Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Marzo de 2014.

Comisión....

 

 

Verín-CRONICAS TAMAGANAS-Comisión,,,

Miña cara señora María: A súa cara irradia frescura, non está queimada polo sol. A permanencia no piso, tanto tempo, fixo que a súa cor sexa branca. -Din os entendidos que así debe estar a pel-. Outras persoas non fan caso desas recomendacións e toman todo o sol nun só día.

Vela na cadeira de rodas empuxada por algúns dos fillos, dando unha volta polo redor do edificio é bo, porque comunica ansias de vida para tantas persoas que non saben que facer, mentras vostede “vive”, aínda que sexa nunha silla de rodas. Fáltalle o motor para ter a súa total independencia e ir a darlle de comer ás galiñas.

Poucas persoas saben disfrutar de aquel traballo, por iso ,agora, non dan pasado o tempo, cando nunha horta hai de abondo que facer para ter uns hortalizas máis que ecolóxicas, naturais. Se a cadeira de vostede fora autómata seguro que aínda esfaragataba na terra, cun sacho de mango longo para deleitar aos veciños, como facía daquela, cos seus tomates, pementos, leitugas, repolos e todo tipo de plantas que se empregan na lareira doméstica para darlle o sabor, que algúns andan a buscar no que lle chaman gastronomía, en vez de comida.

É curioso, un socialista mandándolle unha indirecta ao “taifiñas”, nunha destas últimas comisións da temporada.

Na Lanzada hai que estar antes do día tres de agosto. A ver se se acaba o marisco prohibido e non aparecen os furtivos para por enriba da mesa o albariño de colleita caseira, sen etiquetar, e os “santiaguiños”, escasísimos, porque hai que manter a esquisitez de probar algo que pode desaparecer en calquera momento. –Sempre difierente!.

O concelleiro da oposición foi un inconsciente ao largarlle aquela frase. -Non foi prudente e menos nestes intres-. Claro que, tamén podía ser o momento, para expresarlle que non estaba untado de tanta porquería e quedar ben con el. Ao mesmo, tratou asi de colocalo no seu lugar e non nas altas esferas do partido, dicíndolle, que moito fardar, pero hai outros por enriba que mandan moito máis e vense todos os días nos xornais.

A frase ten moita miga. O socialista dá a entender que calquera nova é boa aínda que te traten de ladrón. A conciencia da xente está tan deteriorada que non importan as actuacións con tal de vivir mellor e por riba dos demais. -Todo se mangonea co poder.

Sen embargo as novas que chegan falan de preocupación. Cando, daquela, o xornal O País, publicara a relación de persoas da trama gurtel, aparecendo unha relacionada, familiarmente, coa vila de Verín pode arrasar con moitas cousas.

As visitas a aquel chalé, naquela urbanización madrileña, que estaba fronte ao da artista, moi famosa, polos seus biquinis, nas revistas de entretenemento, en perruqerías e sás de esperas de consultas privadas poden ser motivo de preocupación e dar moito de si. Hai un refrán que di: “cando o río sona e que auga leva”, e outro: “ cando as barbas do veciño vexas pasar, pon as túas a remollar”.

O mes de agosto ten fama política polas “serpes de verán” que soen lanzarse aos medios como novas que anuncian acontecementos de todo o tipo e posibles cambios políticos, que alguén busca para mellorar e polo tanto outro perderá. -O final todos gañan, menos os contribuintes.

Señora María lea a prensa, pero lea a letra miúda...

O meu máis sincero pésame a todoas as persoas que perderon o seu querido familiar no accidente do tren en Santiago. -O Apóstolo os teña con el.

Xullo 25, día do Apóstolo Santiago 2013.-

Adolfo Rolán.

Miércoles, 05 de Marzo de 2014 21:28 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín No hay comentarios. Comentar.

Carnaval 2014....

 

 

Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS- Carnaval 2014.-

 

 Miña cara señora María:  -É Carnaval ou Entroido –antroido- ?. Carnaval é máis universal, máis global e fai que a festa chegue a outros recunchos e sexa coñecida esta bisbarra fóra das fronteiras.

 Non fai falla remontarse ás festas romanas, porque se cae sempre no mesmo, para xustificar este ou aquel vocablo, senón darlle un componente globalizador, para ir cos tempos sen caer en banalidades. Aínda que as veces haxa que botar man da cultura clásica para buscar orixes xustificativas.

 Con escoitar expresións:-"vas feito un carnaval"- ou "pareces un carnaval" estase a darlle o significado que representa máis festa, aínda que pódese entrever un significado pexorativo, cando aquilo de vestir mal ou sucio ou roupa vella ou coma un pobre.

  –Non se debe quedar só coa exclusiva, nin reducir só a este ou a aquel recuncho o que xa foi “tomado” polo “botellón”, porque compite co toxo e co cobelleiro na baixada da Morena, dende Cimadevila ata a Picota.

 -O do toxo máis grande, ata de agora, só tiña, como meta, superar ou  preparar un cobelleiro xigante. De agora en adiante a meta será inventar un botellón que destaque coma o toxo.

 As narracións pérdense nas matizacións, de aí que queda cadaquén, co que leu e, sobre todo, as présas por escrebir  fan que non se chegue a contrastar uns comentarios con outros, no mesmo lugar.

O “purismo” dálle paso ás innovacións, pero iso non lle resta ningún ingrediente ao Carnaval.

 O Bento explicaba o que vivira, cando cativo, na Picota, o luns pola mañá. Deixaba moi claro que a masificación da festa acabou con aquel purismo, porque só eran “catro” os que ían á farrapada.

 Na súa narración falaba de como os rapaces e maiores se colocaban recostados cara as paredes co farrapo escondido por detrás e cando un veciño pasaba pola praza da Picota, calquera lle lanzaba o farrapo, pero sen ser descuberto polos outros. E ata contaba que se non pasaba ninguén, pois non se tiraba. -Agora fan unha “guerra” entre os participantes. -Perdeu o carnaval?. –Non, segue o seu camiño nos tempos.

 O orgullo do lugar era que os Peliqueiros-Cigarróns visitaran as vivendas, perante estes días, e tamén pandillas veciñais pasaban por cada unha para comer e beber, agora péchanse as portas porque os foráneos imitábanos e  os donos non están por esas. -Costumes que se perden?. –Non, a globalización marca outro xeito de costumes.

 -O Pichi recibe vistas  aínda que sexa sen vestimenta-.

 Oimbra ábrelle as portas e sérveos na rúa. É outro costume que está arraigando.

 O que  se mantén é o val do río Támega e seguro que o río é testemuña da verdadeira verba e verdadeiros costumes das terras que rega, a pesar das prohibicións institucionais. Só el sabe a historia, polo tanto, coidalo porque ata pode desaparecer.

 Habería que cambiar o nome da festa e patentar un título que recolla a verba Támega. -Por exemplo: “Carnavais do Támega”: Laza, Verín, Oimbra.

 O de Entroido –antroido- parece algo diferente, distinto pero só se queda en lugares moi determinados. Está ben enriquecer a linguaxe, a cultura, pero non entrar en liortas que fan que os máis novos caigan, tamén en discusións banais, cando “todo” se perde nos tempos e ninguén é capaz de investigar para buscar algo que lle dea consistencia a toda esta “esmorga” que fai que a xente disfrute como nunca. Esta verba pode estar máis relacionada cos calendarios ou tempos relixiosos.

 -Os dous conceptos son diferenciadores entre laico e relixioso, pero hai quen xoga a mesturalos cun sentido pexorativo ou de roubo por parte dunha parte.

 Dos estudosos é de quen deben aprender os que inculcan sectarismos co uso das verbas, porque poden ser futuros erros nas vindeiras xeracións.

 Se vostede , señora María, rubise co Ponchi ao Santo, -San Mamede –Macizo Central ourensán e a ubicase diante da capela observaría os distintos vales que arrancan daqueles cumios, regados por ríos, que ao  longo dos seus cauces sitúanse pobos e vilas, onde as máscaras, cos seus particulares nomes, crean un carnaval de moitas cores, facendo unha distinción enriquecedora e diferenciadora da provincia ourensá.

 

                                  Verín, 2 de marzo do 2014.

 

                                           Adolfo Rolán.

 

Miércoles, 05 de Marzo de 2014 21:29 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


monterrei ...ocasión perdida?

Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS- Monterrei....ocasión perdida...?.

 

Miña cara señora María: Cando as persoas xogan a políticos ábrense dous camiños: -“ os que aspiran a manterse no cargo e os que aspiran a facer algo distinto, diferente, porque non lles importa o tempo político e porque teñen oficio e beneficio e van a servir e non a servirse.

 Os que queren materse no tempo obran ao ditado, esperando que lles veña do ceo o maná e que pase o tempo, para aproveitarse das complacencias políticas e que chova, porque saben que unha obriña por aquí e outra pola acolá son suficientes para vivir. -Pódeselle catalagogar como “políticos funcionarios”-. Examináronse das “oposicións políticas” e tómanas como seu oficio.  -Estes saben o que queren da política-.

Os que teñen claro o tempo político, porque teñen oficio e beneficio, teñen claro a súa finalidade política. Poden que accedan ao cargo por estar aí, pero o seu tempo é de entrega total para servir aos cidadáns, aos contribuíntes. –Toman decisións, que  aínda que sexan cativas, configúranos como “homes de estado”. Nunha palabra, arriesgan.

-O castelo de Monterrei prestábase e préstase para demostrar a calidade política dos que gobernan os destinos da cidadanía galega-.

-Co anuncio de convertir o Castelo de Monterrei nun HOTEL-MONUMENTO, polo aspirante a tomar as rendas en Madrid e poder dirixir os destinos hispanos, quedouse na categoría de “taifiñas” e non en “home de estado”, como debía ser.

 Escomenzou por reducir o número de deputados autonómicos, pero, só foi iso. –Debeuse cansar!. -Un xesto, simplemente-.

-Esta decisión foi e é unha “ocasión perdida”, para quen goberna Galicia, porque en Monterrei, tiña e ten a oportunidade de empezar  a reducir o Estado, configurando na acrópole, a futura sede da BISBARRA de Monterrei, como experiencia piloto, para comarcalizar Galicia e ir eliminado INSTITUCIÓNS, que son un “cargo” para os contribuíntes.

 Obrigaría ao Goberno Central a cambiar determinados artigos da Carta Magna, porque ao reducir localismos erradicaríanse institucións, que só fan duplicar funcións estamentais.

 É máis, podía empurralo a ir perfilando unha nova distribución territorial de acordo cos tempos e sobre todo, cos tempos de crise, pero non. -Chegoulle con competir co taifiñas local. –Non hai para máis.

 Nembargantes, quen demostra ser home de estado é o actual presidente da Deputación, arriesgando ao propor a elección dos deputados provinciais nunha circunscripción única. -Só lle faltou reducir o número, para que a carga dos contribuíntes ourensán fose menor, pero vese que ten ideas e exprésaas, como debe ser, sen ter medo a perder o posto político.

Non é a primeira, nin será a última proposta deste xoven presidente, para que nas altas esferas do Estado se fagan eco da súa idea, porque volverá a expresala nos medios de comunicación, para que non sexa esquecida.

Non fai falla saír da provincia ourensá para ver como se fan as cousas. Unha visita  ao Parque Arqueolóxico da Cultura Castrexa-Lansbrica- e vese que se queren facer algo positivo na fortaleza aos pés do San Salvador, poden facelo. –Porque saber, saben. -Defenden outos intereses?.

 E seguro que as visitas ao Castelo aumentarían e non só para uns poucos, quens serán os que disfruten, oteando, un acontecer do val do río Támega, máis escuro que ningures. Eses, quéreno, só para iles e non que o resto dos “tamagani” poidan acceder, pero para ver un val cheo de vida e non froito do esquecemento político.

 Deberíaselle comunicar a algún Comisario Europeo a finalidade dos cartos e mostrarlle que aló, no mesmo montículo, a menos de seiscentos metros, hai ,xa, un Parador de Turismo. A que ven, outro, no mesmo emprazamento?. –Que expliquen e que dean conta a Bruselas deste despilfarro.

 Señora María: -Temos o que votamos.

 

                                    Verín, 27 de marzo do 2014.-

 

                               Adolfo Rolán.

Jueves, 27 de Marzo de 2014 20:23 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris