Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Abril de 2016.

...moitos cafés!

 Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS-  ….moitos cafés!

Miña cara señora María: -A resposta non se fixo esperar e  Diego, coma un lóstrego, respondeu:  -pero, tómoos en Verín-.

 -Todo un acerto na resposta, intuíndo que non “consumía” na vila.

  Daquela consumía pouco porque estaba nos “altares”, pero, agora hai que pisar barro, polo que é necesario camiñar para que coñezan a un, pero para iso tamén hai que ter elegancia e saber comunicarse. –Ser persoa normal- que é o que queren os verineses. E Diego é iso, persoa que quere e que se deixa querer e senón que llo pregunten á Conchita.

 -Por certo, Diego, sempre conta a anécdota co teu avó. A dos gays. - Moi boa-. Ríome moito cando me ven á maxín e se a conta ela entón xa empezo a rirme dende o principio. Que valente fuches e que atrevido. Pero fuches como es, natural e por ser así estás onde estás e provocas receos e sobre todo envexas, porque,- ten medo que non volve a mandar-. Pero para iso hai que nacer e ser boa persoa, porque as persoas  humildes teñen esas calidades que as fan ser coma todas, -normais-.

 Xa o dixo o filósofo: “coñécete a ti mesmo”. Por iso tiveches esa anécdota co teu avó, porque es unha persoa segura, cousa que non ten o teu opoñente.

 Agora quere andar e métese, en tódolos recunchos, de sobrante. Reparte licor café a destra e a siniestra e non se dá conta que á xente iso chéiralle á compra de votos.

- Porque iso non foi hábito de acción, perante a vida política do individuo,  polo que os veciños ven estraña esta maneira de actuar.

 Chamáballe finquiña a Verín. -Todo un pensamento para dicir que é para que o quere-. A vila é boa se responde aos seus intereses. Pola contra, que se amole. -De  cando en vez escoitabas: -“non nos votaron”-.

 Meu caro Diego debes falar co Toca –a este funcionario mandouno ao ostracismo- para que che conte o que lle dixo o outro día, en Viladerrei, saído do restaurante, levando unha botella de  “oporto” na man.

A vida, señora María, vai colocando a cadaquén no seu lugar e neste caso os veciños, xa cansos, mandárono á oposición que é onde debe estar por moitos anos e polo ben da vila e dos contribuíntes.

 Digo mal, nin na oposición, debe estar. –Un político local debe saber ocupar o lugar para o que se presentou, que é a defensa dos electores a través de preguntas, rogos ou mocións, cando non exerces o poder-.

 Criticar…, criticar debe facerse cando non hai outra saída, pero non tomar esa postura asiduamente, porque demostra que só interesa a política dende o punto de vista de: -“quítate ti, para poñerme eu”-.

                Verín,9 de abril do 2016.

                      Adolfo Rolán.-

Sábado, 09 de Abril de 2016 11:33 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

árbores?

  Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS-..Árbores?.-

  Miña cara señora María: -Corría a lexislatura dende o ano noventa e catro ata o ano noventa e oito do século pasado e as obras na vila ocupaban a teima dos veciños, polas molestias que provocaban pero, aínda así, ían a marchas forzadas.

 Rematada, case, a renovación total da Avenida Luis  Espada ao pouco aparecen as reclamacións dos condutores vítimas das arestas cortantes dos bordos das beirarrúas. Eran e son de granito sen traballar, polo tanto eran axeitados para rachar rodas a degolación.

 –Os obreiros que pagan os contribuíntes tiveron que encargarse de pulir, en parte e daquela maneira, tales arestas. -E quen son os responsables daquela elección, cando no mercado hai de todo?. Pregunten quen corrixe os bosquexos dos técnicos con escalímetro, en man, e lapis, de “alta gama”, se tamén se lle pode chamar así.

 A rúa Juan Guerra Valdés foi un experimento para colocar alcorques ou proxecto de alcorques, pero deberon resultar moi incómodos para os veciños do lugar, que non se atreveron a continuar co resto das rúas da vila. -Nestes alcorques non se colocaron árbores, senón mobiliario urbano, que si danan aos coches. -A isto chámaselle pensar na vila e non no veciño que si, só pensa nel, polo tanto todo un proxecto social supeditado aos caprichos individuais. –A vila é para todos-.

 Se vostede, señora María, vivise en Infistela e se dirixir cara o centro da vila, a cotío, o primeiro que encontra é cunha rotonda que divide en dous cachos á rúa Canella Cega. Se vostede toma cara a súa dereita encóntrase cos alcorques e as súas respectivas árbores. Pero se vostede xira cara a esquerda tamén se encontra cos alcorques e as súas árbores correspondentes.

 E se vostede, simplemente, se agacha ou baixa do coche e observa ambos alcorques comprobará que uns son de formigón, polo tanto, feitos cunha forma ou molde, e os outros son de granito. E se os toca cos dedos da man ao longo da aresta superior e exterior, polos tres lados, a súa man no sofre feridas,  porque están pulidos e redondeados. -Como vostede non ten reparos en luxar as mans, porque non ten preguiza para lavalas  e  porque non se pode ir sempre do trinque. –Hai que saber elixir ou ser técnico para ver as consecuencias dos materiais.

 Se vostede, señora María, viaxase á Vila e Cortes, porque  conseguiu un cargo na Cámara, onde se cobra, cada mes, e o traballo, chega cunha pregunta ao ano, non cansa, comprobaría que a ambos lados dese edificio hai dúas prazas. Unha, case pegada ,separada por unha rúa,  que se chama Praza de España e a outra, a poucos metros, que responde ao nome de Praza de Oriente. –Ámbalas dúas prazas están cheas de árbores.

 Eses viaxes, señora María, deberíanlle axudar a ver as cousas doutro xeito, porque vostede andaría pola cidade europea de máis cantidade de árbores por habitantes.  -Ben, iso de andar, - viaxar en taxi-. -Iso é un orgullo para Madrid-. –Todos deberíamos ser Madrid!-.

- Para ter árbores hai que empezar a plantalos, algún día-. -Recorde-.

 E se lle preguntara a súa sobriña o que ve,  cando vai traballar ao Instituto de Queizás, pola travesía das Tapadas, tamén sabería que Marisol ten, no seu xardín, dúas árbores da mesma especie “liquidambar” e está encantada coas cores, que lle ofrecen os pétalos, polos outonos. -De feito, a súa sobriña, párase e quédase abraiada, mirando para eles.

-Debería dedicarse á  “res publica” e comprobar, “in situ”, o que debe dicir, antes de saír en ondas, para concordar coa realidade.

 - Señora María, debe ver as cousas polo lado positivo, porque alguén beneficiarase.

                    Verín,  27 de abril do 2016.-

Jueves, 28 de Abril de 2016 13:55 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris