Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Museo

                                        Verín.Blogia.com. -CRÓNICAS TAMAGANAS-.....Museo..!

 Miña cara señora María: A ausencia da vila impediulle estar ao día nos acontecementos cotiáns.

 Pasando os noventa –xa son anos- os achaques aparecen por todos os recunchos do corpo e, sobre todo, cando se tivo que traballar para sacar adiante unha familia, sendo, dende moi nova, viúva.

 -Todo saíu ben-, polo que a volta á casa foi nun periquete e tomando o temón para seguila levando como ata de agora. Iso para vostede nunca foi un problema, polo que todo seguirá como sempre. O que vai pasar e que, cando baixe á rúa, todo será dar explicacións, porque os veciños están ansiosos de saber da súa saúde.

 É bo que baixe, non importa o seu estado, porque encherana das novas que apareceron nos xornais e vostede, coma de costume, restaralle importancia.

 Aínda así saberá que hai un voceiro que denuncia o gasto nun museo. -Nin que a cultura se mida con cartos-!. -Cartos son os que fan falla para instruír-. As persoas deben saber discernir entre “políticos” que se ocupan deles e de “políticos” que se aproveitan deles.

-Non se debe interesar moito, señora María, polo tema, porque a nova non sentou ben onde está o miolo do  asunto, polo que quedou retratado e medida a súa intelixencia. -Iso foi tirar pedras no seu propio tellado-.

 Cando non hai razoamento para defender posturas, sempre os individuos sen cultura, recorren a insultos ou a descualificacións contra persoas que exercen a mesma función política local. Por iso hai que ser prudente, porque pode revolverse contra un,  ao estar no mesmo lugar.

 Baixarse ao ataque persoal, señora María, tachando ao Tenente de Alcalde, Don Diego, de “ non crer”, para xustificar a súa denuncia dos 143 mil euros do Museo é para que se mire nun espello e que se aplique o conto. Como di o evanxeo:  -“ o que esté libre de pecado, que tire a primeira pedra”-, pero esas cousas hai que mamalas!.

  Señora María, a súa veciña contaríalle o da excursión á Terra Santa. Na programación recollíase o de renovar votos, polo que os matrimonios que o solicitaron, nunha das misas de cada día, levouse a cabo a cerimonia e polo tanto catro ou cinco deles colocáronse nos primeiros bancos para recibir a bendición correspondente. Pois ben, non o perda, porque o que está fora da igrexa católica colocouse, tamén, en primeira fila. E logo descualifica a don Diego!. –Cre en algo o fulano-?.

 Como anda buscando e debe encontrar moi pouco ou nada, non para e pensa, que con dicir cousas que todo o pon de seu lado. -Mais lle valera estar calado!.

 –Ata acompaña a unha representante dun pobo a levar a súa nai a unha Institución-. -Se escoitara o que dixo a persoa que estaba esperando-?. Pero, para iso, señora María, os humanos deben saber cando hai que estar e cando non. -Nestas residencias só é acudir á chamada para ingresar, porque está todo en regra-.

 Repóñase pronto, señora María.

                                   Verín, 17 de maio do 2018.-

                                         Adolfo Rolán.-

Viernes, 18 de Mayo de 2018 22:14 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Candidata?

--Verin.Blogia.com--           -CRÓNICAS TAMAGANAS-.  -Candidata?-

 Miña cara señora María: -Tivo que ser a señora Secretaria do Concello  quen levou á Vila á época da Transición-.

  Na actuación do último  Pleno pareceu que estaba postulándose para ser candidata, nas próximas eleccións municipais, polo Partido Popular, porque emulou, totalmente, ao voceiro e político desa formación.

 -Debe ser certo o da “búsqueda”-. Os comentarios, señora María, é que non encontra candidato, “despois de facer tanto favores”. Alguén insinuou que esa “búsqueda” é para que lle digan: -“ ..pero se ti es o mellor..”-.

 Debeu ser para o voceiro pepero unha sorpresa, ver e escoitar, diante del, aquela actuación. Viu a Deus por un buraquiño e exclamou: -“aquí está a miña primeira da lista”-. Logo, pasaríalle, como daquela, cando anunciaba aquel fichaxe “Bomba”, resultando ser, un veciño máis da vila. Don Felisindo, o crego de Tamaguelos, que Deus o teña con el, ríase moito e, moito dicía: -a bomba!-. - Coñecía toda a vida do “fichaxe”, -para iso foi crego-.

 Pasaron anos, miña cara señora María. Na Transición democrática houbo un Secretario, que pediu traslado para o Concello de Monterrei, por este tipo de enfrontamento con líos de papeis e máis tarde, anos 1983-87, as liortas entre UCD e AP, todo era: -xulgado por aquí e xulgado por acolá-.

A loita, co Pavillón de Deportes, por medio, era o de nunca acabar. Ata se chegou a nomear persoa “non grata” a un  Conselleiro de Política Territorial, que pouco ou nada lle tocaría en financiar a obra. E, todo, porque os propietarios dos terreos, -onde está enclavado-, non llos venderon a certo grupo mediático, que “mangoneara” a Institución.

 Daquela, a pugna era tan feroz que, ata os correspondentes do xornal La Región, non duraban un alustro.

 E, como non, ata se produciu unha mímese, trasladando as actuacións das oficinas da empresa privada, que rexenta a auga, ao salón de Plenos para que os comportamentos sexan similares, porque, ao parecer, alí van dando bos resultados e, a ver, se no campo político sucede o mesmo. Haberíalle que preguntar, señora María, ao Feixoo, pero, sobre todo ao Capín, como foron tratados nas oficinas que dirixe o señor consorte da “futura” señora candidata. –Hai máis.......eh...!.

 Daríase de conta, señora María, que non presidía don Xerardo Seoane, que o facía don Diego. A experiencia, señora María, elle sabia, polo que o permitir que non houbera Comisións, na súa data, levou a este desaguisado no Pleno, porque a permisión a facer preguntas e a permitir que se contestaran, como se dunha comisión se tratara, levou a este enfrontamento.

 Non so houbo expresións duras, senón que, namentres intercambiaban, cadansúa, os seus razoamentos, algúns membros da Corporación dedicábanse a facer xestos despectivos, resultando un mal exemplo e falta de educación, porque dúas persoas estaban “falando” dun punto, da orde do día, concreto.

 -Algunha lección se aprendería-.

                                   Verín, 3 de maio do 2018.-

                                    Adolfo Rolán.-

Sábado, 05 de Mayo de 2018 11:21 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Asilo

Verín.Blogia.com....... -CRÓNICAS TAMAGANAS.-

                         -CEN ANOS de SOLIDARIDADE-

 Miña cara señora María: Cen anos levan as Hermanitas de los Ancianos Desamparados na vila de Verín. Que pronto pasaron e, como marcaron huella en toda a Bisbarra.

 Señora María cando vostede chegou a estas terras As Hermanitas xa levaban moitos anos atendendo as persoas necesitadas. E digo ben, porque acudían desinteresadamente a calquera casa, que facía falta socorrer necesidades propias dos tempos aqueles.

 Debe saber que a historia na vila, nestes CEN ANOS, pasou por moitas vicisitudes, loitas, enfermidades, fame, e como non, pola emigración, polo que o campo estaba abonado para o traballo encomendado á INSTITUCIÓN, polos fundadores: Santa Teresa Jornet e Ibars  e o Padre Saturnino.

 Chegaron a Verín polo ano 1923. Foron acollidas polos Padres Mercedarios e principiaron a súa misión para, en pouco tempo, facerse co solar da esquina da Avenida de Portugal coa Avenida Luis Espada, onde  estableceron o seu primeiro Fogar.

 Pouco a pouco foron ampliando e chegaron ata a rúa Laureano Peláez. Para buscar fondos alugaron algunhas dependencias e ao mesmo tiñan gando que o Maximino tanguía tódolos días cara o campo da Granxa –actual situación do Instituto Taboada Chivite-, chamando a atención dos rapaces e dos maiores como se fose algo estraño na Galicia da época.

 Señora María o Monchiño recorda a capela, na esquina, porque a visitaba cada Xoves Santo e dende alí ía, levado pola man, con súa nai e co seu pai, á capela de San Lázaro, regresando á Igrexa Parroquial, para rematar na da Mercé. –Di: “agora non hai nada daquelo, co bonito e contento que me puña, porque recibía algún agasallo, por portarme ben”-.

-“Os cativos de agora teñen de todo por iso frecuentan pouco eses lugares, pero algún día saberán o que é ter que depender de quen che axude”-.

 Daquela, señora María, as Hermanitas ían polos pobos “pedindo” para cubrir as necesidades dos residentes, pero, as veces, esas necesidades vivíanas durante as andainas e socorrían as pobres que había na mesma aldea. Neses casos regresaban ao Fogar sen nada para os anciáns.

 Tivo que regresar á vila un ricachón de Tamaguelos, respondía ao nome de  señor Rancho, emigrado, daquela a Venezuela, e fíxose co solar do antigo Asilo, aló polos anos mil novecentos sesenta e nove ou setenta, e así as Hermanitas emprenderon un novo camiño para modernizar tódalas dependencias e saír do centro de Verín, porque déranse conta que alí non era o lugar adecuado para construír un novo Fogar. -A novos tempos, novas instalacións-.

 Para iso adiantárase o señor crego do Salgueiro, Don Gregorio Paradela Delgado, coñecido na bisbarra, como o cura da Chaira, doándolle un terreo no Carqueixal, lugar onde edificaron o actual Fogar. – Para ampliar a superficie doada e chegar á actual as Hermanitas  compraron o resto.

 Estes días de celebracións dos CEN ANOS en Verín, no Fogar, non faltou nada e que maneira de responder os veciños da vila e de toda a Bisbarra, arroupando ás Hermanitas, prestando  apoio e colaborando para que todo resultase como necesitaban os principais protagonistas do evento, como son todas as persoas que participan da vida desta CONGREGACIÓN.

 Señora María, para que o tempo non se pare e que ilusione, con toda a solidariedade, a esta Congregación de Hermanitas de los Ancianos Desamparados, demos grazas, porque elixiron Verín para levar adiante tal misión, como é a axuda aos necesitados e sobres todo aos  “desamparados”.

                               Verín, 23 de abril do 2018.-

                         Adolfo Rolán.-  

Viernes, 27 de Abril de 2018 11:33 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

silo

Verín.Blogia.com....... -CRÓNICAS TAMAGANAS.-

                         -CEN ANOS de SOLIDARIDADE-

 Miña cara señora María: Cen anos levan as Hermanitas de los Ancianos Desamparados na vila de Verín. Que pronto pasaron e, como marcaron huella en toda a Bisbarra.

 Señora María cando vostede chegou a estas terras As Hermanitas xa levaban moitos anos atendendo as persoas necesitadas. E digo ben, porque acudían desinteresadamente a calquera casa, que facía falta socorrer necesidades propias dos tempos aqueles.

 Debe saber que a historia na vila, nestes CEN ANOS, pasou por moitas vicisitudes, loitas, enfermidades, fame, e como non, pola emigración, polo que o campo estaba abonado para o traballo encomendado á INSTITUCIÓN, polos fundadores: Santa Teresa Jornet e Ibars  e o Padre Saturnino.

 Chegaron a Verín polo ano 1923. Foron acollidas polos Padres Mercedarios e principiaron a súa misión para, en pouco tempo, facerse co solar da esquina da Avenida de Portugal coa Avenida Luis Espada, onde  estableceron o seu primeiro Fogar.

 Pouco a pouco foron ampliando e chegaron ata a rúa Laureano Peláez. Para buscar fondos alugaron algunhas dependencias e ao mesmo tiñan gando que o Maximino tanguía tódolos días cara o campo da Granxa –actual situación do Instituto Taboada Chivite-, chamando a atención dos rapaces e dos maiores como se fose algo estraño na Galicia da época.

 Señora María o Monchiño recorda a capela, na esquina, porque a visitaba cada Xoves Santo e dende alí ía, levado pola man, con súa nai e co seu pai, á capela de San Lázaro, regresando á Igrexa Parroquial, para rematar na da Mercé. –Di: “agora non hai nada daquelo, co bonito e contento que me puña, porque recibía algún agasallo, por portarme ben”-.

-“Os cativos de agora teñen de todo por iso frecuentan pouco eses lugares, pero algún día saberán o que é ter que depender de quen che axude”-.

 Daquela, señora María, as Hermanitas ían polos pobos “pedindo” para cubrir as necesidades dos residentes, pero, as veces, esas necesidades vivíanas durante as andainas e socorrían as pobres que había na mesma aldea. Neses casos regresaban ao Fogar sen nada para os anciáns.

 Tivo que regresar á vila un ricachón de Tamaguelos, respondía ao nome de  señor Rancho, emigrado, daquela a Venezuela, e fíxose co solar do antigo Asilo, aló polos anos mil novecentos sesenta e nove ou setenta, e así as Hermanitas emprenderon un novo camiño para modernizar tódalas dependencias e saír do centro de Verín, porque déranse conta que alí non era o lugar adecuado para construír un novo Fogar. -A novos tempos, novas instalacións-.

 Para iso adiantárase o señor crego do Salgueiro, Don Gregorio Paradela Delgado, coñecido na bisbarra, como o cura da Chaira, doándolle un terreo no Carqueixal, lugar onde edificaron o actual Fogar. – Para ampliar a superficie doada e chegar á actual as Hermanitas  compraron o resto.

 Estes días de celebracións dos CEN ANOS en Verín, no Fogar, non faltou nada e que maneira de responder os veciños da vila e de toda a Bisbarra, arroupando ás Hermanitas, prestando  apoio e colaborando para que todo resultase como necesitaban os principais protagonistas do evento, como son todas as persoas que participan da vida desta CONGREGACIÓN.

 Señora María, para que o tempo non se pare e que ilusione, con toda a solidariedade, a esta Congregación de Hermanitas de los Ancianos Desamparados, demos grazas, porque elixiron Verín para levar adiante tal misión, como é a axuda aos necesitados e sobres todo aos  “desamparados”.

                               Verín, 23 de abril do 2018.-

                         Adolfo Rolán.-  

Viernes, 27 de Abril de 2018 11:32 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

A orde Mercedaria e VIII centenario

 Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS- A Orde Mercedaria e VIII Centenario.-

 Miña cara señora María. –Parece que foi onte e os Padres Mercedarios están de cumprimento do seu oitavo centenario-.

  O día dezasete de xaneiro na BASÍLICA PONTIFICIA, en ROMA, abriuse o ano XUBILAR MERCEDARIO. A SANTA SÉ outorgou a todas as igrexas  mercedarias o privilexio de ser TEMPLO XUBILAR, durante o ano 2018,  para gañar INDULXENCIA PLENARIA.

 En Verín, único CONVENTO MERCEDARIO, na provincia de Ourense, por ter pechado o de Xunqueira de Ambía, tivo lugar a CERIMONIA de apertura da PORTA XUBILAR, polo señor Bispo de Ourense, Monseñor Leonardo Lemos Montanet, o sábado, día dezasete do presente mes ás sete da tarde.

 Vostede, señora María, non estivo, pero a súa veciña estaba en primeira fila e fronte dela, non podía faltar a Conchiña Rocha, moi devota da Virxe da Marcé.

  E, como non, asistiron autoridades locais e multitudes de veciños, non só da vila, senón tamén da Bisbarra, formando unha familia Mercedaria, e ante a PORTA, que elevada a XUBILAR pasárona, cantando a canción:  -“ Que bien todos unidos, mano con mano en el luchar; que bien todos hermanos, en el sufrir y en el gozar. Nosotros queremos, Señor, amarte amando la tierra; queremos dejar, tras nosotros, un mundo mejor, una vida más bella”.

 A  historia  di, señora María, que a ORDE DA MERCÉ, redentora de cautivos, foi fundada o dez de agosto do ano 1218 por Pedro Nolasco, baixo a inspiración  da Virxe,que tivo a noite do un ao dous do mesmo mes. O Papa Gregorio IX recoñeceuna no 1235 con bula de cruzada e incorporando a bula de Redención de cautivos.

O Rei Xaime I dálle o seu apoio e Pedro Nolasco, cos primeiros freires mercedarios, comeza a organizar a OBRA de redimir cautivos, como consecuencia da loita de fronteiras entre o Islán e os Cristiáns.

  Os Mercedarios baixaron ao priorato de Verín o ano 1597 por acordo do Capítulo Provincial. En 1608 autorizaron ao Comendador a trasladar a igrexa da Magdalena á vila de Verín e ao mesmo os osos dos defuntos. En 1642 desmantelouse a igrexa e tamén baixaron as cinzas. Na actualidade están presentes unha comunidade formada por cinco membros, catro Padres e un freire, e un Colexio Seminario Mercedario.

  Debe saber, Señora María, que  á Orde  Mercedaria pertenceu Tirso de Molina, Fray Gabriel Téllez, e hai autores que o sitúan en Galicia, pola simple lectura das súas obras, nas que abundan descricións, rasgos e referencias, que só  por directa observación podían ser captados, sendo probas decisivas da súa estancia.

 Segundo Taboada Chivite, a obra “La Gallega Mari-Hernández”, desenrólase entre Chaves e Galicia, colocando esta terra nos textos literarios do Século de Ouro Español.

 E mire, o que lle son as cousas,señora María, pode que os Condes de Monterrei, non acertaran co trato aos freires Mercedarios, mandándoos a vivir a extramuros, pero, eles erre que erre, son os Únicos que teñen presenza na vila. - Un orgullo para todos!-.

                Verín, 22 de marzo do 2018.-

                            Adolfo Rolán.-

Viernes, 23 de Marzo de 2018 11:39 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Balneario.-

 Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS-. Balneario...

 

 Miña cara señora María: -Cando vostede chegou á vila o Balneario de Caldeliñas só tiña o que se ve hoxe.

Todo era ruinas, naquela paraxe, daquela veiga, no que a lagoa ocupaba un cacho e que hoxe foi mandada ao ostracismo, para deleite dalgúns veciños e entendidos, eliminando un recuncho de flora e fauna que, seguramente, farían do lugar un complemento interesante para todo o conxunto do futuro complexo industrial.

 -Todo responde a manía de que o humano ten que por todo ao seu servizo, aínda que sexa meténdolle unha ferida á cortiza terrestre, porque necesita demostrar que a imaxinación é para algo, aínda que ese algo rompa co máis elemental coidado natural-.

 O que son as cousas, señora María, este Balneario debeu ser o primeiro en porse  á altura dos grandes en Europa, para logo perder o tren, converténdose en lugar de refuxio de aves rapaces, durante moito tempo, para transformarse e situar á vila nun lugar de tratamentos de pel, conseguindo que Verín, nun futuro, volva estar, como daquela, na primeira línea de augas minero medicinais. –Iso é a intención municipal, pero hai que conseguilo, a pesar dos atrancos, por non ser da mesma cor.

 A Biblioteca, seus responsables, despois de estar á altura, pola súa programación, conseguindo premios, -que por certo na fotografía aparece o “sobrante”-,  trouxo á vila a un conferenciante para falar do balneario de Caldeliñas.

 A sorpresa, señora María, foi que un señor economista e afeccionado á fotografía veu dar unha lección de historia das cousas  de aquí e ninguén se pon colorado. Levo anos dicindo que o Concello de Verín debe crear unha BECA ou BECAS, para saber das nosas “cousiñas” e non de grandes cousas, que esas están nos textos. Moi interesantes foron as verbas do señor Fernández Rivero, expondo os seus descubrimentos, seguindo os pasos das súas fotografías, para darnos na cara, cos datos que explicaba e colocándonos en situación vergonzosa. Chapó para Don Juan Antonio!. -Nós  andamos no monte, el anda nas BIBLIOTECAS-.

Contou a historia do Balneario de Caldeliñas, señora María. Todo, entre finais do século dezanove e principios do vinte. Un francés, o señor Debas, fotógrafo, afincado en Madrid, na época de Afonso XII, conseguindo ser fotógrafo real, faise coa propiedade do BALNEARIO, onde invirte moitos cartos e fai de Verín e Caldeliñas un lugar de visita da Infanta Isabel de Borbón.

 Como sabe, señora María, todo un cortexo real é a mellor promoción dun BALNEARIO, que, daquela, escaseaban ou non había na xeografía hispana, polo que agora hai que volver a recuperar aqueles tempos, aínda que sexa pasiño a pasiño. –Todo se andará!-.-

                      Verín 7 de marzo do 2018.-

                          Adolfo Rolán.-

 

Viernes, 09 de Marzo de 2018 18:49 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

correr o carnaval ?

  Verin-CRÓNICAS TAMAGANAS-. “...Correr o carnaval...”?.

 Miña cara señora  María:  -Cando vostede chegou á vila, aló polos anos sesenta, o carnaval estaba prohibido, pero, daquela, corríase  o Carnaval.

 O que si encontrou, vostede, foi un val, que pensou que era o Edén, porque a súa terra da estepa zamorana era,  e é, moi escarpada e seca. – A familia debeu recordar aquilo do imposto que Zamora lle cobraba aos  galegos para ter voto nas Cortes de Castela e, como pagaban ben, pois esta terra ten que ser boa e pódese facer capital. Así asentou acá e foi onde sacou á familia para adiante, a pesar de quedar soa. –Os galegos para Europa e os zamoranos para Verín-.

 E que agora, señora María, todo é diferente. Daquela había os elementos necesario  para poder facelo, porque a borralla e a caldeira, coexistían na casa coa familia. –Agora, ata nas aldeas, todo é vitrocerámica-. –Hai que ir cos tempos!.

  Naquelas lareiras estaba todo disposto para que, en calquera momento, os rapaces e rapazas, ó saír da escola, colleran a cinsa e fregaran as mans no cu da caldeira, para ir correr ás veciñas e veciños, tisnándoos coas chisnas e botándolle borralla. -Pódese dicir que o ataque non era como que se experimenta na actualidade, onde non hai respecto por nada.

 –As carreiras entre veciños o longo da rúa principal e tratando de esconderse, nos recunchos,  para non ser collido, era a teima de todas as tardes, do tempo de Entroido-.

 Hai que ir cos tempos, señora María, e agora hai que facer batallas campais de fariña na praza. Contaríalle o Cesariño o que viu pola tardiña o luns de Carnaval.  Nun establecemento da praza entrou un individuo correndo e repartiu fariña sen ton nin son; o empregado chamoulle a atención e tivo quer ir a buscar aos donos, porque estragou todas as consumicións da barra chegando a fariña aos estantes da parede, deixando aquilo feito un adefesio. Chegados os donos, tomárono con moita calma, e déronlle solución ao problema. –Isto non debe ocorrer-.

 Sen embargo, señora María, o Cesareo de Vilamaior comproulle todos os globos a un vendedor e logo ía reparíndoos aos raparigos- Outra maneira de divertirse e facer Carnaval-.

  Pero onde estivo a festa foi en Ábedes. Pola noite na adega do Miguel Chita, celébrase, dende un tempo para acá, un espectáculo circense onde cabe todo o que queira perder o medo nunha actuación con programación concertada de: Demis Roussos, Salomé, Los Pecos, Baccara e baile andaluz......

 De camerino facía o lagar e de escenario a parte exterior contigua; onde estaban os aparatos que reproducían as cancións correspondentes e a onde rubían os artistas noveis vocalizando e xesticulando como se fosen os auténticos. Ademais do Damorín, do Mirito, da cativa do Xosé Lois, da súa dona, o Chicho e o Quintas, O Cazoleiro, a Concelleira de Cultura e a dona Consorte do señor Alcalde, tamén presente, todos baixo a dirección do Miguel fixeron unha velada, onde se representou todo o ciclo do Entroido, porque...- botaron petardos- e tamén houbo sermón a cargo do anfitrión. Por certo, a parella radiofónica (Mirito e Miguel) non sería mal invento para algún pregón do Entroido.  Todos estiveron de gloria, ata os espectadores.

 Hai que dicir, señora María, que houbo incomodos por parte de amigas de certas actuacións, porque non foron informadas dos ensaios para tal evento. Iso quere dicir que os artistas souberon levar adiante a súa programación con todo o sixilo, que era condición para que a espontaneidade non se estragase.- E conseguírono-.- Iso das bodegas debe ir a máis-.

 -Os Zamarras Negras van ben--. Que sigan aí-.- Na Viriato-.

                           Verín,19 de febreiro do 2018.-

                          Adolfo Rolán.-

Martes, 20 de Febrero de 2018 19:55 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris