Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Junio de 2017.

Explicacións?

  Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS- Explicacións….?.

 

  Miña cara señora María: -Todos queren ter razón. Todos queren falar e como no hai un coordinador non se entenden. Darase conta señora  María, que debe haber un orden, por iso vostede o outro día levantou a voz para dicirlle aos veciños, que a acompañaban no recuncho, de que así non se pode seguir un diálogo.

 O “discordante” da oposición municipal berra na prensa escrita e berra nas ondas para dicir simple e llanamente que a Deputación firmou o convenio para o “Gaias” verinés, pero non explica o “porque” de que esa colaboración, que non é tal, é obra directa do Ente Provincial.

 Ai señora María!, aí está o quid da cuestión. Don Manuel Baltar firma a colaboración, pero a obra contrátaa el mesmo, -non lla deixa-, como as outras institucións, ao Concello Verinés.

 Que tortazo lle deu, sen mollarse!. -Tiña que cobrar a traición daquel Congreso Provincial-.

 O curioso do tema, señora María, é resumir, en que foi tratado “verbalmente”, a entrega, da cantidade comprometida, co “Gaias” da vila.  

 Iso chámase chapuza, porque entre ENTES INSTITUCIONAIS o regular e normal é  tratar o asunto nunha xuntanza regulada. Logo comunícase por escrito o resultado. E así é como tratou o tema o señor deputado provincial, actual alcalde de Castrelo do Val, na Deputación:-“Cando a Deputación me conteste por escrito darei a explicación necesaria”-.- Non se adiantou aos escritos. Non quixo ser protagonista, nin quixo tapar nada-. Está tranquilo, ata esperar a resposta.

 O señor alcalde, Don Xerardo Seoane, agudo e perspicaz, encontrou o grauciño para rirse, polo de momento, un pouquiño, poñendo nervioso “o cenador”. Fíxoo culebrearse polo ente Provincial para que saíse nos medios, todo sobresaltado, é dicir ese montón de xustificacións sen coherencia.

- Cando viu que lle ía polo “patrimonio” non durmiu máis. –Xogada perfecta, señora María. Hai que esperar máis saídas, deste tipo, do señor alcalde, don Xerardo Seoane-.

-Como de costume insultando. Só as persoas que non teñen recursos empregan os insultos-. Logo remata dicindo que presentará un escrito no Concello, a modo de moción, para tratar o  asunto. Pero, en que quedamos?. -Ten que facer a obra ou entregar os cartos a Deputación, por firmar o convenio ou, isto é lavarse as mans?. _Todo cheira moi mal-.

 -De tódalas formas o anuncio do Ente Provincial, de pagar en tres anualidades, é un pouco rácano.

                                    Verín, 6 de xuño do 2017.-

 

                                    Adolfo Rolán.-

Martes, 06 de Junio de 2017 10:35 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Carlos..

   Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS- Carlos…

 

 Miña cara señora María:  -O Carlos foi un rapaz do derradeiro curso da ESO. Estudou nos “Frailes”  Mercedarios, como se di normalmente, na bisbarra ou na parte sur da provincia ourensá.

 A vida, señora María, coloca sempre a cada un no seu sitio. As coincidencias deste rapaz co mestre, que escribe, non se repetirán nunca máis.

  O seu curso foi o último en que din clase de tódalas materias nas que estaba habilitado, polo tanto, a xornada era completa. Logo, ao solicitar  unha redución de xornada e quedarme con sete horas á semana só podía ter clase en segundo curso, polo que o contacto foi menos intenso, pero o seu saúdo, en horas de recreo, seguiuno mantendo e corría a darme a súa man.

 O ano 2017 tamén marcará o remate, para el, no colexio e, para min, o acollerme definitivamente á xubilación, polo tanto, ambos deixarémonos de ver no Convento dos Padres Mercedarios de Verín. –Espero que non!-.

 Neste curso, 2016-2017, a Comunidade Mercedaria tivo a ben celebrar unha misa na miña despedida e facer a proposta ao señor Provincial de Castela, da Orden da Mercé, Redención de Cautivos, para que se me torgara: “CARTA DE HERMANDAD DA ORDEN”.

 

 Pero o que non esperaba é que fose convocado de novo á festa fin de curso dos alumnos de cuarto. Polo que a miña sorpresa foi moi grande cando Carlos Martíns se dirixe aos presentes co seguinte escrito:

 -“ Boas tardes a todos. Para finalizar a nosa intervención, non queremos marchar sen unhas palabras de agradecemento e unha mención especial a unha persoa que estivo trinta e oito anos neste Colexio Mercedario e neste curso 2016/17 tamén se despide, é o que ten a xubilación.

 Esa persoa é o noso benquerido D: Adolfo . ¡Quen non coñece a D.Adolfo!, un mestre que nos regalou fermosos momentos, compartindo a súa sabedoría, o seu agarimo, a súa paciencia e dedicación.

 Queremos agradecerlle infinitamente cada minuto do seu tempo e a paciencia que tivo con nós para sementar o seu saber e os seus valores que quedarán sempre no noso corazón. Non só foi un bo profesor, senón que tamén foi unha magnífica persoa.

Neste tempo que pasamos con vostede podemos comprobar como é en realidade: simpático, alegre, dinámico, áxil, intelixente, humilde, bromista, constante, esixente, culto, traballador…..son algúns dos adxectivos cos que o podemos definir.

 Pero sen dúbida, o que máis levaremos no recordo é a súa función e vocación de guía turístico, como nos demostrou nas excursións a París e Roma, que nos explicaba con detalle cada recuncho que divisaban os seus ollos.

 Ou tamén recordaremos, a xa mítica fila na que  competiamos, motivabámonos, riamos e con tanto “Baje un puesto”, “suba dos puestos”…APRENDIAMOS.

 Tamén serán recordadas as súas expresións e frases como: -Oiga¡ !Oiga!, “ A educación mámase”, “Oiga chico, estudie”, “Póngase a la cola”…..entre outras.

 Gracias D. Adolfo por ensinarnos tanto, pero sobre todo por ensinarnos onde queda TINTORES.

 E antes de pedirlle de que se achegue aquí, quixera pedirvos un forte aplauso para este “mestre”.

 E agora si, D. Adolfo, se fose tan amable, pode achegarse e dicir unhas palabriñas”.

- Non fun capaz de dicir nada porque Carlos deixoume abraiado-.

 P.D. –Na intervención de Carlos, dicindo: -“¡Quen non coñece a D. Adolfo!..,- o seu irmán pequeno, -como unha frecha di: -“ yo..yo.”. O Padre Lisardo cólleo e dille: -“valo coñecer agora”. E achegouno ata min.  

- Isto é a vida señora María, nunca se sabe o que pode ocorrer-. Que todos  teñades unhas boas vacacións.

                                    Verín, 29 de xuño, do 2017.-

                          Adolfo Rolán.-

Jueves, 29 de Junio de 2017 23:22 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris