Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Noviembre de 2015.

sentenzas?

Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS-   Sentenzas?...

 

Miña cara señora María:  A discusión descorría con bastante normalidade entre o Chelís e o Manoliño, pero as dúbidas que expresaban non lle concordaban co que desexaban ambos.

 Os dous estaban de acordo no mesmo, pero non chegaban a nada, porque non se escoitaban.

O recuncho da nova urbanización é o lugar de máis tertulias da vila e eles imitando aos de máis idade sentáronse nas cadeiras do lugar, sen embargo non deron con ningunha conclusión concertada.

 O tema que trataban era o das novas que encheron as páxinas da bisbarra nos xornais correspondentes e, como non, o discutido “multiusos” na propiedade da familia dos Vilarellos.

 A xustiza deulles a razón nas dúas sentencias, polo que disertaban sobre quen debería indemnizalos se o Concello ou os veciños de Verín. Estaban de acordo que deberían ser os responsables políticos e os técnicos que auparon o proxecto xuridicamente. Pero non sabían se esta medida estaba contemplada nas leis, polo que, falaban e falaban e o resultado non chegaba.

-O que tiñan claro é que a familia debía ser compensada por quen fose. Non se debe abusar da xentiña, nin ir de prepotentes ante os coitadiños veciños, cando e sobre todo, crúzanse nas beirarrúas uns e outros.

 A señora María non puido presenciar a disertación, porque o tempo non acompaña e o fillo aínda non chegara para baixala.

 O home, xubilado en Barcelona, anda coa mosca trala orella e ao mellor cambia de  empadroamento, polo que poida pasar aló, en Cataluña, para ter asegurada a súa pensión.

 Sabe que a súa nai gusta moito de parolar e aínda máis o de estar ao día nos aconteceres de Verín.

 Aínda que a filla a tiña ao corrente da ocupación da finca da familia Vilarello, como non saíran as sentenzas, non estaba ao corrente das novas onde o novo alcalde manifestaba, que non recorrerían as sentenzas e que mirarían a maneira de cumprir os veredictos.

 Sen embargo o Chelís e o Manoliño xa leran as novas, polo que manifestaban estar de acordo co pensamento do señor alcalde. Habería que buscar sentenzas onde a implicación patrimonial dos políticos fora a entrega para a indemnización, liberando as arcas do concello.

 Gustaban e aceptaban  de que o novo alcalde non recorrise as sentenzas, porque era unha tranquilidade para a familia, porque a xentiña llana non quere saber de xulgados, nin de xuízos.

 Os votantes, señora María, deberían votar a partidos que non seu programa electoral levasen a” non prescrición de delitos cometidos perante a vida política dos políticos. E, ademais o recoller, moi claramente, a responsabilidade patrimonial, de cada un deles, cando abusar do poder.

-Sería unha garantía para ir acotando á corrupción-.

 

                            Verín, 2 de novembro, do 2015.-

                             Adolfo Rolán.-

Lunes, 02 de Noviembre de 2015 20:56 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Insultos....?

Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS-    Insultos…..?

 

 Miña cara señora María: -“So sabes dicir insultos, nunca tes argumentos para razoar sobre os temas a tratar. –Debes ser máis curto coa rella dun arado, espétalle o Pirixel ao Maneco, nunha discusión que a ningún dos dous lles ía nada.

 Sen embargo, como ambos son teimosos, seguen a falar do individuo, como se o coñeceran de sempre, pero so oíran, que tivera cargos políticos, pero nada máis, porque, como todo galego que se honra, foron emigrantes. Un, en Vascongadas, e o outro, en Cataluña.

  Despois de tantos anos o político non cambiou nada. As historias abundan por doquier, que confirman o dito. Senadores que contan os mesmos feitos, é dicir, aseguran que non se lle pegou nada positivo, socialmente falando, porque segue a facer as mesmas xudeadas.

 Ao parecer o Pirixel contaba bastante ben as historias do “ex”. –Dicía: -non importa o cargo que desempeñe e ocupe o posto que sexa e rodeado de persoas aprendidas que non aprende nada de ningunha delas. – Continuaba expondo, a  arrogancia, egoísmo, narcisismo, ambición, falsedade, indignidade, codicia, arrogancia,  vanidade e engreimento, impídenlle ver bos comportamentos no resto das persoas, pero, non só dos veciños, senón dos que ten que acompañar, horas e horas, polo desempeño do cargo e cargos.

 Pero o Maneco, máis coidadoso, respóndelle: -“só se quedou cos “insultos” e “acusacións”-.

 -O novo alcalde non debe preocuparse deses calificativos insultantes.

 Leva toda a súa vida política predicando dende os medios de comunicación, porque sabe “amañar” esa relación, pero os veciños respondéronlle co ostracismo político, mandándoo ao lugar, que nunca esperou e que non sabe estar.

 -Por outra, o de “insultar” é un problema de ignorancia e de falta de argumentos para razoar calquera tema, polo que bota man dos “insultos”.

 Insulto, meus caros veciños, pero insulto recibino eu desa mesma boca, nunha Comisión de Goberno, das de antes, porque agora cambiáronlle o nome, cando nun dos puntos, da orde do día, apareceu a solicitude de obra e apertura do lavadoiro de coches de Queizás.

- Na vida escoitei un insulto tan denigrante e intrinsicamente maléfico dun individuo, como aquel-. -E sobre todo sabendo, como sabía, a historia dos aprobados-. -Como o doutor, por solicitude paterna, chamaba a seu amigo para botar unha man-.

 -Pasei o resto da lexislatura sen ir á Comisión e iso, que se cobraba case unhas quince mil pesetas, cada semana, pero non se atreveu a substituírme. – “O que ten cu ten medo”, di o refrán.

- Polo tanto, meu caro Alcalde, non contestes e segue como ata de agora.

 

                        Verín, 26 de novembro do 2015.-

                        Adolfo Rolán.-

Jueves, 26 de Noviembre de 2015 20:30 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris