foi:¨-" o alcalde é un maleducado". -Non digas iso, -pero que pasou?.

 Na programación da ludoteca estaba prevista unha visita á casa do Concello con recebimento, por parte, da primeira autoridade municipal. Resulta que "mandou" ao segundo para recibilos, polo que o raparigo sentiuse desfraudado e chegou á casa malhumorado e o primeiro que espetou, rubindo as escaleiras, foi a mecionada frase.

O Martín non entendeu ese desprecio cara os cativos, porque, non facía moi tempo que o personaxe aparecera pola casa para darlles a benvida como veciños. -Trasladárase do centro da vila cara a zona de Cabreiroá e veciños, -veciños non se pode dicir que sexan-, porque a distancia de ambas vivendas, aínda é considerada. O que si se pode afirmar é que son veciños porque as súas vivendas están na zona "cara" de Verín.

Corría o mes de agosto e como de costume celébrase a feria do viño na praza da Mercé ou Prazuela. O caso é que un empresario da vila estaba disgustado porque as súas mensaxes non tiñan resposta, polo que se sentiu ninguneado e acudiu a un par de concelleiros para poder ter unha  conversa co "taifiñas". E así aconteceu, aproveitando a inaguración da feira, ámbolos concelleiros prometéranlle que irían a tomar un café os catro, polo que acércanse o "taifiñas", para solicitarlle a entrevista co empresario e a contestación foi: -"estoy en la Lanzada".

 O empresario, con isto da crise, que non hai traballo,  quería participar nun concurso a unha obra que ía licitar o Concello e como coñece o percal desexaba ter noticias das posibilidades de conseguila, por iso mandaba mensaxes a máis "alta instancia gubernamental" da taifa, pero, como estaba na Lanzada, non lle collía ou non lle quería contestar. Recorreu aos concelleiros para contarlles o que lle estaba a suceder e eles, como o notaron moi enfadado, viron a deus por un buraquiño, cando anunciaron a inaguración da feira, porque aproveitarían o evento para ter a conversa. Conversa que non existiu, porque "el señor" estaba de "vacaciones" en LA LANZADA.

 Despois de regresar á Lanzada debeu pensar que metera a pata e chamou ao empresario para dicirlle que non se preocupara que lle "daría" un par de obras dun Plan Europeo. Ó empresario aquilo desconcertouno máis, porque o Plan xa pasara, según noticias da súa oficina. --Aínda está esperando polas obras......

 A obra en cuestión foi a remodelación e acondicionamento, que se está a facer, da casa da Cultura para albergar outra sá de exposicións e outra oficina de  turismo. Ámbalas existen na casa do Escudo de San Lázaro, que se comprou para tal fins fai máis dunha década, por certo, están en perfecto estado para ter moita utilidade perante moitos anos.

  A subasta desta obra foi moi curiosa porque se deron os ingredientes máis comúns da corrupción. Neste concurso apareceu un Comité de Expertos, como salvagarda, para ser a máis obxetiva licitación na historia do Concello. -A redacción do proxecto foi feito por unha persoa que ten participación na empresa gañadora do concurso e como non podía levar a cabo a dirección, nomearon a unha filla dun dos membros do Comité de Expertos. -Que lles parece?. -Viva a vila culé!. -Todo queda na casa. -Temos que coidar esta finquiña.....!.

 

Ás vivendas está a chegar auga turbia. A choiva barre a terra dos montes queimados e lévaa cara o río Támega, que logo rube ao Castelo para baixar a cada un dos predios, para que poidamos lavarnos e cociñar. Temos que comprar auga de Cabreiroá e Sousas para poder facer a comida cada día. Aquí non se invirte nada, só facer obras que xa existen.......A culpa ninguén a quere pero cada un de nós aportamos o grauciño de area que fixo que individuos  así mangoneen un concello. Reflexionemos............

                                           Verín, 7 de novembro do 2013.

                                           Adolfo Rolán... 

Jueves, 07 de Noviembre de 2013 09:40 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

róubannos....

Verín- CRÓNICAS TAMAGANAS.    Róubannos......?

 

Miña cara señora María: -O segredo que vostede gardaba descubríronllo. Ten o “don” da ubicuidade e resulta que non o emprega. Vostede é unha “deusa” e no barrio ninguén sabía nada. Tal vez por iso ninguén se enteraba das facturas da auga e do recibo do I.B.I..

 Tiveron que aparecer os recibos da empresa concesionaria da auga potable da vila para que demostraran que unha familia que está empadronada no inmoble 0, andar 0, da rúa 0, vivisen ao mesmo tempo, as vinte e catro horas do día nas dúas “viviendas” que rezan na factura da auga.

 A vostede, señora María, que vive no andar segundo do seu edificio e que lle chegan as tarxetas do INE a ese enderezo, porque no Padrón de habitantes do Concello, cando o fixeron constataron a súa residencia, resulta que agora tamén vive no baixo, no que ten os trastos e tamén vive na bodega, na que garda as patatas que recollen, seu marido e vostede, pola parte de atrás, é dicir, na horta.

  Como na factura lle asinan “dúas vivendas” estanlle a cobrar a estadía dos usuarios no baixo ou na bodega as vinte e catro horas do día. Vostede comentara , que no baixo ou bodega só tiña unha billa, que non reúne as condicións de vivenda, nin ten  a primeira licencia de ocupación que esixe a lexislación imperante na Comunidade Autónoma. O baixo ou bodega é como se fose unha prolongación do andar, porque ali garda todo o que non lle colle enriba.

 Vostede está a contribuir entón, na financiación das Institucións, porque factúranlle a “taxas” cos usuarios correspondentes, que lle asinan e que fan vivir, as vinte e catro horas, nas dúas viviendas. –Din que hai unha lei que recolle o  equilibrio, no consumo e no gasto, neste tipo de  servicios. –Entón?. –Necesitan cartos e empregan todo tipo de argucias para recollelos, pero sempre machacando aos mesmos.

 Se vostede tivese unha vivenda nos arredores da vila tamén lle facturarían os tres usuarios, como se estivesen vivindo, tamén, aló. O bonito do caso é que o contador da auga contabiliza o consumo e cando recolle cero metros cúbicos indica que non hai uso da vivenda, polo tanto non hai saneamento, nin depuración das augas desa vivenda, polo que non deberían cobrar, porque os usuarios están pagando o andar que fan vida diaria. Hai terían que cobrar cando o contador contabiliza un consumo aos días de uso da vivenda.

 No que respecta a contribución só un apunte. Se a vostede, señora María, lle aumentan un só metro cadrado de superficie ou  un só metro cúbico de volumen, nas súas proiedades, para vostede representa moi pouco. Pero como vostede pensa que hai uns trinta millóns de propietarrios en toda España, a cantidade resultante é de abrigo.

 Se se fixa ben no recibo e ve que ao alpendre, á corte, aos cortellos, ao galiñeiro,  á bodega e todo tipo de cubertos que rodean a vivenda, lle dan o nome de “almacén” póñase a temblar, porque esta palabra ten distinto significado, polo uso, nas distintas xeografías hispanas, pero dende Madrid unificaron todo. Así aparecélle a un veciño dunha aldea, deste concello, unha cantidade a pagar de cerca de cincocentos euros. –Nestes meses non poderá comer, porque a paga de xubilado róndalle esa cantidade.

 -.Que lle parece señora María e iso que prometeron que non ían a subir os impostos. Algunha debería recoller este tipo de estafa política.

 

                              Verín, 25 de novembro do 2013.-

 

                              Adolfo Rolán Fernández.

Lunes, 25 de Noviembre de 2013 20:20 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris