Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Marzo de 2016.



Catastro....2016

 Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS.-  Catastro….2016.

 

 Miña cara señora María: A Isabelita regresou. Estaba cansa de estar fóra da terriña e quere pasar os días finais entre as cousas onde creceu.

 As malas linguas din que tivo que vir porque o único fillo que ten casouse e non cabían todos no mesmo andar, xa que a familia aumentou cun neto, polo que as cousas complicáronse e a única decisión acertada foi regresar, para poder vivir pacificamente; seguro, que tamén axudou o “de casado, casa quere” e, seguindo o dito, fixo caso del.

 Asentada no pobo empezou a arranxar algunhas propiedades, porque a casa que herdara era cativa e, agora coas modernidades, cómpranse moitos utensilios que logo non hai onde metelos.

 E coma sempre, fixo obra de adaptación no alpendre para gardar o coche, porque a necesidade e polo que dirán había que comprar un e chegar a onda os veciños lucíndoo, porque senón, o que pensarían?.

 Aquel alpendre que fixera o seu pai para gardar a leña e os apeiros da labranza agora ía a converterse nunha garaxe. O malo é que se hai un coche, logo hai que ter sumo coidado para non raialo, polo que o alpendre convértese en uso exclusivo.

Como hai moitas máis  cousas tivo que desmantelar o andar, porque o fillo e a nora queren mobles de “ikea”, de por e tirar, cambiar e cambiar, polo que tamén tivo que acondicionar a bodega que herdara da súa nai, onda a casa do seu avó materno, que tiña a cuberta desfeita, porque nunca pensou que aquilo valera para algo.

 - E mira, o que son as cousas ter que botar man de algo que nunca lle dera aprecio. –A vida dá moitas voltas- nunca pensara en regresar e sentíase fóra de si imaxinándose, cando daquela, cativa, xogaba coa curmá e os veciños do barrio, nos montóns das patacas, esvarando por enriba.

 O que máis pena lle deu foi o de cambiar a colma do tellado, que era de palla, por uralitas, polo que ao pouco tempo tivo unha visita institucional recordándolle que a ser Camiño de Santiago, aquel material non era adecuado, polo que tivo que arranxar de novo o tellado. –Todo era distinto a cando vivira no pobo, agora normas e máis normas para impedir que a xente viva con normalidade, coma sempre.

 Os veciños visitábana e comentábanlle que aínda non lle chegara o peor. Espera uns anos e verás a onde che sube a contribución polos arranxos que fixeches e que non che se ocorra colocar no patio unha piscina de plástico para o neto, porque como che salga na foto, tamén che cobran por ela.

- E máis, como desmantelaches o poleiro coas obras que fixeches tes que arranxar un lugar para as galiñas e colocarlles algún telladiño para refuxiarse cando chove, polo que tamén terás que pagar por el.

 Recordaba que daquela pagábanse os arbitrios ao Concello, entre os cales habíaos sobre o carro, a bicicleta, o gando e tamén o can. –Agora os cans non pagan, cando hai un montón deles pola vila e métense coas galiñas.

  -Nin tan sequera no pobo deixan que a xente viva en paz, no pouco que hai para gozar, aínda que a eles chégalles con sentarse ao pé da casa a conversar con calquera veciño que pasa por alí.

 - Miña cara señora María ata as “últimas” hai que seguir cobrando aos pobres, porque calquera veciño dunha aldea é pobre, pero ten o espírito máis grande e xeneroso que ninguén. Vostede ten poleiro, pero, agora, sen galiñas, tamén lle cobran?

Martes, 08 de Marzo de 2016 12:11 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Cousas da vila...!

Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS- Cousas da Vila.

Miña cara señora María: -A Diarquía Municipal anda a facer arranxos no organigrama interno da Casa Consistorial.
Tales arranxos levan consigo o traslado de funcionarios dunhas oficinas para outras. Tratan de ser máis eficientes ao colocar os técnicos da mesma área nunha zona conxunta.
Consideran que así poden comunicarse con máis facilidade e dar resposta a todos os problemas que afectan aos veciños e resolvelos no menor tempo posible.
Nun recuncho da praza do Concello falaban do tema o Manoliño e o Pirixel. Coma sempre solucionando os problemas da vila e neste caso dándolle o aprobado aos dirixentes.
Resulta que o tema máis que aplaudido era criticado, polo feito de non saber arranxar o ordenado pola responsable do persoal ou do acordado, porque non tiñan aínda claro como fora, se o trataran en xuntanza os dous partidos ou se fora idea só dela. -O que expresaban aceleradamente era o seu inconformismo coa actuación do “no lo entiendo”-.
-Non tiñan claro que cualificativo asinarlle, porque o seu maxín non daba para máis, polo que debía ser unha frase con máis significado. -Era unha auténtica persoa indesexable-, porque iso non se lle fai a ninguén e menos a un ser querido. -Mellor dito, a unha persoa coa que convives e sobre todo sendo nai dun fillo. –Chámase envexa- esa maneira de actuar, di o Manoliño.
-O caso foi que ao principio desta lexislatura os novos dirixentes municipais asinaron a cada partido político unha estancia para reunirse , cada grupo, e poder recibir aos veciños que o solicitaran. Pero o “no lo entiendo” tampouco debeu entender que agora non exerce de alcalde, polo que aínda non sabe que mandan outros e el ten que resinarse e saber ocupar o seu lugar na oposición e senón irse para a casa. –Pois non, ten que molestar e non lle importa a quen sexa!.
-Vendo que a concelleira non lle atendera a súa proposta, con toda a lóxica, porque nestes momentos non se trataba dese tema, senón de xuntar as áreas de traballo municipal, dirixiuse ao señor alcalde e ao señor tenente de alcalde coa mesma súplica –coma sempre facendo de cobra- para lograr o cambio de despacho.
-Unha funcionaria que se decatou do feito, visitouno para recordarlle as bromas insulsas que lle dirixía cando el a recolocara nunha oficina cativa e comentoulle: -por que non abriches unha porta no tabique e así érache máis grande a oficina?. A resposta do personaxe foi do máis grande. Non a esperen…., porque foi nada menos que: -“non me falo con esa señora”.
-Un neno que para conseguir o que quere bótase a “chorar”, e os “parvos” acéptanlle os caprichos, que despois explótaos politicamente dicindo: “No te preocupes que yo te hablo con el alcalde o con el teniente de alcalde”. –É unha maneira de coller peixes sen anzol-. –Aprendan…! –Non fai nada, pero……algo se pega!.
Verín, 21 de marzo do 2016.-
Adolfo Rolán.-

Domingo, 20 de Marzo de 2016 21:43 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris