Auga

Miña cara señora María: tantas veces foi o intento de privatizar a auga na vila de Verín, que por fin conseguiuno o “taifiñas verinés”. Tiña razón o Toca cando decía que polas rúas de Verín andaba un golfiño sen espina.

No 2002 acercouse por estas terras e non quixo esquecerse delas, por iso deixou unha cría para que seguise a causa e se amamantase daquelas dádivas. Poucos recordan aqueles acontecementos no concello de Verín. Un dos tenentes de alcalde foi expulsado do partido, coma se fora un apestoso, porque tiña outra maneira de pensar acerca da privatización da auga.

Defendía a proposta doutra empresa, porque lle parecía que era máis rentable para o Concello, porque se facía cargo dos empregados municipais encargados da auga municipal e ademáis ofertaba unha cantidade económica parecida a do golfiño.

Aqueles actos demostraron como funciona un partido político presidencialista-dictatorial no concello de Verín. Sen escoitar as partes, sempre por manifestación do señor Lucas, tomaron o acordo de expulsalo do partido.

En poucos días déuselle esta solución, a pesar de que algúns compañeiros manifestaran, que se debía esperar a setembro para dar unha solución máis política, por necesidade imperiosa do número de concelleiros para acadar o número suficiente en cada votación, porque coidaban que se podía reconducir a situación.

O problema era ou fora outro, que naquel momento ninguén chegou a pensar, pero visto este presente, a auga está moi clara.

A mesma empresa, que daquela defendía o rexedor, acada agora definitivamente a adxudicación por vinte e cinco anos. Onde estaremos nós!

Pouco importa ver os exemplos dos servizos, que levan varios anos privatizados, que non teñen aos veciños contentos e que os da oposición, de cando en vez, denuncian. Pero nin caso dende o concello.

As afirmacións sobre os beneficios para o concello son de tal consideración que poñen de manifesto o pensamento do mandamais sobre os seus veciños. Pensa que son uns ilusos e que se creen todo o que di. Debería escoitar ao Manoliño o outro día no bar. Daquela boca saían verbas que todos os presentes asentían.

É paradóxico que neste concello se privatice un servizo, como é o da auga, e se queira municipalizar o da recadación, que leva varios anos en mans dunha empresa que consegue unha alta rendabilidade para toda a Mancomunidade. Ó mellor isto é unha xogada para buscar outros fins. Escóitanse voces de persoas inmersas neste tema de que hai que recurrir a estes ingresos municipais, algunhas veces, para facer outros pagos. A partires de agora empeñar máis ao concello. Pagan os veciños!.

Ninguén cre as dádivas da empresa e ninguén pensa que unha empresa privada ven perder cartos a Verín. Como empresa que é ten que gañar cartos, porque senón vai a deriva. A creación de calquera empresa e co fin de xerar riqueza. Aquí e na China. Só nunha maxín tan cativa pode suceder o contrario.

Miña cara señora María agarde ver se isto se produce así. Saberá que esta decisión de privatizar a auga non está no programa co que se presentou nas eleccións locais do 2004.

O instinto de ecolocalización ao “golfiño” deulle bo resultado.

Plan E

Miña cara señora María: calquera persoa da vila se tivera que invertir os cartos do Plan E faríao dunha maneira máis racional e, sobre todo, trataría de dar solución aos grandes problemas que ten Verín. Seguro que buscaría a maneira de que o pobo quedara servido e que non serviran para que se servisen del. Noutro lugar darán “máis”, a pesar de que os veciños soportaron as obras que ao fin e ao cabo, non lle van dar ningún beneficio de futuro mellorable.

Xa o dicía o Marcelino o outro día no Toural e iso que non sofre as consecuencias e ruídos desta desafortunada inversión. De todas as formas, sabe o que quere e sabe o que di, porque empezou por numerar as obras que son moi necesarias no concello de Verín, como se estivese vivindo na vila ou tivera algún cargo de concelleiro. Por certo, sabe máis que moitos dos que se sentan nas cadeiras do salón de plenos do Concello.

As obras que Verín necesita son as seguintes: de carretilla dixo unha serie delas, que me deixou sen alento. Este é un bo veciño, porque sabe cando o enganan, polo que ten interés pola vida pública e ponse ao día.

A primeira obra que se debe incluír é o acceso ao polígono de Pazos. Ben polo Pracer, cara Queizás, para acceder a autovía das Rías Baixas, facendo unha ponte sobre o río Támega, ben polo acceso actual, enlazándoa coa N-525, no pobo de Pazos, aproveitando a construción de beirarrúas, para que os veciños  poidan pasear con seguridade. Un bo acceso ao polígono atraería a implantación de empresas cos conseguintes postos de traballo, para a bisbarra, que boa falta lle fan.

A segunda obra de máxima urxencia é unha pequena circunvalación pola zona norte, aínda que fose só unha parte, porque desconxestionaría o cruce do cine Buenos Aires. As beiras do regato da Rasela aínda se pode construír unha estrada con enlace coa N-525, pola finca dos Peláez, que facilitaría o tránsito cara Madrid e tamén cara Portugal, polo campo da feira.

A terceira obra sería a de construír as beirarrúas da estrada cara Vilela, porque son de extrema necesidade por ser zona de paseo dos veciños de Verín. Ante todo seguridade vial para os viandantes.

A cuarta obra do Plan E tiña que ser unha nova captación de auga, porque nas crecidas do río Támega a auga que chega ás casas é turbia, polos arrastres dos montes queimados. Dende a lagoa da finca do Miñambres, pola boa disposición dos novos propietarios, é fácil conseguir auga de calidade, porque non sería directamente do río.

A quinta obra sería unha canalización ao longo da estrada de Laza, dende o Hospital ata a estrada de Cabreiroá, enlazando coa rede xeral por Queizás, para recoller as augas residuais da zona este de Verín e liberar a rede do Camiño Vello de Queizás, para que cando entre en carga non anegue os baixos das casas do seu entorno.

Como remate das obras deste Plan incluiría unha obra tan necesaria e necesitada como é a separación das augas pluviais das augas residuais, matando dous paxaros dun tiro, como é que funcione mellor a depuradora e que nas rúas de Verín non haxa cheiros das alcantarillas.

Que razón ten este Marcelino! Deberíase presentar a alcalde!

Manolito

 

Meu caro Manolito: contáronche o conto da leiteira e vícheste rico. A historia e vida do Manolito foi como a de calquera veciño da bisbarra que emigrou para saír daquelas miserias. Foi ás alemanias e gañou uns cartiños polo regresou e invertiu comprando, non un solar, senón unha finca.

O conto era o de sempre. Trazas unha rúa polo medio e logo vendes solares a ambos lados. A finca daba o camelo, porque está ben situada, polo que a inversión podíase recuperar en pouco tempo. Meteuse ao negocio, polo que non voltou máis para a Alemania.

Comenzou, como lle dixeran, trazando a rúa e tamén a adecentou con formigón, facendo unha calzada de oito metros de ancha, dende os bordillos das beirarrúas, polo que os compradores non ían a faltar.

Vendeu un solar no centro, no que se construíu un baixo, que por certo, aínda non hai moito, estivo funcionando un taller de carpintería, pero aquilo no continuou, porque as forzas vivas dominantes da vila, en colaboración co concello, non permitiron que seguise, porque era un intruso no negocio da construcción, daquela época. Estamos a falar da década dos sesenta, setenta e parte do oitenta.

O Manolito tivo que recompor súa vida e sempre estivo penando pola aquela posible urbanización.

Tivo unha oportunidade co PXOUM do 1998, porque  lle recollía a súa finca dentro dunha área de reparto, pero todo se foi ao traste, cando o PXOUM foi declarado nulo pola xustiza.

Esta rúa presta un gran sevizo á vila de Verín e confirmouse, neste verán, coas obras, polo que foi utilizada para desprazar a circulación por ela, xa que está preta da estación de autobuses.

Polas mesmas datas na parroquia de Tamaguelos vense a facer case o mesmo que fixo o Manolito. Hai unha finca, coido que rústica, e vendeuse a cachos, polo que os veciños que lindaban adquiriron as partes traseiras correspondentes as súas vivendas con dereito de paso, creándose unha serventía polo medio.

Esa serventía é utilizada polos veciños do barrio, porque lles facilita o paso cara a estrada de Portugal e debe ser bastante empregada, polo que da a sensación de ser un camiño de terra batida. Nesa serventía ou dereito de paso o Concello de Verín colocou tres postes de madeira e dous de cemento coas respectivas farolas para alumear algo que non é público.

Para solventar o tema ante as preguntas da oposición municipal pola suposta ilegalidade urbanística fixeron un documento de cambio de propiedade da serventía pasándolla ao pobo de Tamaguelos.

Meu caro Manolito, fai un documento de cesión da rúa ao pobo de Verín e así colocaránche farolas, que por certo fanlle falta, porque a túa rúa é moi transitada a pé polos veciños do barrio e tamén por coches. Ao fin os contribuíntes verineses corren cos gastos de ambas e a túa está case no centro da vila.

O que si che vou decir é que ti non fuches alcalde nin eres o señorito do pobo, polo que non che corresponden dende o concello de Verín da mesma maneira.

Un aviso para as futuras urbanización dos promotores de Verín. Fagan como en Tamaguelos e aforrarán moitos cartos en pavimentar as rúas e porlle as infraestruturas, é dicir, en facer os proxectos. Paga o pobo!

Din que hai unha Axencia da legalidade Urbanística da Xunta de Galiza, que está para estes desaguisados. Supoño que tomará cartas no tema.

Perdón, olvideime, Verín non ten PXOM.

 

Castelo

Meu caro Presidente da Mancomunidade de Monterrei: vai quedar sen nada!. Bótano das oficinas do Concello de Verín e fanlle alugar unhas co conseguinte gasto para a Mancomunidade.

Nin lle ofertan espazos na desocupada Lonxa, nin no famoso edificio transfronteirizo do Polígono de Pazos.

Estanlle debilitando a súa poltrona coa proposta da saída da recadación e pouco a pouco imos ver como a abandona totalmente, ata conseguilo quitar da presidencia. Logo volverá a normalidade. Buscará recunchos na casa consistorial de Verín, habilitando oficinas para ter todo controlado e non desprazarse porque se mancha, pero mentres, ten a mancomunidade neste impax.

Vostede debe coñecelo ben, porque a primeira falcatruada que lle fai non é ou, esqueceu aquela da xuntanza do Padroado da Fundación Hospital de Verín en Ourense?

Está noutras miras polo que necesita protagonismo e poder. Quere presidir a Mancomunidade polo que o vai ter sempre dándolle a lata. Emprega a ameaza sen disimulo, porque argumentos desa maxín non saen.

Deuse conta que dende que dimitiu Xan Carlos, portavoz do PSOE, sae pouco nos xornais polo que necesita que falen del, porque os de Santiago igual non se decatan e déixano sen un “postiño” na executiva provincial.

Seguro que a parafernalia do venres pasado estivo manipulada.

Non ten sentido que dende a Xunta de Galicia cursen un fax ao concello de Verín, comunicándolle que o Ministerio de Facenda cedía o Castelo de Monterrei á Comunidade Autónoma de Galicia. O normal é que ese fas chegase á casa consistorial de Monterrei, sita no pobo de Albarellos.

Cando suceden este desvaríos os respectivos concellos teñen no seu protocolo o remitilo a seu destino. Pero isto non sucedeu este venres, por que?. Simple e chairamente polo afán de protagonismo, nestes intres, e tamén pola descortesía política do autor do feito.

E non só non remite o fax ao seu destino senón que non o le ao pé da letra.

A xenreira contra o modisto de Verín, Roberto Verino, fixo que non aparecera no comunicado de prensa a palabra “moda”, sendo a primeira da específica narración, que o fax tiña dedicada aos destinos para os que ten que ser empregada toda a acrópoles.

Ante todo isto, meu caro Xosé Lois, colles o teléfono e antes de apagalo, preséntaste no concello de Verín, para acompañar ao “taifiñas”, na súa rolda de prensa, dos venres. Soubeches estar á altura correspondente, porque a prudencia é túa virtude e non quixeches montar ningunha liorta, pero cántas che leva feito?.

Quero crer que todo isto non sexa froito da incultura e ignorancia de quen mandou o fax a Verín.

Logo dirache que como había que dar tamén a noticia do acondicionamento do camiño real, cara o Castelo, e parte pertence a Verín, pois todo queda na casa, pero, en cal?.

Nestes intres de crise financeira o concello de Monterrei debería cobrar dereitos de imaxe cada vez que o concello de Verín emprega o castelo nas campañas de publicidade.

Debes ter coidado porque podes quedar sen castelo. Intención e orde hóuboa daquela.

 

D. Rodolfo

Miña cara señora María: a bisbarra gozou sempre de persoas importantes no mundo cultural e científico. Pero a bisbarra non soubo, moitas veces, recoñecer a súa valía. O pouco que se fai queda reducido aos premios Taboada Chivite,  Carlos Caneiro e Antonio Fernández.

O concello de Vilardevós foi berce de persoas destacadas en materias diversas como poden ser en filosofía, música e como non en xeodesia.

De cando en vez hai algún concerto para recordar a Anxel Barxa, natural de Terroso, e autor de partituras escoitadas polo mundo.

Grazas a estes autores os tamaganos temos onde recrearnos culturalmente, aínda que teñamos que rebuscar súas obras espalladas por distintas bibliotecas.

Señora María o outro día recibín a mellor clase de cartografía, na casa de D. Rodolfo Núñez de las Cuevas. Que sorte temos algúns!

Saberá que dirixiíu o Instituto Xeográfico Nacional perante unha década, o que permitiu modernizar a cartografía hispana, introducindo os métodos de cartografía asistida por ordenador. Colaborou coa Nasa, polo que estamos ante unha persoa moi especializada. Deberíamos aproveitar máis o seu maxisterio, porque está sempre disposto a exercelo.

Como resultado dese tempo formou unha biblioteca, que ten na súa casa paterna, aló no medio do pobo de Vilardevós.

Home entusiasta do seu traballo diu conferencias por moitos recunchos do mundo, polo que foi formando equipos e amigos, que deixaron nas súas mans libros, que sabian que ían  ser ben conservados, polo que resultou unha colección digna de conservar nesta bisbarra.

Trasladou dende Madrid todos os seus libros ata o querido pobo, porque ama esta terra e como cumprimento dunha idea de súa dona, que quixo ser soterrada, neste camposanto, ao pé da serra de Penas Libres.

A súa primeira intención foi donar os seus libros ao seu pobo, polo que fixo as xestións necesarias para que quedaran, pero a desidia ou falta de compromiso dun técnico fixo que non houbera vontade política para conseguir o seu anhelo, polo que se lle brindou outra saída, que aínda que non responde a súa primitiva idea, si ten algo de interés, porque será levada á Cidade  da Cultura, aló nos Santiagos de Compostelas.

Apareceron os políticos de Santiago e puxeron mans a obra para rematar o que vai ser a primerira parte do edificio en inagurar, que será a biblioteca, ofrecéndose en colocar aló todos os libros.

Con esta proposta surxen dous problemas. O primeiro é que o D. Rodolfo veña menos tempo por Vilardevós, polo que o señor crego, D. Baltasar, e máis os amigos non disfrutaremos de súa compaña e das súas explicacións sobre os mapas ou deixe de explicarnos o da busca da cidade soterrada baixo a lagoa de Antela, ou nos narre o da batalla de Osoño, co mapa napoléonico de Galicia. Que Deus non o queira!

Non pode faltar a visita á Teresiña, que sabe do que gostan, tanto D. Rodolfo como D. Batasar, preto da igrexa.

O segundo é que así non quedan reclamos nos pobos, para atraer estudosos do tema e por outra que non se contribúe ao asentamento de poboación no rural.

De todas as formas, na bisbarra, señora María, é a segunda biblioteca que emigra para o centralismo de Galicia. Primeiro Taboada Chivite, agora Rodolfo Núñez de las Cuevas.

Se o concello de Vilardevós non ten recursos para esta biblioteca debeu buscar axuda na Mancomunidade e tamén na eurocidade. Que copien dos flavienses! A ver se algún día fan algo na fortaleza de Monterrei! Que boa obra para o plan “E”!

 

Río Támega

Miña cara señora María: “uns levan a fama e outros cardan a lá”, di o refrán popular. O outro día gocei dun paseo ao longo do río Támega co meu amigo Ponchi. Teño que decir que é membro da Federación Galega de Pesca.

Con el existe unha máxima: “se comen eles, eu tamén como”. Digo esto porque resulta que o que ten fama de furtivo é a persoa máis preocupada pola conservación da natureza e ao seu lado recibín a mellor clase de naturais locais, simple e llanamente percorrendo o río, dende a zona de baño ata a presa do Tresguerras.

Gran coñecedor do lugar, porque naceu preto do Támega, e a súa nenez pasouna no regato, que hoxe chaman rúa Otero Pedraio. Unha maneira, moi sui generis, de conservar o Concello de Verín a súa toponimia local!

Comezamos a nosa andaina ao longo do río e dixo que estaba correndo perigo por tratar de cambiar os peixes das charcas sen osíxeno para outras de máis auga. Cousa que deberían facer os de Medio Ambiente e non chegar, como fan sempre, fóra de tempo.

Días atrás, río enriba, envelenaron varias pozas e despois corrían para sacar os peixes mortos. Debeu ser para que non os viran os veciños.

O caso é que ao longo da Preguiza prácticase a pesca sen morte, pero hai persoas que si pescan e outras que colocan as “cordas” dende as barandas do malecón.

Pódese decir que a desidia das autoridades ante este problema é de mirar cara outro lado e deixar que estes furtivos esquilmen o río Támega, sabendo que esta zona é un lugar de recría para todo el.

O mesmo que a existencia de visóns. Dende a terraza do bar do Zurria viron como un destes animais se desprazou tranquilamente, cara abaixo da pasarela, e enguliu a troita que levaba na boca.

Para este tipo de individuos, Medio Ambiente debería empregar caixas-trampa selectivas, para capturalos e devolvelos ao seu dono, posto que elimina todo tipo de fauna específica do río. Asi non se ven patos, pitas de auga, ánade real e despraza ás londras.

O Concello debería atender estes problemas e debe poñer máis empeño en conservar limpos estes lugares, o mesmo que  colocar carteleiras co nome específico dos lugares do río. 

Dende a Ponte do Melo, que por certo, aínda está sen recuperar, frente ao cuartel da Garda Civil, os lugares de baño que había antigamente son os seguintes: 

Río enriba pasamos polo pozo dos Americanos, antigo Matadoiro, actual pasarela cara o barrio do Olivar. O pozo do Bazal, os Pasadais, que non existen, nin o concello fai nada por recuperar as típicas poldras, para que os verineses, de agora, saiban o que son e o para que servían. Estarían á altura da depuradora de auga potable. O Trerranas, o Pozo Negro, aínda conserva o amieiro tumbado, que os rapaces empregaban para chapucearse.

Continuamos pola Preguiza, pasando polo Pontillón, ata chegar ó Paquita, o pozo máis fondo, que daquela tragou a dúas persoas e máis aló o Mefa, onde o Tarzán, que en paz esté, facía unha presa de bidóns de aceite, enchéndoos de area e atándoos ós amieiros. Logo o Señoritas, a lagoa do prado do Miñambres e a presa dos muíños dos Peláez, na Pedreira, e dos Tresguerras, ambos en San Lázaro.

Como verá, señora María, debemos recuperar as nosas cousiñas.

Só se recupera cara Infistela. Debe haber problemas coa columna e iso que hai unha asociación que o intenta, pero os políticos locais marcháronlle coa subvención que pediran.

Tainas

Miña cara señora María:

Tainas, don Feliciano Sola do hotel Aurora, deixounos. Cansouse de estar con nós. Quixo dar un paso máis na súa pelegrinación vital.

Seguro que aló non cambiará. Non debe cambiar. Deus quéreo así.

Todos os que o apreciabamos, quedamos orfos. Un gran oco, que será moi difícil de encher, arredor de calquera mesa ocupada de viandas, sobre todo no país veciño.

Quedara con el, para facer un pasarrúas, explicándome a orixe e historia de cada casa de Verín, pero non tiven esa oportunidade, porque a morte adiántouseme. Foi máis rápida, mellor dito, chegou antes que o aparello que mercara por internet, polo que non tiven a sorte de pasar unhas tardes a seu lado. Necesitaba escoitalo e que me contara as súas viviencias en cada recuncho de Verín.

Tiña algo que facía pasar o tempo sen enterarte, porque a súa maneira de expresarse era natural e moi amena. Falaba e falaba, sempre con algunha historieta que facía que o momento fora  divertido. A seu lado non había penurias.

Poucas persoas hai tan elegantes, tan coidadosas cos demáis, e cunha sutileza que era capaz de convertir calquera trastada nunha peremne amizade.

Seguro que estará presente en todas as mesas onde se senten os seus amigos, Fanfán e Sánchez, sobre todo nos restaurantes do país veciño, que frecuentaban asiduamente.

Un bo detalle por parte dos propietarios que acudiron á cita con ramos de flores.

No Kilómetro 10 e no Canxirao será onde noten a súa ausencia e terán moito coidado a hora de ver aos amigos, porque estarán sentados, pero faltarán as verbas do “sabio”  vello restaurador.

Haberá sempre unha cadeira valeira ao redor dunhas boas viandas, como era normal, porque así pensarán que está presente.

Que Deus te coloque ao seu carón, porque é o que todos desexamos.

Seguro que estarás presente ao longo da nosa vida, porque a túa ausencia será unha presenza en cada unha das nosas xuntanzas.

Será difícil  sentarse sen ti e será duro romper o xeo das primeiras verbas, para comezar a conversa, porque as bágoas asomaranse polas meixelas dos contertulios, que ven difícil emprender a charla ao redor da mesa, porque algo lles falta.

As Portas de Madrid deixáronte pasar. Non che puxeron freno, nin che cobraron o fielato para que non esperaras e chegaras tarde ao máis aló.

Non foi nada fácil chegar ata elas e iso que na parroquia entonaron cánticos que purgaron as túas culpas.

Baixo a súa mirada pasaches os seus umbrais, porque tiñas necesidade de chegar, para alcanzar a eternidade.

Se Deus che regalara un pouco de vida seguro que farías o mesmo. Cruzarías a fronteira co Fanfán e o Sánchez e iríandes ao Km 10.

Non debes abusar da confianza se non eres capaz de chegar e invitar a todos. Pódeche pasar o mesmo que cando entraches na cafetería  Oasis e dixécheslle ao camareiro que invitabas a  todos. Botaches man da carteira e non tiñas un centavo, polo que dirixicheste ao dono dicíndolle que non se preocupara que ao día seguinte irías a pagarlle. Ata hoxe, non apareciches. Pero... iso eras ti.

Que Deus te teña onda el!

 

Mandín

Meu caro Marcelino:

Tivo que vir o Plan “E” para que fixeran obras na praza da igrexa. Seguro que ninguén tivo noticias ata que o pedáneo comunicou que o Concello estaba a redactar o proxecto. A ningún veciño se lle deu a oportunidade de opinar sobre tal obra, polo tanto, todo se fixo por antoxo do mandamáis verinés. Aínda máis, a ninguén se lle preguntou se era necesaria, no pobo, a mencionada obra.

Non foi nada raro, porque dende que preside a corporación este taifiñas, as decisións sobre as obras a realizar en calquera recuncho municipal, sempre se comunicaronn despois de feito o proxecto, do que ademais se encargaba el.

Ti, meu caro Marcelino, que traballaches a reo en facer un campo de fútbol, daquela houbérache gustado que acondicionaran un terreo, aproveitando a concentración parcelaria, porque te sintes con forzas para dirixir aos cativos da túa parroquia.

Porque o teu foi o fútbol, a pesar de que non se vía unha das porterías cando estabas na outra. Por iso disfrutarías con ver un campo chairo e cunhas dimensións adecuadas para practicar o teu deporte rei.

Aquel campo, no Toural, con dimensións reducidas, era o lugar onde tomabas o teu descanso despois de gañar uns cartiños, viaxando cara a vila, cargado de mercaduría, no soporte da bicicleta. Bicicleta que tanto coidabas e que che axudaba a burlarte da vixianza oficial ou dos gardiñas da fronteira.

O Plan “E” tróuxoche unha praza remozada na que non volverás a darlle unhas patadiñas a un balón, porque agora póñenlle pedra de grá e leva dous niveis, cun escalón no medio, impedindo que todo esté chairo.

Non volverás a poder aparcar teu coche, porque o bordillo quedará máis alto ca rúa. Terás problemas o día que decidas ir á misa e non poidas achegarte ti só, tendo que depender de alguén que te acerque e logo fuxe de aló, porque non deixaron sitio para colocar un aparcadoiro de servizo do lugar e dos oficios relixiosos.

Nin pensaron no señor crego, sabendo que ten máis misas noutras parroquias, para deixarlle onde aparcar o seu vehículo.

Ningúnha árbore máis leva o proxecto, polo que a calor seguirá pegando, perante o verán, coma sempre. Para iso gastan tantos euros!

A fonte e o labadoiro seguirán no mesmo estado, cando se prestaban a facer algo diferente, na praza. Iso demostra como se fan proxectos de costas aos veciños, que deberían ser os máis informados e preguntados, porque son potencialmente os beneficiados.

Aquilo préstase máis a unha “ágora” ateniense, para uso político, nos momentos das eleccións, que de lugar de reunións para os veciños. O rexedor pensou máis nel, que nos veciños de Mandín.

Pero contigo ninguén falou, meu caro Marcelino, porque ti proxectarías outra obra, que polo menos, sería de seguridade vial para os veciños, que paseandes polas pistas de concentración parcelaria e pola estrada que vai dende o Terrón.

Ti dirías que a obra máis importante, que necesita túa parroquia, é a construcción de beirarrúas dende o Terrón ata Mandín.

Deste modo tamén se ensancharía a estrada facéndoa máis axeitada para circular os coches e os veciños terían máis seguridade. Porque ti xa tiveches algún percance, cando das o teu paseo, por esta estrada.

Como verás, no concello non pensaron nin en ti, nin nos veciños.

Inquisidor

Miña cara señora María: Os historiadores deben estar errados cando só colocan no termo municipal de Verín dúas casas da Inquisición. Unha está no lugar da Granxiña, na parroquia de Tamagos, e a outra na parroquia de Vilamaior, preto da igrexa.

Esquecéronse da máis importante, que está nestes intres, na casa concello de Verín.

Dende alí trátase de exercer todo o control sobre todo o que se move en todo o concello. Hai que levar á  fogueira a todo aquel que non comulga co inquisidor politiquiño.

Cóntolle, señora María, en que pasa o tempo o mandamáis da vila. En vez de preocuparse de cumprir coas promesas electorais que lle fixo ao pobo, perde o tempo en dar orde de eliminar da páxina web do concello a fotografía e a páxina web do que neste momentos se está dirixindo a vostede.

Na anterior lexislatura e co goberno tripartito, a estas CrónicasTamaganas podíase acceder a través da páxina do concello. Era un enlace máis, pero iso non lle daba máis categoría, senón que o único é que aparecía nela.

Todo estaba tranquilo. Todo pasaba desapercibido. Ninguén se percataba do asunto ata que chega  o torquemada verinés e decide  xulgar o feito  e condena a esta persoa ao ostracismo da páxina municipal.

Podo dicir que a esta páxina web das Crónicas Tamaganas acceden estudantes de Verín espallados por toda España. Emigrantes que comentan que grazas a esta páxina teñen noticias da súa terra.

Pero o que máis me gusta é recibir a noraboa das persoas que escoitan a COPE, e polo tanto as miñas Crónicas Tamaganas, cando vou pola rúa.

Non gustaba da anterior páxina, e reformando a actual, preocúpase máis de borrar da páxina a quen lles fala, que a ver se o novo contido recolle cousas e temas importantes de Verín.

Para este personaxe o tema importante é controlar e ter a xente como súbditos, máis que como persoas.

No seu maxin só pesa o control da súa “finquiña”, como dicía cando o levaba cara Santiago, referíndose a Verín.

A culpa de todo tena vostede, señora María. Siga a votar para que siga medrando, e vostede busca que te busca un posto para súa netiña querida. Darase conta de que este pobo só medra en Infistela. Os demais teremos que pasar por Cáritas.

Aproveite a ocasión, que hai sete prazas para a Eurocidade. Algunha pode conseguila se sabe onde tocar a gaita, pero non a galega, senón a que da o posto de traballo.

Señora María, estou moi contento e motivado porque a partir de agora son importante. As miñas Crónicas Tamaganas fan o que teñen que facer, para iso as escribo e a través da Blogia lenas en moitas partes.

Narran aconteceres, historias e as miñas experiencias neses anos de política local, que non teño nada que ocultar, porque sempre din a cara, o mesmo que fago agora.

O que ocurre, señora María, é que a verdade manca!

Se se preocupara de colocar a baldosa, que un veciño cuidadoso arrimou á parede do edificio dos Peláez, que leva máis dunha semana alí. E logo di que anda pola rúa. Será en coche do trinque.

 

Víctor

Meu caro Víctor: quedaches abraiado da noticia que estabas a escoitar na COPE!

Nunca quere a culpa. Con este rexedor sempre quedará solteira.

Foi o mandamais que máis prazas de policía local ofertou, e logo d, que non manda neles.

Tampouco arregla a beirarrúa que está na parada de taxis da Prazuela, porque hai uns días unha persoa tropezou no marco da tapadeira e deu co nariz no chan.

Por sorte, ti que viches o accidente apresurácheste a botarlle unha man e levala a curar, recolléndolle primeiro os lentes.

As reclamacións continuas que fai o voso presidente non fan efecto, nin as debe ler, para que tome unha decisión sobre a ocupación do vosos postos de traballo, por parte de persoas, que infrinxen a normativa sobre aparcadoiros.

Por iso sae dicindo que non manda na policía local. Pois o pobo elixiuno para que faga cumprir as ordenanzas municipais. Pola contra, que dimita.

Haberalle que recordar, meu caro Víctor, as raias amarelas, na meirande parte das rúas de Verín, que logo mandárono a ocupar os asentos da oposición.

O del non é ocuparse da vila. O del é romper o protocolo, saíndo nos xornais, ao pé da escaleira que o rubía xunto o actual Presidente da Xunta de Galicia. Tiña que ser o primeiro!

Logo chega á vila e anuncia que  non hai cartos para o futuro Parque Empresarial de Tamagos. Pero se leva máis de vinte anos no concello e sempre está cos mesmos temas. A oposición saíulle en tromba, para recordarlle en que partidas están os cartos e hai unha valla publicitaria no lugar na que reza iso de fondos europeos. Quere dicir que dese proxecto teñen coñecemento en Bruxelas.

Seguro que do que menos falaron foi do Parque, porque na súa carteira ía un tema moito máis importante para el, como é o de manterse como membro do consello de Radio Televisión de Galicia, que están a punto de nomealos.

E ti preocupado de que dea orden á policía local para que manteñan desocupadas as vosas prazas. Dáste conta que iso son migallas?. En Santiago son cento vinte e catro mil euros ao ano. Quen chos dera! Iso si que é un soldo, e non ti, que tes que esperar a que suba un ocupante ao taxi, para que logo che pase coma o outro día, que ademais de non pagarche aínda te accidentaches.

Non lle importa, porque sempre lle saen os votos. Non viches que nestas eleccións o PP subiu uns cincocentos. Este número de persoas non lle dan o voto nas eleccións municipais, pero sonlle respaldo para colocarse ben en Santiago, porque os xefes do partido non entran nesas análises.

Debes esperar máis noticias e estate atento ás serpes do verán, porque verás como se sae coa del, a pesar de que ten moitos rexedores en contra.

A cobra está lonxe. Anda polos santiagos. Quere vir apadriñada para ocupar o olimpo pepero provinciano.

Lete

Meu caro Lete: todo se acaba. Ti non remataches, obrigáronte a que tomaras un tempo de descanso, no momento en que te sentías no cénit da túa vida.

A lei que te xubilou non quere terte de cicerone na acrópole; non quere que pases á historia como a única persoa, que deches a cara, contra todos os que fixeron do Castelo a súa experiencia con teorías e materiais modernos.

Nunca fuches cómodo coa administración, porque chamabas e chamabas, para que se presentaran e viran os estragos producidos polos que frecuentaban, pola noite, o recinto amurallado. A pesar de todo, nunca decidiron pór vixilancia nocturna.

Deches a cara, cando algún malvado rubía coa moto, por enriba das murallas, facéndolle de pista de cross.

Sempre estiveches nese estilo crítico, que te caracteriza, con todas as inversións públicas, que viñan dirixidas dende Santiago, porque ti vivías os problemas do Castelo cada segundo, cada minuto, cada hora, cada día.

Vinte e catro anos parlamentando e dando explicacións a todas as persoas que te visitaban, porque a túa conversa sempre foi amena, pero con acento crítico, para cos políticos responsables directos de non buscar unha alternativa a ese espazo monumental, que preside todo o val do río Támega.

Se parece que foi onte cando retornaches de Francia e conseguiches ese posto na administración,  e a lei che impón que tes que dar paso a outra persoa.

Pero quen se non ti, para continuar recibindo aos visitantes, que ruben ata o cumio da Torre de D. Sancho ou do Homenaxe, para ver como todo o val se estende cara Portugal, porque ti es da Pousa, lugar que depende directamente da parroquia de Monterrei.

Naciches, creciches e viviches entre as pedras que conforman todo o recinto que da forma a esa Fortaleza da que nos sentimos orgullosos todos os tamaganos.

Ti, que non entras nas liortas de que se estes ou aqueles son os responsables de manter nese estado de desaproveitamento todo o conxunto arquitectónico, porque o abandono de todos os políticos, con responsabilidade directa no Castelo, foi e é manifesta en todo o que se ve, cando se visita a fortaleza.

O que máis me gustaba de ti, meu caro Lete, era cando contabas as túas peripecias. Ao rematar a escola, o teu pai  tróuxote para xunto del, aquí embaixo, para traballar na chocolatería da rúa Maior e ti só aguantaches dúas ou tres semanas, porque no teu fondo, non te sentías realizado. Eras, xa daquela, un inconformista, porque emigraches, tratando de buscar algo mellor para ti.

Agora quedamos sen ti. Teremos que visitarte na túa casa porque as túas verbas non se escoitarán máis na acrópole. Non saben as novas xeracións visitadoras do Castelo o que se perden. Pero gañámoste os que te apreciamos.

A túa teoría sobre a muralla de Verín deberíana escoitar historiadores para que vexan que na sabedoría intuitiva popular está a explicación de moitas cousas.

Terás moito tempo para gozar dese deporte que tanto practicas cos teus amigos, e que tantas historias esconden.

Dende aquí, dende a COPE, unha aperta e que goces moitos anos cos teus que tamén te necesitan. Quero verte con algún netiño, aínda que sexa na Pousa, ao lado do río.

Mimi

Miña cara Mimi: hai un refrán que di: “é de ben nacidos ser agradecidos”. Non estiveches ás alturas das circunstancias na túa despedida dos verineses que te botaron e te auparon aos altares políticos de Santiago.

O mesmo que tomaches posesión do cargo de concelleira municipal, tamén te debiches despedir no mesmo salón e non mandar a renuncia por escrito. Demostraches pouca categoría.

Grazas a estes votos estás onde estás. Os plenos municipais poden ser convocados de varias maneiras, polo que puideron buscar unha data axeitada para ti. Todo o mundo tiña moita présa!. Non se sabe moi ben se para que te  quedaras ou para que te fóras...

Pola contra deches a entender que te sentías mal en Verín. Aquí non se desenvolvían as túas pretensións. Sentíaste incómoda. Estabas atafegada. Nunha palabra: Verín quedábache pequeno.

A oposición cumpría coa súa función, pero ti non aceptabas as súas críticas. Ata tal punto, que renunciaches a última paga do mes, porque non querías ser pasto da oposición, porque non dabas demostrado que si estaban ben invertidos eses tres mil euros que recibías dos veciños verineses.

Que ben che saíu a xogada do verán. Reuníronse os altos mandos do partido para convencerte de que non abandonaras ao taifiñas verinés como fixeran outros concelleiros. Que órdago!.

Colocáronte nas listas para o Parlamento de Galicia e por envexas partidistas situácheste como primeira.

Daquela estabas afianzada co teu voto en calquera votación, tanto no concello como agora no Parlamento, pero a túa inexperiencia política fixo que renunciaras aos cargos electos, para colocarte como Secretaria Xeral de Turismo, conseguindo afastarte do teu salvoconduto, dos teus votantes, da túa terra, aínda que non te viu nacer.

Ten coidado, porque o dedo que te nomeou, tamén te pode destituír, xa que agora estás indefensa, sen voto co que asegurar a túa permanencia. Ofrecéronche un carameliño e picaches. Cousas da vida, diría o noso caro Castelao.

Terás que purgar os teus desbocamentos políticos, porque a “sumisión”, chamada lealdade, en política, non vai contigo.

Nun Parlamento o importante é que non falle un voto, sobre todo, estando tan xusta a votación, nin haxa sobresaltos nos parlamentarios.

Serás a responsable das futuras grandes obras do Concello. A primeira encomenda será ese famoso Hotel-balneario-spá-escola que tanto bulo ten na vila, pero que non da tomado corpo. Vendéstelo na campaña das municipais, pero pasa o tempo e non hai indicios dos comezos da obra.

Debes ter coidado e que non che pase como coa famosa Lonxa Agropecuaria, que custou preto de trescentos millóns das antigas pesetas e está morta de risa.

Como pertences á Concellería de Cultura e Turismo tamén terás que buscar cartos para facer a outra tan manida obra chamada Auditorio, que por certo, a que xoga teu padriño político, por unha banda sinala os terreos no PXOM e por outra apetécelle ó cine Buenos Aires.

Non se entende nada. A culpa tena quen se deixa enganar.

Rematamos con outro dito: “favor, con favor se paga”. Debes acordarte do exconselleiro das vacas tolas, que foi o primeiro, que te colocou en Santiago, no seu gabinete.

 

Laza

 

Miña cara señora María: Debemos falar con Xosé Anxo para que coide con esmero os costumes do seu pobo. Tres aspectos están a faltar nas cerimonias que se celebran nos primeiros de maio para conmemorar as actividades agrarias.

A contaminación non debe chegar ao lugar, que se pode considerar, como a Ítaca tamagana.

Todos os rueiros de Entroido levan a Laza, aínda que sexan tortuosos e complicados, por iso hai que coidar todas as raigames que manteñen a pureza dos actos.

Un deles será difícil, porque a despoboación camiña a marchas forzadas e non hai quen a pare, sobre todo, nestes recunchos da xeografía galaica.

O”Maio” ten que ser a árbore máis alta de toda arredonda. Nesta ocasión  non superou a ningún dos piñeiros que hai na ladeira do monte, camiño cara As Eiras, aló na Mallada Grande.

Os mozos fallaron, porque agora é máis doado de facerse coa árbore máis alta por ser máis fácil de cargar e trasladar. Os novos instrumentos de labranza son máis moderno e facilitan o traslado. Nunha palabra, hai que facer menos esforzos. Só hai que poñerlle ganas.

O lugar de ubicación sempre foi na Picota. Praza mítica para os peliqueiros que teñen nela a demostración de que están ben fisicamente. O que non a rube é a vergoña dos veciños.

Trasladaron o buraco para o campo do Lili, desprazando de lugar a árbore que representa a entrada da primavera como sinal de fertilidade e riqueza.

Foi un fallo acondicionar a praza por non deixar un buraco cunha tapadeira. Os novos tempos non deben ser culpables  de erradicar costumes que dan carácter a este pobo do alto Támega.

Tampouco se debe cambiar por conservar limpa a rehabilitada Picota, porque non só son praza e árbore e veciños, senón todo o conxunto, os que lle dan sentido a todas as cerimonias que acontecen nela. Na Praza estás, ao campo do Lili tes que ir, aínda que están pretos.

“Eva“ ten ser que  a moza casadeira no ano natural a súa elección. Costume difícil de manter, porque os novos vanse das aldeas e teñen que recorrer ás cativas que van aos institutos. A Comisión elixiu a Katia.

Aspecto difícil de mantelo, a non ser que abran a elección a todo o municipio ou a toda a bisbarra de Monterrei.

Hai que dar tempo ás comisións para que vaian artellando solucións que non desfiguren estas festas primaverais, que fan de Laza lugar de reencontro coa natureza e de xente que acode a ver vivencias arcaicas, buscando outras maneira de vivir na súa terra.

Laza repite cada ano cerimonias que fan dela un lugar de peregrinación, dando vida a este pobo, que non lle fai falta gastar en promoción, porque seus costumes son a mellor garantía de visitantes.

Outros deben aprender de Laza. Por certo, houbo “maios” en Verín?

 

Expediente

Miña cara señora María: os acontecementos na vila suceden tan acotío que non hai tempo para a reflexión.

“Vidas Paralelas” é unha obra de Plutarco, pensador grego, que destaca polo seu moralismo narrativo. Debíana ler os mandamases que dirixen os destinos do Concello verinés.

Polos finais dos setenta e principios dos oitenta, do século pasado, non hai tantos anos, rexentaba a alcaldía a señora Lovelle Alén. Por aqueles anos foi contratado D. Manuel Sánchez, actual aparellador municipal, como técnico de urbanismo. Nun determinado momento a señora alcaldesa destituíno. Púxoo na rúa, como vulgarmente se di.

O caso é que ao aparellador houbo que restituílo no posto, convocarlle unha oposición restrinxida e indemnizalo con intereses de demora.

Aqueles cartos  saíron  dos impostos que pagaron todos os veciños de Verín.

Vidas paralelas entre o técnico de urbanismo e o técnico de deportes.

O mandamáis actual contratou a Larrán como técnico deportivo do concello de Verín. Agora, abríronlle expediente e expulsárono do seu posto. O técnico acudiu á xustiza e hai que restituílo de novo, polo que haino que indemnizar co soldo correspondente máis os intereses de demora.

Os veciños de Verín, de novo cargan coas falcatruadas dos caprichos municipais, tendo que abonarlle o soldo máis os intereses do tempo que non cobrou.

Debería haber unha lei que obrigase ao político de turno facerse cargo da indemnización persoalmente, porque xa está ben de que sexan os veciños os que carguen con estes caprichos dos políticos.

A historia deste caso toma corpo cando o señor Larrán ten que ir ao paro para presentarse ás oposicións de técnico deportivo municipal verinés.

Hai que recordar que esta convocatoria foi levada ao xulgado polo BNG, por mor de algunha irregularidade. Pasou aquel trámite xudicial é o señor Larrán fíxose coa praza de técnico deportivo do concello de Verín.

Aquel rexedor que convocou aquela praza é o mesmo que actualmente rexe os destinos municipais verineses, sendo ao mesmo tempo quen continúo co expediente para expulsar ao señor Larrán e que terá que readmitilo, segundo sentencia xudicial.

Daquela valíalle. Agora expúlsao. Non importa, paga o pobo.

A vida, señora María, cantas voltas dá. Daquela, o Bloque denuncia aquela convocatoria e agora a Converxencia Intersindical Galega é quen defende os intereses do mesmo técnico.

Tan pouco tempo para os mesmos casos! Que pouco se fisga na hemeroteca do concello! Dá traballo!

 

ADSL

Miña cara señora María: Día catro de abril do presente ano, contestación do mandamáis ao portavoz socialista no Concello de Verín:“(...) no se necesitan firmas para saber lo que demanda o solicita el pueblo pues simplemente hay que estar en la calle y escuchar a la gente cada día, (...)" e segue ”(...) cada vez está más alejado de la relidad y de lo que quieren los vecinos."

Día dezasete do presente mes e do mesmo ano, contestación unísona do rexedor e da “Mimi” aos comerciantes de Feces de Abaixo: “no nos trasladaron ninguna queja y eso que mantengo contacto permanente con el pueblo."

A Tenente de Alcalde comenta: “no tenía constancia de la carencia de banda ancha en la localidad."

Durante anos, e case cada semana, pasou por ese paso fronteirizo, cara o seu posto de traballo, aló na Lusitania. Do mandamáis pódese afirmar que só pisa as rúas en tempos de campaña electoral.

Isto chámase tomarlle o pelo aos cidadáns ou rirse deles, pero isto é o que temos.

Para que valen esas xuntanzas da Área de Promoción Económica cos representantes dos colectivos profesionais, se non tratan estes temas, que lles afectan directamente. Ou son simplemente para saír nos xornais e xustificar o soldo ante os veciños?

A eurocidade traerá esta solución, porque haberá que acondicionar o antigo edificio e colocar a uns cantos “amiguiños”.

Apresúrese, señora María, se quere traer da emigración a súa netiña. Está máis preparada, pero iso non importa, porque non pega carteis cando nas eleccións.

Aos de Feces de Abaixo entraralles antes a banda ancha vía Chaves que vía Verín, a pesares de que xa está por Tamaguelos.

O caso non é só andar. O máis importante é mirar e ver, porque as especies arbóreas da Carreira Cova de Cabreiroá foron vítimas dunha motoserra. Tampouco tiveron novas deste feito!

Árbores que podían facer de reclamo turístico no Concello, porque non hai moitos pola bisbarra, pero ao novo dono da finca, adxudicada pola Concentración Parcelaria, debíanlle estorbar e acabou con eles. Puido ser tamén produto dalgún desacordo entre o antigo e o novo dono no prezo. Consecuencias da concentración!

No lugar onde estaban non lle facían mal a ninguén, nin eran impedimento para levar adiante as tarefas agrarias.

Pero se andan pola rúa a cotío, como non se decataron desta tala que acabou con catro, da ducia de alcornoques, que hai en todo o termo municipal!

Desidia ou impotencia para controlar un territorio tan cativo en extensión por parte co Concello e ó mesmo tempo falta de catalogación de árbores, que debían estar fichados como patrimonio forestal municipal dentro desa famosa rede Natura 2000.

Señora María, nos Santiagos estánlle a ofertar cargos. Non se despiste. Chame ao teléfono adecuado.

 

Lázaro

Miña cara señora María: -Ano 1942, días 21, 22, 23 e 24 de marzo. Ano 2009, días 21 e  22 de marzo. O tempo fixo coincidir as Feiras e Festas de San Lázaro. Tempo pasado, 67 anos.

Naquel ano inaugurouse a Praza de Abastos, que por certo a gran maioría da poboación existente na vila non sabe que edificio é, porque está dedicado a outros mesteres. -Gran obra dos políticos de turno!

Como homenaxe a aquelas persoas leo o texto do programa, para que alguén aprenda e busque nas hemerotecas, vendo que non se inventa nada, nin fai  falta malgastar os cartos públicos en comilonas nin en soldos desorbitados.

Aínda que o papel non está en boas condicións lese bastante ben.

Pon o programa: “PROGRAMA OFICIAL de las Ferias y Fiestas que en honor al Gloriosísimo San Lázaro se celebrarán en VERÍN del 21 al 24 de Marzo de 1942. Patrocinadas por el ilustrísimo Ayuntamiento.

SÁBADO, 21. A las 12 del día:

Previo un repique general de campanas y salbas de bombas recorrerán las calles de Verín: LA AGRUPACION MUSICAL ALBARELLOS, que dirige el maestro compositor D. Camilo Pérez, ex-director de la famosa banda “La Lira de Ribadavia” y el renombrado “CUARTETO PAZOS”.

A Partir de las 5 de la tarde los citados conjuntos musicales visitarán todos los barrios de la población.

De las nueve en adelante paseo de moda y folión.

DOMINGO, 22. A las 6 de la madrugada:

Un gran disparo de bombas anunciará el comienzo de los festejos de este día.

A las 9. Entrada brillantísima: “BANDA DE MÚSICA DE VILANOVA DOS INFANTES”.

A las 10: Misa cantada en la Parroquial. A las 12 Inauguración y bendición de: “LA GRAN PLAZA MUNICIPAL DE ABASTOS”.

A las 4 de la tarde: Interesante encuentro de FOOT-BALL entre los potentes equipos Amanecer (F.J.) de Orense y el C.D.Verín (F.J.) de esta Villa.

A continuación paseos amenizados por las agrupaciones musicales.

A las 10: Fuego de artificio y conciertos.

LUNES, 23:

Al amanecer disparo de bombas. A las 9 dianas y alboradas. A las 11 misa cantada a toda orquesta en la capilla del Gloriosísimo San Lázaro y procesión. De doce a una conciertos.

A las tres de la tarde: Gran feria adjudicándose valiosos premio a las mejores reses. Seguidamente, animadísimos  paseos. A la noche, conciertos y folión.

MARTES 24:

Grandes dianas por las afamadas bandas de música y gaitas del país. Desde las 11 a la una, conciertos de música selecta con paseos .

A las 4 de la tarde: Gran partido de FOOT-BALL entre el potentísimo team de primera división de la liga CLUB CELTA DE VIGO y el equipo de esta villa reforzado con valiosos elementos. Seguidamente como el día anterior conciertos y paseos. Por la noche, fin de fiesta con una gran salba de bombas.

Nota: La Semana Santa de este año en Verín será u acto espectacular y digno de ver con premios a los mejores cantores de saetas. Véanse los programas de mano. El domingo de Pascua grandes festejos a cargo de la AGRUPACION MUSICAL ALBARELLOS Y GAITAS DEL PAIS."

Señora María, este ano todo foi karoke.

Informe PXOM

Miña cara señora María: Teño nas miñas mans, unha copia do informe do PXOM de Verín.

Todas as gotiñas, que o rexedor vai soltando, nos medios de comunicación, están aquí recollidas.

É triste que os interesados por este tema, teñan que estar a espera da incontinencia do mandamais.

A manida frase de que cada pobo ten o que se merece xa non fai mella, nin entra no maxín dos veciños, para tela en conta non momentos oportunos das eleccións, polo que somos unha xente sometida.

Este documento, custodiado con sete chaves, aínda que só abre o caixón a que está escondida tras do cadro da parede do leste, apareceu unha copia por doquier, chegando ata min, polo que vou a referirme a el, no punto que máis salientable me parece, porque recolle parte da miña suxerencia ao PXOM, con data  do dezasete de setembro do dou mil seis e número de rexistro de entrada, no Concello, tres mil oitocentos catorce.

Prégolle, señora María, que non insista en descubrir ao mensaxeiro. Hai que ser cabaleiro, como di o rexedor, porque  sabe conversas privadas dos concelleiros da oposición e non as publica.

Tonterías! Sabe o que quere saber el, como nos pasa a todos. Contan o que queremos escoitar e sobre todo entre políticos.

O texto é moi embulleirado e só se entende se vai acompañado da planimetría, por iso ten pouca validez, a pesar de ilo soltando por goteo.

Seguro que algún personaxe viuno e outros da súa clientela tamén, cando o normal é que fosen informados todos os veciños, nunha xuntanza, con explicación dos técnicos.

O informe consta de catorce páxinas, todas enumeradas e coa data e hora de saída da Dirección Xeral de Urbanismo da Xunta de Galicia e número de rexistro 503 do 27. FEB. 2009 13:16 D.X. URBANISMO Nº 503. Tamén teñen un cuño coas grafías: PTO-OU-08/025 VERIN (OURENSE)  P.X.O.M. - A.I. - Informe - Páxina 1 de 14.

Para min ten un valor enorme, porque matiza, case cos mesmos termos a miña suxerencia  nos espazos que deben ser ocupados polo PXOM.

Leo un dos párrafos: “O núcleo urbano de Verín presenta un crecemento radial ao longo das vías de comunicación, que se veu favorecido pola implantación de grandes equipamentos en lugares periféricos. Como consecuencia desta dinámica resultaron numerosas bolsas de terreos sen transformar en posición relativamente centrais da cidade, que, atendendo a un principio de utilización, racional do solo, deberían ser os lugares prioritarios onde situar as novas edificacións.”

A miña suxerencia di: “Verín creceu ao longo destes factores: primeiro nomeo cada unha das rúas, centrando a maior densidade de construcción en torno ás radiais principais. Isto provocou zonas interiores baleiras, que deron lugar a longas avenidas con traseiras urbanas indefendibles, que son as que vostedes deben darlle unha solución axeitada."

Máis adiante iremos esmiuzando o máis salientable do informe.

Como verá señora María, os veciños deben ser informados e os políticos deben ser claros coma a auga do Támega, río enriba.

Homenaxe

Miña cara señora María: a historia está sempre escrita. Os contos, as lendas e as historias pasan de boca en boca e trocan o seu significado por cada maxín que pasan.

Douscentos ano fai que os franceses pasaron por estas terras, segundo os historiadores. Os textos, dalgúns libros parroquiais, catalóganos como verdadeiros bárbaros. Ante aqueles crimes foi normal que o pobo, con armas rudimentarias, se levantase e loitase contra eles para expulsalos desta terra.

Poucos días estiveron por aquí, pero súa pasada foi suficiente para que os recordos de tales desalmados perduren no tempo. Deste acontecer, poucos recordos e ningunha exaltación para aqueles heroes que se levantaron en defensa dos seus. Pola contra, celebrouse na vila unha ofrenda floral a García Barbón. Persoa emprendedora e filántropo destas terras, que reclamado por un tío, emigrou a Cuba, onde fixo fortuna.

Unha posible enfermidade fixo posible que regresara, aínda de boa idade, para emprender actividades na súa terra natal. A vila conta con obras que sufragou por completo, destacando o Colexio dos Irmáns da Salle, sendo berce de cultura na bisbarra. Hai que destacar que todas as persoas que beberon da súa ensinanza,  aínda hoxe destacan pola súa caligrafía e cálculo. Foron famosos aqueles cadernos de caligrafía inglesa, de redondilla e letra gótica, nos que non podía caer un borrón.

É de admirar a maneira de calcular das persoas entradas en idade, que pasaron por aquelas aulas. Como di o Lois, eran outros tempos e as leis de educación eran menos intervencionistas.

O acto en si, non foi máis que unha expresión dun pobo ante tantos desagravios a que foi sometido, dende o momento que se asentou na vila, segundo testemuñas verbais.

Contan que os arrendatarios de xuros cobraban cada mes un tres por cento polos préstamos e García Barbón intentou pasar ese tres por cento a todo un ano, intentando crear un banco agrícola, polo que os caciques daquel momento déronlle de lado facéndolle a vida imposible e no casino non lle dirixían a palabra. Isto pasoulle en vida, polo que abandonou Verín.

Despois de morto, o seu busto foi itinerante, colocado e descolocado segundo o político de momento, que se sentou na cadeira da alcaldía.

O seu pedestal aproveitouse para colocar unha placa de inauguración do acondicionamento da praza, cando o seu lugar debía ser outro, por respecto a García Barbón.

Na praza que leva o seu nome aínda está colocada a placa co nome de Praza Maior, intento no seu momento de borrar o seu sinal.

Toda a vila sabe que a zona sur é a praza dedicada a García Barbón e a zona norte, dende a rúa das Obrigas, a praza dedicada a Nosa Señora da Estrela. Tamén o di a canción popular, que tanto gusta de cantar aos verineses: “Monterrei está nun alto, Verín está nun baixo. Nosa Señora da Estrela, está nun campiño raso”.

Pois ben, nestes intres aparece colocada unha placa, na fachada dunha casa, co nome de García Barbón, na parte correspondente a Nosa Señora da Estrela.

Pode alguén tomar cartas neste tema, que é de cultura xeral, e amañar esta confusión intencionada?

 

Eleccións autonómicas

Miña cara señora María: tenlle razón o Marcelino cando di que a rexencia dunha casa é coma a dun pobo e a deste coma a dun concello, e  a do concello coma a dun goberno autonómico ou dun estado.

Se vostede repara un pouco na anterior lexislatura municipal observará que Verín estivo baixo un goberno de conxunción de tres forzas políticas, na que sobresaíron os nacionalistas do BNG, por dúas cousas: control máximo do PXOUM e abandono da coalición.

Se furga un pouco máis darase conta de que os concelleiros desta formación eran coñecidos por todos os veciños; sen embargo o resto de cargos políticos estiveron eclipsados, a non ser o señor Cid Harguindey.

Ata o señor alcalde estivo anulado polo afán de protagonismo dos nacionalistas.

No reparto das concellarías colleron a de urbanismo para estar máis en contacto cos empresarios e propietarios e así os veciños tiveran dependencia nacionalista.

Sen embargo este goberno local adoeceu dun programa conxunto e pactado para levar adiante perante a lexislatura. Cada partido era un reino de taifas. Falta de reunións, falta de consensos, que foi o que recibiu a cidadanía, por iso perderon o goberno municipal.

Foron desprazados pola ineficacia política, máis que polos méritos do actual rexedor.

O PXOUM, que é a arma política de calquera forza gobernante, foi a causa principal que os levou a rotura e ao abandono do goberno local.

Na constitución desta nova lexislatura local destacou o desprazamento a un segundo plano do candidato a alcalde, o socialista señor Afonso, en favor de Xan Carlos.

Darase conta, señora María, que todo isto que estou narrando sae reflectido na actual política autonómica de Galicia.

Se vostede bota unha ollada a Santiago só verá nomes nacionalistas. Case todos os galegos saben os nomes dos conselleiros do BNG, pero ninguén sabe os do PSOE, a non ser, os do señor Presidente e o señor Pachi Vázquez.

Todos recordan á concelleira dos “mojitos” e ao señor Quintana, de baile cos da terceira idade.

Ata en Verín estiveron máis presentes os políticos nacionalistas que os socialistas, a pesar de ter un representante de Castrelo do Val, como o señor Delegado da COTOP.

Como verá, o señor Touriño tamén pasou a un segundo plano na política autonómica.

Haberá que reflexionar de por que se pode pasar en tan pouco tempo dun goberno a outro. Os votantes non lle deron tempo para nada e os outros aínda non estaban destetados e volvéronlle a meter o biberón na boca.

Facíalle falta un pouco máis de tempo na oposición para descontaminarse de todos os vicios políticos e das actitudes arrogantes que manifestan nada máis tomar o poder.

Botáronos tamén máis polos seus fallos que polos méritos da oposición.

 

Chailo

Meu caro Chailo,  o entroido deberíase chamar Laza. Sodes a alma de todo este periodo carnal previo as cerimonias cristiáns da Semana Santa. Se faltara Laza, seguramente o entroido non sería entroido, sería unha festa coma outra calquera e iríase perdendo non albores do tempo.

Mantedes a tradición dos días coma se fosen unhas etapas que percorrer para satisfacer o voso ego e manter ese espíritu entroideiro que fan de Laza ese recuncho onde perviven as esencias dunha festa vecindaria a pesares da rivalidade dos barrios.

Seguramente que os de Barrio están celosos porque a morena saíu sempre de Cima de Vila. Hai que botarlle a culpa ao Costiña, que Deus o teña no ceo, pero mantivo con sumo coidado aquel suspense de por onde aparecía a Morena, e que burro ía ser o encargado de levar ata a Picota ao forasteiro que acepta a inocentada ou burla dos acompañantes ao longo da comitiva.

Sabes, meu caro Chailo, que sodes unha parte importante desta festividade, porque non deixastes que as influenzas do camiño xacobeo volas estragase ou contaminase. Pode que nestas datas de inverno os pelegríns non tiveran a forza suficiente para introducir calquera costume foráneo, polo que vos mantedes aínda sen contaxiar.

Para calquera cativo que desexe vivir o entroido, como daquela, haino que levar a Laza e deixalo, perante este tempo, para que teña esas vivencias.

O neto do Jaravasio, cada ano que pasa, vai collendo estilo. Seguro que non defraudará os seus pais, porque representa a esencia da familia. Quen cambiou foi o Beni, que anduvo de reporteiro e de coidador dos cativos. Perdeuse a subida da Picota. Non importa, porque sabe que volve para o ano.

Pero antes de chegar a Laza débese parar nos pobos nos que aínda os rapaces, ao saír da escola, percorren as rúas  tiznando ás rapazas e botando cinsa a todos os veciños que atopan pola rúa.

Tintores, Nocedo, Vences, Matamá e Castrelo do Val foron paradas obrigatorias antes de chegar ao cumio do entroido. As correrías polos rueiros detrás das raparigas non tiñan sosego. O agotamento era quen facía que recibiras de varias mozas o manoseo ata deixarte coma un carnaval. Tiznábante de chirnas do cú dun pote ou dunha caldeira e o borrallo quente do forno comunal misturábano con formigas, que producían sensación de picores por todo o corpo, tendo que espirte para desfacerte delas.

Agora sodes un pouco “lai” e as farrapadas xa non son como eran. Teremos que  velas en Tamicelas, porque seguen cos excrementos das vacas, como daquela, para lanzarllas aos veciños que cruzan pola praza. Vós, empregades lodo ou barro amasado e logo emboutádelo no farrapo lanzándollo a calquera que se perde pola Picota.

Deberíades recuperar as bostas, ou senón os lodos da depuradora, facendo das farrapadas un entroido como daquela.

Está moi ben ese folión-cea do venres. Sobre todo a recuperación dos fachóns, recordando as túas andainas de mozo, cando regresabas de namorar a túa dona ou de botarlle as serenatas, nunha noite pecha.

Meu caro Chailo, o entroido é noso. Lémbraste de cando quedaches na rúa, de como te trouxo túa nai ao mundo. Eran outros tempos. Estarías baixo os efectos de Baco.

Recórdalle ó teu cuñado que hai que alumear o Canto do Agro. Por alí pasa o folión.