Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Julio de 2015.



Broma...sobrante.

VERIN.BLOGIA.COM

VERIN-CRONICAS TAMAGANAS.  "...Broma....  sobrante...".

Miña cara señora María: -O Rofo non cría o que lle ensinaban-.

Nas meixelas, dos veciños da vila, frorecen pétalos que se esparellan por tódolas rúas. O medo político desapareceu e volven os viandantes a sorrir.

O sorriso, a venganza,  a satisfación, cómplices de largar do sillón algo que fedía. Os viandantes, como liberados, dun peso que non tiñan forza para arrancalo, ata camiñan con estilo, como se por as rúas foran persoas distintas de fai uns poucos días. -Como se pode cambiar en tan pouco tempo unha forma de andar?.

-A liberdade é a causa principal de todo isto. Acontece o que ten que acontecer, porque os veciños respiran politicamente liberdade.

-Os xestos, a maneira de expresarse, tender a man, dicir bos días ou un ata logo van acompañadas de sorrisos maléficos que expresan alegría polo ocorrido nas votacións. -A sorna faise dona das rúas verinesas-. Uns, exprésana abertamente e outros, cun medio guiño. -Pero todos sorríen.

Para sorna ou chiste ou broma o preparado no maletero dun carro verinés ao lado dunha beirrarúa da avenida Luis Espada.

O propietario colocou o inmenso programa electoral no medio do maletero coa imaxe do personxe cara enriba. Pechaba o maletero e dirixía aos viandantes ofertándolle que se arrimaran e abrisen o capó para coller algo. -Ninguén picaba-. Ao abrir o maletero e ver ao personaxe sentíanse alegres por non querer o que ofertaba o dono.

 Se embargo á saída do supermercado unha persoa "compunxida" preguntou: -Como levas o do Baltar?, -hai que torealo, foi a resposta do aludido, pero rematou a conversa aí. -Interesante a pregunta e a resposta. Debe ser a nova comunicación que deben emprender os barridos do concello ou é que non teñen máis que dicir, polo que encontrarse na rúa, de frente, cos veciños e non dicir nada, despois de tantos anos na poltrona, ten que provocar delirios.

 Delirio foi co que se encontrou un empresario cando foi invitado a visitar Infistela e escoitar a proposta que se lle ofertaba. Nunca, polo seu maxín, pasara tal aventura, porque se encontrou con algo que non respondía a seus intereses e menos sofrindo, cada ano, as visitas imprescindibles dos que controlan todo economicamente. Ao pesar de todo comprometeu a palabra e buscaría entre os seus alguén que lle interesara o predio.

Delirio foi tamén co que se encontrou o novo Alcalde na actuación dos Coros. Invitación non houbo, pero apareceu, e tivo que soportar a chamada que a representante do coro verinés fixo, con nome, o que se quedara no fondo da igrexa, para que rubira a entregar o agasallo correspondente. -Sen embargo o nome do actual Alcalde non foi pronunciado. -Só o señor Alcalde-. -Un sobrante-. Ou é que lle gosta a música?. -Pode ser. -Pero todo en función do voto.

Non se preocupen que pronto haberá novas interesantes. Verase que o concello non era o que todos pensaban que era. A coba do Alí Babá sería un Belén comparado co que se está comprobando.

 Gastarse todo o remanente en obras para gañar as eleccións non deu o resultado que se buscaba. Isto debería estar prohibido por lei. Os partidos deberían buscar consensos, lexislando, o mesmo que coas inaguracións preelectorais.

Primeiro anuncia un alto remanente e logo non chega para pagar as obras das eleccións, que, por certo, aínda se están rematando e haberá que esperar se son continuadas porque os cartos non se estiran.

 Señora María, cada un é como é, polo que non se poden pedir peras aos olmos.

-Remata o mandato, coma sempre, mentindo. Pero, os verineses, coas meixelas cheas de rosas. -Boas feiras para todos.

 

                                               Verín 2 de jullo do 2015.-

                                         Adolfo Rolán.-

Jueves, 02 de Julio de 2015 09:40 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Soldos...

Verín- CRONICAS TAMAGANAS- Soldos……….?

 

Miña cara señora María: Chegou Mirian, veu sen o pai pero ela, resolutiva, como é, enfréntase á vida e , como non, todo para adiante  axudando, con  moito coidado, a súa avoa.

O que non perdeu, a pesar de todo, é o de estar ao día nas cousas que ocorren na vila.

O seu interés polo Idi Amin verinés foi a primeira entrada  coa que se presentou na xuntanza da tarde nas cadeiras da urbanización do Castro. – A resposta saíulle de inmediato da señora Castelán;  - Segue a facer o mesmo. O exemplo telo no tenente de alcalde que non lle repetiu. –Todos escapan del e non hai explicacións do porque. Debe ser un persoeiro a estudar nos anais dos libros de comportamentos e sobre todo de sociabilidade.- O que se chamaba, daquela, urbanidade.

 Ao parecer, espétalle o Castelán, agora  preséntase aló, onde xorde calquera reunión, porque pensa que a culpa de non gañar era que saía pouco polo pobo. –Unha maneira de botar pelotas fora ou de satisfacerse para non ter que pensar na verdadeiras causas, que son máis persoais que políticas.

Sen embargo Mirian interesaba tamén polo dos soldos, que facía poucos días criticara o ex -verinés.

-Chamoulle moito que un individuo que levaba e leva anos vivindo da política, que se expresara desa forma en contra dos soldos dos novos rexedores municipais. –Non comprendía que alguén que manifesta, aos poucos días, estar fora de si, porque alegaba, que ata os sábados e domingos, tiña que resolver temas do concello, agora, soluciónanse  por xeración espontánea.

Os dos soldos, querida Mirian, éche unha historia propia do persoeiro. -Corría o ano dous mil e proponme ir para Santiago, capital da Galaecia, deixando o meu traballo de mestre para dedicarme as vinte e catro horas do día a atenderlle “a famosa finquiña” verinesa. Parecíanlle  poucas horas  de entrega á política local, polo que, encontrou un posto de asesor na Consellería do Medio Rural, que daquela rexentaba, un funcionario de Extensión Agraria, coñecido, daquela, como Conselleiro das vacas tolas. –Por certo, nestas eleccións, ía de segundo, despois do ex.. –Que terá a política?.

-Sabes Mirian que o soldo que me  tiñan asinado era de cincuenta mil pesetas menos, que o da nómina da miña empresa. –E iso que era dos deles, imaxínate, senón fora.
-Pois esta casta de individuos  é a que dirixe as institucións e hainos que soporta,r porque as persoas inocentes ou non tan inocente,s vótanas. –Ou ruben ao carro mellor colocado, como ocorre case sempre, porque estes non van nas listas dos perdedores, porque saben que así non cheiran nada.

Pero aínda hai máis, miña cara Mirian: -o caso das vacas tolas trouxo consigo o ter que deixar o posto de Santiago, polo que había que regresar á empresa,e rogoume que me quedara con el, pois aínda foi peor, pois pasaron case tres meses sen asinarme soldo no concello, ata que un día senteime diante del , no despacho, e só lle dixen: lo ti non levas un soldo tódolos meses para túa casa.

Pasaron os anos e  aínda non se fixeron efectivos aqueles meses e iso que no tripartito intentaron correxir o tema, pero….por certo, a falta de cobro xuntaba  a falta de cotización á seguridade social polo que se transmitía un problema á miña  xubilación. –A pesar de todo estou na vida con vida positiva e durmo moi ben-.

-A vara de medir de estes individuos non é equitativa. A súa perspectiva de socialización está moi lonxe de persoas normais

                                Verín 20 de xullo do 2015.-

                              Adolfo Rolán

Lunes, 20 de Julio de 2015 11:19 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris