Mimi

Miña cara señora María: Que listiña nos saíu a Mimi!. Pronto aprendeu da escola dos políticos, porque trata de contar só as súas vivencias positivas.

Experiencias en todas as categorías institucionais, dende concellos ata Bruxelas, con coñecementos de idiomas, facendo do seu currículo un vademecum, para colocarse no máis alto pedestal. Sería unha boa alumna de Dióxenes.

Ata o de agora non me fixo caso,  señora María. Téñolle dito que chame a Mirian e que veña para acá, porque coa paridade nas listas electorais, ten sitio en calquera partido. A crise das ideoloxías é global.

Recorda vostede que no  pasado verán falouse moito do abandono político da tenente de Alcalde.  Aquel amago deu froito e agora aparece a  Mimi no cumio da  política autonómica . Iso se que é unha carreira!

Debe saber xogar moi ben ao mus, porque estes órdagos non saen todos os días!

-Ten que ter presente este exemplo e esta maneira de entender a política nesta terra. Dá vergoña que a convertan nun comercio. Móvese todo por prebendas. Eu colócote, e ti correspóndesme. Ninguén dixo nada.

Sería interesante que no resto dos concellos se fixese outro tanto. Veríase ao  señor Presidente, facendo de mago, buscando solucións a tanto descontento, pero encontraríase cun enorme problema, porque non  hai postos para todos.

De momento, Mimi saíuse coa súa.

 -Debe estar moi doída, porque o primeiro que fixo foi lanzar ao voo que de agora en adiante non vai cobrar do Concello. Mellor dito, de todos nós. Non importa, porque o fará a través do Parlamento, que por certo tamén cobran dos nosos impostos.

Mirian sería unha boa candidata, porque gozaba moito de entreter a todos os cativos da rúa e as nais agradecíanllo,  porque llos entretiña  e descargábanse deles. Era moi querida e coñecida. Non se pode dicir o mesmo da Mimi.

-Nas entrevistas da prensa oculta unha serie de experiencias que hai que resaltar para colocala no seu  lugar.

Debe falar algo da lonxa agropecuaria, que está no campo da feira, porque sabe moito dese tema. Custou preto de trescentos millóns das antigas pesetas e está morta de risa. Traballou no gabinete, do entonces conselleiro, do Medio Rural.

Máis tarde foi electa para por en marcha á Fundación Comarcal da Bisbarra de Monterrei. Soñaba con outra cousa e ao pouco tempo abandonou. Con este cargo puido empezar este invento da eurocidade, polo que xa se tiña ganado moito camiño e os veciños a gozar dese proxecto.

Pasou por empresas privadas no país veciño e tamén por unha Caixa de Aforros Galega e o Metro de Madrid. Fixo principios de crear súa propia empresa, pero coa promesa do gran soldo, nas municipais,  aceptou o envite do rexedor e aquí a temos. Por certo, aínda non dixo o nome nin a dona da empresa da nómina que serviu, para xustificar o seu soldo, no concello verinés. Esta sería unha boa noticia.

Ata o de agora non hai novas de que esas empresas foran destacadas e postas como exemplos nos foros económicos, polas súas ganancias, basadas nos proxectos da Mimi.

Para rematar pódese dicir que o rexedor  comentou, dentro do concello, que o responsable desta “bomba” foi el, polo que non lle pode botar a culpa a ninguén, porque ninguén lla impuxera.

Con esta solución suavizou un peso de encima.

A comitiva

Miña cara señora  María: Deixe que goce coma un cativo con chanquiñas novas. E iso que agora non hai pozas, nin lodeiros nas rúas dos pobos.

Para este goce tiña que ser e nacer, naqueles tempos, en calquera parroquia, pero viviu sempre no corazón da futura eurocidade.

Agora non se leva o que facía o tío Chanquiñas de colocar as gavelas dos toxos na rúa, para que estivera enxoita e poder pasar comodamente, convertendo aquel estrume en futuro esterco.

Pola noite, ao regresar da casa do avó, sempre engarraba nun pau dun toxo, a pesares de levar o fachón, que me facía miña avoa. Sempre daba coa testa na camada, fincando algún pico nas mans.

Non se debe alterar, nin perder os nervios, señora María. Pero debe incidir e persistir, porque os veciños votárono para facer oposición, non para que comulgue con rodas de muíño.

Aínda que só foi unha comitiva de tres coches, tiña que aparecer aló, como o un “taifas” e diferenciarse dos outros e para iso necesitaba non só o coche, senón tamén as motos con sirenas e luces, para recordar outros tempos deste país. Facíalle falta unha máis, aínda que sabe quen a ten e podíalla prestar e a comparsa sería máis axeitada para tal fin. Canta soidade!, en certos personaxes...

O aforro municipal é para o seguinte ano, no próximo orzamento, porque nestes intres aínda perdura o do ano anterior. Pero debe practicar nas cousa cativas, como neste caso.

Sabe demasiado que os funcionarios non están para eses mesteres, senón para desempeñar outras  funcións, mantendo a vila vixiada e coidando de que os vándalos non fagan das súas, porque saberá que ao cigarrón ou peliqueiro, da rúa Viriato, esnafráronlle, outra vez, seu nariz.

E iso que só foi unha xuntanza máis para darlle corpo a futura eurocidade, onde Verín baila o son da gaita lusa. Quen marca as directrices son os flavienses, porque son os que están preparados, porque esgotaron todo tipo de proxectos na súa categoría, por iso agora necesitan crear entes superiores para optar a outros. Nunha palabra teñen experiencia.

Souberon, a través da Asociación para o Desenvolvemento dos Concellos Ribeirenses do Alto Támega, colocar todas as ideas que xurdían nas Cámaras lusas, mentres que aquí non  aproveitaron a Fundación Comarcal para o mesmo fin.

Chama moito a atención de por que non se constituiu unha futura eurobisbarra ou eurocomarca ou euromancomunidade do Alto Támega, porque estas poboacións teñen máis de cento corenta mil cidadáns e responde máis aos intereses dos cidadáns, de ámbolos dous países.

Pode que esta futura eurocomarca do Alto Támega restaría liderado aos dous protagonistas da eurocidade, polo que empezaron a camiñar solos, por intereses políticos e persoais. Sen embargo ante Europa, sería unha representación con máis entidade, para conseguir estar en proxectos doutros niveis. Neste caso a comitiva levaría máis representantes. Todo sería máis grande!.

O señor Presidente da mancomunidade ten a oportunidade de principiar contactos cos da raia para dar forma a este ente no que debe por esforzos, porque así estaría representada toda a comarca de Monterrei. Hai que subirse ao carro de Europa!. Aínda que sexa para pantasear!.

Dáse conta, señora María, de que aquí non se da puntada sen fío.

Octavio

Miña cara señora María: a semana pasada comentei a derradeira decisión política local que se tomou no concello. Hoxe adiántolle cal foi a primeira do 2009.

Vostede ten que acordarse dun cativo que se criou no seu barrio. Xogaba moito na beirarrúa. Algunha vez limpoulle os mocos coa punta do mandil. Nunha ocasión vostede regresaba do seu galiñeiro, traendo a oveira de arame chea de ovos e o cativo arrimóuselle, metendo un dos dedos dentro, para coller os ovos. Cando viu que non podía sacar a man empezou a chorar e vostede baleirou a oveira para empurrar o dedo pola parte de dentro. Gustaba moito de que o levaran ás cabaliñas.

Aquela crianza que brincaba ó seu redor e bambeábase nos recunchos da rúa, hoxe, é un home. Traballa coma funcionario do Estado e percorre toda España a cotío, porque ten un traballo moi singular. Poucas veces dorme na casa. Está aínda solteiro, polo que goza o que pode. Visita a vila, de vez en cando, e ponse ao corrente de todos os acontecementos que ocorren, porque se sinte un verinés de ben. Vende Verín por onde pasa e fai campaña da súa orixe, porque se sinte orgulloso de ser desta terra.

Este rapaz, perdón esta persoa, foi sentada na cadeira do xulgado, por facer comentarios, nun foro de internet, de como se compran os votos nas eleccións, en Verín.

Ante a autoridade correspondente non se arredou, senón que confirmou as súas manifestacións e recoñeceu ser a persoa que firmaba co nome que aparecía nos textos.

Pódolle confirmar que dos participante é o único que di quen é e ademais pódese ler o que conta ou narra.Tamén puido non confirmar nada do tratado, e dicir que alguén firmaba con seu nome, pero, seguro de si mesmo, reafirmouse en todo o seus escritos.

Esta denuncia, señora María, é a primeira gran noticia, coa que empezamos este novo ano. O día cinco deste mes, Octavio Rani do Encanto, entrou pola porta do xulgado e sentouse ante a autoridade xudicial para declarar sobre os comentarios que fai no foro do xornal provincial.

Señora María, Octavio somos todos aqueles que necesitamos contar historias, experiencias vividas ao longo da vida política local, porque necesitamos desafogarmos e ser libres.

Octavio somos todos os que queremos a vila, que non queremos ser súbditos, senón cidadáns libres e non atados de pés e mans.  Estamos contigo, porque pensamos e dicimos o mesmo. E non digamos os que estivemos aló e tivemos que facer o que ti denuncias.

Serás o culpable de elevar de categoría o que só estaba nos cenáculos e non tiña corpo máis que ser tema dos amigos en calquera lareira da bisbarra.

Queremos estar libres da  espada de Damocles, que deixe de pendurar sobre a nosa cabeza, porque non se pode coartar a liberdade de expresión.

Sempre metendo medo! Sempre tratando de tapar voces discordantes! Cando o bonito dunha democracia é que haxa diversas opinións, porque enriquecen a vida das persoas.

Coa derradeira normativa local inténtase coartar a liberdade individual e con esta denuncia a liberdade de expresión.

 

Desbrozadora

Miña cara señora María: Na foto aparecía coma un rapaciño con chancas novas, coma daquela.

A señora Cándida sempre foi unha muller erguida, ben parecida e camiñaba con esbeltez levando enriba da cabeza a estera, asentada na rodela, que facía cun pañuelo da cabeza ou cunha bufanda, cargada coa mercaduría que  apañaba,  na vila, mentras gañaba uns cartiños lavando roupa para os señoritos.

Nunca entendín por qué vivía soa, aló, no barrio da igrexia. Os seus fillos, dous homes e unha muller, tamén viviron sempre no pobo, non emigraron, a non ser o máis novo, que anda por terras de Andalucía.

O seu marido vivía nunha bodega que a familia tiña perto da escola dos rapaces. Aquela bodega e aquela horta daban sensación de vida dun anacoreta. Parecía o home do saco, porque ninguén se acercaba por alí. -Raras veces algún familiar-. Aquela horta daba para manter aquel home. Tiña coellos, galiñas, verduras................

Aquela muller viviu sempre apretada, pero ao traballo facíalle frente e non se arrugaba, cando era necesario botar unha man a calquera veciño. Sempre disposta a axudar nas labores do campo.

Como non tiña gando, non podía ter esterco, polo que súa teima era barrer a folla caída das ábores, agora no outono, amontoándoas nunhas cuncas, que había no comunal, para misturala cos  excrememtos do gando,que tamén recollía, para logo levalo a súa leira. Aquela muller adiantouse a isto da biomasa!

Sen embargo os rapaces, nas noites de estrelas, cando  xogaban , as escondidelas  desparramábanllos, porque  se encondían baixo a folla. E de novo tiña que xuntar todo aquelo.

A veiga parecía un verxel e o gando recreábase nela, porque a folla non prodrecía aquela herba. Gracias ás necesidades daquela muller.

No concello vai pasar outro tanto con tanta maquinaría desbrozadora. Hai catro máquinas para manter limpas as cunetas de todos os rueiros e estradas do termo municipal verinés. O problema  é que sobran máquinas pero faltan recursos humanos para manexalas. 

Non perda esta oportunidade, señora María, por se ten algún neto que colocar, porque no concello só hai unha persoa que sabe manexar ben estes aparellos, polo que non vai dar feito e ademáis tamén fai de mecánico reparador, polo que ten que estar en todo. Non sabemos se é ben remunerado polos  traballos que fai.

O concello é coopropietario de dúas desbrozadoras na mancomunidade, cos seus repectivos maquinistas, polo tanto correspondenlle cada tres meses, máis ou menos, sempre quince días, polo que o único que hai que facer é sabelas  aproveitar ou haberá que facer un estudo para determinar cal é a maneira de sacarlle o máximo rendimento. Este estudo non debe ser interesante, porque só ten de gasto vinte mil euros.

Seguro que D.Juan José Lamas Fernández estará a pensar e  rir moito, porque no noventa e cinco, sendo concelleiro do equipo do goberno con este mesmo rexedor, puxo enriba da mesa a idea de que o concello necesitaba comprar dúas máquinas. Unha desbrozadora e unha motoniveladora. Pasaron trece anos para que lle fixeran algo de caso!

Señora María: a única máquina que empregaba a señora Cándida era unha basoira de cudeso con mango de sangubiño. 

Ordenanza

 

Miña cara señora María: alégrome de que gozara da súa neta. Está feita unha moza. É triste que so a poida ver de Nadal en Nadal. A culpa tena a emigración. Non hai remedio. Esperar, por se isto da eurocidade é algo máis que postos para os amigos ou organismos para cargos de políticos desbancados. O que si vai carrexar é suba de impostos para os contribuíntes.

 Mirian gusta desta terra. É das que pena por ela. Non a esquece e tena na súa alma, pero esta terra fai pouco para retornala. As súas meixelas brillan de alegría e seus ollos expresan satisfacción por estar entre os seus. Coma de costume todos a rodean e escoitan súas historias. Anécdotas, non para de contar.

Seguro, señora María, que ó seu carón o seu xeonllo doe menos. Non ten tempo de sentir a dor. É bo ter unha neta con humor para aparcar as doenzas uns intres.

Debe ter coidado ó abrir a porta do portal, cando lle pon a muleta, porque lle pode esvarar e mancala.

Non lle gustou nada a normativa do concello sobre actos deshonestos, aínda que viu ben a parte correspondente aos cans de compañía, porque a súa aboa foi investida polo do veciño algunha vez.  O mesmo que algúns rapaciños.

Vai ser difícil que multen a ese can, a pesar de que colle as bolsas do lixo esparexéndoas  por toda a rúa. Houbo queixas dalgúns veciños e chamáronlle a atención ó seu dono, pero erre que erre, segue a facer o mesmo.

En canto aos actos vandálicos vai ser tamén complicada a súa aplicación, porque suceden a horas intempestivas. Saben buscar as horas de falta de vixilancia, polo que os vándalos campan por toda a vila.

De todas as formas, non fai falta recorrer a este tipo de ordenanzas municipais, porque poden  infrinxir algún precepto individual. O normal é que, ante calquera acto incívico, identifiquen aos actores, dando coñecemento á autoridade xudicial, por parte da policía local, para que os xulgue, segundo a lexislación vixente. 

Mirian ríase ó ler a noticia no xornal, porque as súas vivencias na emigración están por riba destas ocorrencias retrógradas. Nin preguntou quen goberna no concello, porque sabe que aquí a xente é moito de piñón fixo. Non son capaces de provocar cambios políticos, cada catro ou oito anos, para que  entren outros ventos na casa do concello!

Contou que a súa amiga chamouna dende as rías baixas para preguntarlle pola noticia do Atlántico, porque considerou que fora unha inocentada no día das pullas. -Pero non. Confirmoulle que se aprobara no derradeiro pleno do 2008.

Esta ordenanza débeselle remitir a cada casa para que a analicen e teñan coñecemento dela. Por certo, non esquecerse dos veciños portugueses, porque todos somos eurocidade.

Verín, vila que anda para atrás, en vez de para adiante. Así nos luce o pelo. Sempre buscando atrancos. Sempre pondo trabas. Debe haber pouco que facer, cando se buscan este tipo de xustificacións para unha labor municipal. Con isto demóstrase un afán intolerable de intervir nos comportamentos dos veciños ata nas decisións máis íntimas. Así rematamos, na vila, o 2008. Haberá que recuperar aquel slogan do maio do 98 que dicía: “Prohibido prohibir”.

Co fácil que é ler o que está no programa co que se presentaron ás eleccións é levalo á practica!

 

Panxoliñas

Miña cara señora María: -Que liortas se traen con isto das luces do Nadal! 

-Vostede o único que necesita é que coloquen cadeiras ao longo das beirarrúas, para descansar, cando vai recoller á netiña ao Amaro Refojo.

O mesmo que o Rodolfo que está canso de que lle estorben as macetas colocadas por algunhas rúas. Por certo, que fúnebres e descoloridas e que tristes fan á vila ese tipo de arbustos que lle colocan¡. -¡Que pouco gusto!

 Recorda aqueles anos, cando ía porta a porta cantando panxoliñas, para facer uns cartiños e vivir os tempos do Nadal con alegría, grazas ás esmolas que ían recibindo de cada veciño e dinlle, agora, que hai que aforrar nas luces que están esparexidas polas rúas, porque estamos en tempo de vacas fracas.

Vostede o que necesita é que o Concello aforre noutras partidas e o demostre baixando impostos ou taxas aos veciños. Ata o de agora non houbo ningún intento, nin decisión municipal, de tomar algunha iniciativa en favor dos contribuíntes.

Pola contra, estase a dicir que non prenden as luces ata que deixen de penar por algures. ¡Quen manda, manda!

Non se trata só de luces, senón dun conxunto de actividades que fagan da vila un lugar de acollida e bo trato cos visitantes.

Este consumo de luz pódese pagar con parte do tan manido  aforro enerxético. Tamén con ese famoso aforro de vinte mil euros como consecuencia da nova adquisición dunha máquina desbrozadora. Pero sobre todo cunha partida que recolle o orzamento municipal, que algunhas veces, perante o ano, se lle inxectan cartos, porque o seu uso é moi particular.

Como verá señora María non se trata de cartos, senón de vontade política. ¡Cada pobo ten o que ten  e non vale turrarse dos pelos!

Quen está contento é o Juanito Ferreiro, porque seu equipo gañou. Non fixo falta que lle escribira aos Reis Magos, porque este ano está que rompe fronteiras.  Alardea daquel campo e o primeiro que fai cando cho ensina é mostrarche a placa  co seu nome, pola que pagou cincocentas mil das antigas pesetas. ¡Eran outros tempos!

Necesítanse persoas coma el, que sintan as cores, para darlle outro aire a esta vila, e haberá que mandar misivas a todos os Reis Magos para que nos boten unha man.

Saberá, señora María, que apareceu o cuarto Rei Mago en Verín. Anda polos rueiros ofertando chapapote. Nada de incenso, nin ouro, nin mirra, como daquela.

Ponos sobre aviso dicíndolle que non se deixen enganar e que non pase como en Feces de Abaixo, que logo ten que vir toda a plana maior para desfacer os agravios.

Dende aquí, dende a  COPE, que todos os oíntes teñan unha felices festas do Nadal e que o ano novo sexa un pouquiño mellor.

Señora María, debe escribirlle aos Reis Magos, para que fagan de Verín, unha vila máis humana, máis solidaria e sobre todo máis cristiá.

Quimera

Miña cara señora María: parodiando a D. Miguel de Cervantes estamos nun lugar de cuxo nome non quero lembrarme. Queren que Verín sexa a ínsula  Barataria. Aquel invento de D. Quixote para desfacerse de Sancho, porque estaba farto de todas as súas cuitas e toda a súa sabiduría popular.

Non tiña problema, porque a súa tolería era capaz de iso e moito máis, polo tanto puxo mans a faena e nomeouno gobernador. 

O que si encontraría  Cervantes, como daquela, era material de abondo para seguir ampliando esta obra capital, o Inxenioso Fidalgo D. Quixote da Mancha ou, perdón, das ribeiras do Támega.

Aquí, con isto da eurocidade, tamén se está a vivir unha quimera.

Ultimamente todos queren arrimar o ombro para darlle corpo institucional, aínda que sexa con temas que poden prexudicar a empresarios da provincia como pode ser á  Fundación San Rosendo.

D. Benigno foi o primerio que se interesou por invertir no concello, ante a manida idea de que Verín ten recursos para explotar neste senso.

En colaboración coa Consellería de Industria e co Concello, a Fundación contratou  unha empresa para perforar distintos lugares do municipio para ver se era posible pór en funcionamento un balneario.

Agora recibe, dende Verín, o trato de desviarlle futuros clientes dos seus balnearios, que ten expallados por toda a provincia, dende Laias a Río Caldo, competindo co Inserso, para levarllos a Chaves, por querer facer a eurocidade.

¡Quítanllos aos nosos para darllos aos outros e iso que temos ben preto Baños de Molgas!

Non importa romper coas persoas que teñen boas intencións para Verín, nin interesa, para nada, dar vida dentro da provincia a empresas que crean postos de traballo con tal de que salga para adiante a ínsula barataria tamagana.

Chama a atención que ata a Deputación Provincial entre neste xogo, cando sabe que esas becas están a disposición de calquera estudante a través da páxina web da Axencia que xestiona o programa Leonardo da Vinci, dentro do Ministerio de Educación.

Por certo, cando un estudante solicita este tipo de becas, faino pensando non só no traballo, senón en perfeccionar un idioma. Por agora o portugués, os da raia, practicárono moitas veces por necesidade, polo que máis que unha oferta parece un insulto a todos os estudantes da fronteira.

En canto ó soldo, pregunten cantos andan a buscar emprego deste lado, porque aló o soldo base está en catrocentos vinte euros. Por certo, unha empresa lusa está a traballar na autoestrada cara Portugal.

E queren mandar a Chaves a facer prácticas ós futuros profesionais, cando os flavienses e toda a súa área de influencia viñeron, veñen e seguirán vindo, porque anhelan este territorio.

Cunha cativa desviación do río pequeno, aló en Feces de Abaixo, na alfándega, pode ubicarse a ínsula barataria, para que o gobernador ou gobernadora teñan a súa sede e deixen de teimar na quimérica eurocidade.

Sancho, como gobernador, foi cando estivo máis sensato e máis prudente.

 

Culpable

Meu caro Xan Carlos: xa somos tres os culpables de todos os males do mandamáis.

Ao Lucas dicíalle "fasme perder as eleccións”. Era a preocupación máis importante que tiña, en vez de buscar solucións ás necesidades e ás demandas dos veciños.

Aguantei oito anos escoitando, eses dixomedíxomes, aló na política local, ao lado mesmo do personaxe e de novo aparece “chorando” pola súa incompetencia política para levar adiante as súas promesas electorais.

Debeu errar o pobo verinés colocándoo na poltrona municipal ou, tal vez, lle quixo dar outra oportunidade para ver se era capaz de facer algo sen o patrocinio da Xunta de Galicia. Vese que non.

Non houbo rexedor tan ben situado na política para facer de Verín algo diferente, distinto, e ser espello doutros concellos, porque tivo o respaldo da Deputación Provincial, da Xunta de Galicia e do goberno de Madrid.

Nestes intres estánse a executar obras que daquela tiñan que estar rematadas e funcionando.

Meu caro Xan Carlos, non debes preocuparte, porque está facendo de ti o que necesitas para rubir na política.

Está pondo en ti temas que en vez de prexudicarte están a beneficiarte, porque  a xente percibe que te moves ben e que tes influencias aló, na política da Xunta e do goberno de Madrid.

Está a facer que sexas unha persoa experimentada nas andainas políticas, aínda que persoalmente che doian, e iso chega aos veciños, que así acoden a ti, para que lles botes unha man nas súas necesidades.

É bo para ti que te nomee nos medios de comunicación e que te insulte, sobre todo, nese senso, porque indica que ten poucos recursos para tratarte coma un representante electo, coma el, polos votantes verineses.

Non debes desanimarte por eses cualificativos, porque desautorizan sempre a quen os di e tamén debes saber que a educación mámase.

Debes recordarlle que o pobo colocouno a el na cadeira de brazos da alcaldía, co seu programa, polo tanto debe saber levalo a cabo, porque Allariz avanzou con alcalde do BNG, sendo a Deputación, a Xunta de Galicia e o goberno de Madrid do Partido Popular.

Verín non votou ó teu candidato, nin votou o teu programa, polo tanto a túa misión é facer de oposición, fiscalizando todas as actuacións dos que dirixen os destinos do concello, que para iso fuches electo.

Daste conta que practica moito a política de meter medo, coma se fose un rapaz.

Meu caro Xan: non te deixes amedrentar, aínda que presentase un escrito, na Mancomunidade, para prescindir dos servizos da empresa que asesoras.

Plus

Miña cara señora María: vive vostede nunha vila paradoxal. O concello non ten cartos, segundo declaracións do rexedor, pero permítese o luxo de darlle un plus a un funcionario.

As arcas estaban valeiras cando tomou posesión, pero os soldos séguense a incrementar. Son un insulto á cidadanía verinés.

Por outra banda firma un convenio cunha empresa para montar un “banco” de roupa complementado con alimentos desa mesma firma.

No concello non deben saber que na parroquia, dende fai moitos anos, existe "Cáritas”, e que desempeña esa labor ocupándose dos pobres e dos máis necesitados, polo que non deben montar algo que xa funciona, pero si axudala.

Pódese dicir que é entrar nun xogo non moi claro, porque estase a montar algo competidor con axuda pública e metendo por medio aos necesitados.

Co famoso “banco” de roupa pode que haxa xente que a leve e polo tanto tamén compre, polo que indirectamente faise negocio. Nesto, non debe entrar o concello, porque é primar a unha tenda en prexuízo de outras.

Hai que esperar que a este “banco” non lle ocorra coma aos dos baixos ou lonxas para alugar. Aínda non fixeron reconto, polo que non hai prensa co éxito. Seguro que todo quedou en auga de castañas.

O normal é que o concello faga a súa propia tenda e faga funcionar os servizos sociais para ben de todos, pero non tomar parte por unha firma, aínda que haxa boas intencións. Tamén é normal colaborar con “Cáritas”, chegando a onde ela non pode, porque ten coñecemento das necesidades dos veciños. Hai que pensar que se adecúa un local privado con cartos públicos.

O que si fai falta é un comedor, para que estas persoas poidan tomar algo quente, polo que aí é onde debe gastar os cartos o concello e habilitar algún baixo para esta necesidade.

Por outra banda, un pensionista agrario pasa un pouco dos cincocentos euros. O plus do funcionario é de catrocentos, polo tanto estase a provocar un esaxerado desequilibrio entre un votante e un administrativo público.

Debe aprender destas cousas e logo saber votar no seu momento, porque isto é rirse de todos os verineses e, sobre todo, de vostede señora María,  porque vostede é viúva e polo tanto a súa pensión non chega a cantidade do plus concedido.

Non importa estar en épocas de crises económicas e de deficientes xestións, o que interesa é ter contentos aos seus.

Estas cativas cousas son as que debe ter sempre no maxín e recordalas nos faladoiros, que fan aconchegadas nos peitorís das fiestras ou nas pedras aló no piñeiral, coas súas amigas.

A gran maioría dos votantes do xefe verinés pertencen a esas persoas de baixas pensións, polo que é un insulto dar un “plus”, cando ese plus depende dos impostos, que tamén pagan relixiosamente nas arcas municipais, estes “coitadiños”.

O paso

Meu caro Toñito: os cargos das parroquias ocupan moito tempo a cambio de nada.

O teu é ter interese e cariño polo lugar onde se vive. As túas reivindicacións sobre un paso na autoestrada cara fronteira deben ter eco e seguramente serán escoitadas polas autoridades correspondentes.

Nembargantes, meu caro Toñito, o gasto que supón tal obra nunca será xustificado polas colleitas da Lama.

No tempo de exposición do proxecto, aló na casa do Concello, debeu ser o momento de presentar esta alegación, pero ninguén quere facerse cargo de por que non foi así. Asuntos da administración, tanto local como estatal.

Ninguén se dirixiu a vós para tratar o percorrido da autoestrada e os servizos que facían falta para os labregos da zona: non daban votos.

Todo o esforzo, daquela, foi concentrado na futura área de servizo para Feces e os pequenos detalles quedaron no esquecemento.

Ti que debiches escoitar algo tratas de derivar a economía do teu pobo cara outras facetas complementarias, porque nunca se sabe o que pode pasar con esta nova comunicación con Portugal.

Dende o río Pequeno ata Bigode, pasando pola Lama, a autoestrada recolle tres pasos. Un, baixo a ponte sobre o río. Outro, no camiño da Lomba ou da Xea e outro  en Bigode, preto do enlace coa estrada internacional. Incomunicados non quedan os labregos, pero un paso máis non fai dano a ninguén.

Vouche contar unha historia: hai un tempo, non moito, un facendado de avoengo púxose en contacto cun técnico agrícola da bisbarra, para comprar certo terreo con miras a facer unha importante plantación de viñedo. O técnico falou cun veciño teu e acordaron o prezo por hectárea sobre vinte mil euros. Polo momento o empresario agrícola principiaba comprando dez hectáreas.

Todo ía ben e os tratos ían progresando cos propietarios. Pero apareceu nos xornais, unha vez máis, a noticia sobre a cidade do motor e todo se estragou. Os propietarios subiron o prezo da hectárea a máis de corenta mil euros.

Meu caro Toñito, o que podía ser un modelo a seguir para a agricultura da zona rompeuse pola avaricia dos minifundistas e agora vés ti e queres un paso máis baixo a autoestrada, porque os veciños teñen que percorrer case un quilómetro para traballar esas terras. Pero se están a ermo! Case abandonadas!

Ti estás noutra onda, na de empresario, pero, a dos veciños?.

A historia rematou que o señor empresario vinícola foi comprar os terreos a Rueda (Valladolid) cun prezo axeitado e con posibilidades de incrementar  súa inversión.

Non lle estragues a data de inauguración aos políticos!

 

Chapapote

Miña cara señora María: “O que a boa árbore se arrima, boa sombra o acubilla”,di o refrán.

Darase conta de que Verín non soubo arrimarse políticamente ao carón de quen ten os cartos institucionais, polo que só lle dan o que normalmente lle corresponde, pero nin un céntimo máis.

O outro día o rexedor presentouse nun acto para tratar de pedir, pero contestáronlle: “amiguiños si, e falar todo o que ti queiras, pero obras ningunha”.

A brigada de obras da Deputación anda a arranxar as rúas deterioradas con fochancas, pero deixa moito que desexar.

Daquela o mandamáis ponteaba a todos os delegados provinciais e ata ao señor Presidente da Deputación. Chegaba o “taifiñas” tamagano e todo Santiago aos seus pés! Agora ten que recuncar e chamar ao señor Baltar para que lle bote unha man, pero a Deputación ten moitos “virreiniños” provinciais que axudar, polo que ten que repartir, como boamente pode.

Verín esperaba outra cousa cando emitiu o seu voto nas furnas correspondentes, pero atopouse con que non hai que esperar máis de quen non sabe buscar. Para facer isto vale calquera!

De todos os xeitos, señora María, debe chamar a Protección Civil é darlle as grazas. Coma sempre, estes “coitadiños”, arrimando o ombro para que os veciños non sufran os desaguisados do rexedor.

Pensei que tiña que ir a comprar unha mascariña para poder ir ata o ambulatorio, porque a borralleira que se formou nas rúas intoxicaba a todos os viandantes. 

Alguén andaba recollendo os graos da area para facer un pouco de masa, para tapar buracos, nalgún baixo.

Que sorte vai ter a máquina de pintar as rúas porque así non se enferruxa. Hai uns dous meses que se pintaron as sinais horizontais. Non importa, pagan os veciños!

As protestas expandíronse pola vila, pero seguro que na famosa caixa de correos de suxestións do concello, ninguén emitiu a súa.

Unha vila cómoda, que protesten os outros!

O curioso do caso é que sobre as dúas da madrugada, no fondo da rúa Laureano Peláez os derrapes dos carros sucedíanse a modo de diversión dos respectivos condutores. Como non hai lugar para facelo, aproveitan a ocasión, cando se lles presenta, e sobre todo se o concello o fai posible.

Deus acordouse de vostede, señora María, e mandou un pouco de choiva para que o borrallo non se levantara.

Ao parecer a obra non está rematada, porque andiveron varrendo toda esa mestura de area e chapapote, para ver como quedaron as rúas, por se hai que arranxalas de novo. Máis borralleira!

Seguro que cando chova, faranse charcos aínda peores do que había, polo que o remedio foi peor ca enfermidade.

Quixéronlle lavar a cara á vila, pero fallaron no material. Pensaron que con esta obra íanse recordar as obras das lexislaturas do noventa e cinco ata as do dous mil tres. Daquela o goberno da Xunta era amigo...

Verín debe saber votar e mirar quen goberna nas institucións, que poden mandan cartos, porque os teñen.

Chencho

Meu caro Chencho: ti que pensaches que ías escurrir o problema que deixaches tras de ti, veñen agora, e queren que volvas as túas andainas da raia. Non entenden nada e menos entendes ti, porque iso da eurocidade ten tantas verbas rimbombantes que ninguén sabe con cal quedarse.

Daquela chamábanche raioto e todo estaba claro. Agora  non sabes con cal definirte. 

A comunicación e os intercambios comerciais eran o teu pan de cada día, pero aquelo que deixou de ser negocio, quéreno recoller para darlle  forma á eurocidade. 

Abandonaches a raia, porque viches que non era para ti, porque ti querías manexar un carro, xa que o volante era o teu. O problema, co que cada día te encontras no teu oficio non cho resolven, para que volvas aos teus inicios. 

Ti non desexas volver á raia, porque prosperaches e sénteste realizado co teu traballo de autopatrono, aínda que sufras cada día a envestida dos que che ocupan teu aparcadoiro. 

Agora convertéronte en cidadán dunha eurocidade que aínda non ten xentilicio e din que somos Europa. Tamén lle queren impor un idioma. No grupo escolar de Oímbra levan anos impartindo lingua portuguesa con profesora nativa. Nos lles fixo falta estar nin ser eurocidade. 

Chegaron tarde, porque a rota “europea” da castaña leva bastantes anos anunciada en cada un dos concellos que participaron nese programa, aínda que algúns non se decataron porque o deles non é camiñar polos rueiros respetivos, senón polo aire e polas autoestradas. Estiveron en Bruxelas. 

Daquela as finanzas estaban máis pertas e a Xunta de Galicia tiña a  mesma cor política. Agora están moi lonxe e hai outras institucións doutra cor política, que son quen diciden. 

Non serás raioto, nin fecense, nin verinés, terás que ser eurocidadán flavienseverinés ou verinesflaviense. Sempre con palabras que logo esfúmanse co tempo. 

En tampouco  tempo ninguén se acorda do título dos pratos que viñeron non sei de que sitio para catalogalos e polos como típicos ou das tapas, que ata houbo premios, para  seguir, agora, coas de sempre. 

Non che se ocorra pedir algún prato daqueles, cando leves algún invitado, porque te sentirás mal. 

Terás problemas en recordar aqueles nomes e nas cartas dos restaurantes non aparecerán, porque os consumidores cotiáns non fan uso deles. O importante é que chamen a atención no momento. 

Volverás aos anteriores oficios, porque coa eurocidade substituirán o teu carro por autobuses, xa que comunicarán Chaves–Verín ou Verín–Chaves, polo que o teu traballo desaparecerá e iso que se fai amigo dos teus. 

Tamén debes saber que Verín vai ser un barrio da eurocidade e neste tempo de crise os cartos chegarán tarde, mal e nunca. 

É interesante que leas a entrevista do último día do mes de xullo, porque alí terás a opinión de quen sabe moito sobre a eurocidade.

A revolta

Miña cara Mari Carme: debéronte ouvir os deuses da acrópoles porque, nesta ocasión, houbo visitas guiadas.

Os de Santiago déronse conta de que o xogo de rol, parodiando aos “irmandiños”, debería estar aberto a tódolos veciños da bisbarra e aos foráneos que gustan de ver este tipo de entretementos.

Fixéronse eco da túa reclamación e programaron, publicando con antelación, cada unha das actividades e as horas correspondentes, para ir ata os participantes na “revolta” medieval.

Juan José explicaríache en que consiste un xogo de rol. Non te quedes con que é un xogo de rapaces. Nun bo xogo de rol non deben participar máis de cinco xogadores. Aquí baten o Guinness.

O que tamén se notou foi a limpeza e recollida do lixo en cada lugar de posición das seccións da contenda.

Progresan, a pesares de que non van contentar a todos, e deben seguir adiante. Foi a terceira revolta irmandiña, en versión de xogo de rol, pero deron vida e  entretiveron á xente perante estes días. O Campo do río, na parroquia de Mixós, serviu para revivir aquelas loitas do século XV entre as distintas capas da sociedade galega.

No campo de batalla, que por certo, acertaron co lugar, deberían colocar unhas gradas, para que os espectadores teñan unha visión máis axeitada de como se executa a loita entre fidalgos e irmandiños.

Se aquilo serviu para que Galicia entrara na idade Moderna, pois este xogo de rol debería ser o arranque do espertar desta bisbarra, para abandonar xeitos pasados, que a manteñen parasita.

Interesante sería que dende as institucións, tanto locais como comarcais, visen no xogo, algo máis que diversión e cousa de rapaces, recollendo a parte axeitada para ser guía no campo cultural.

Unha programación conxunta entre este xogo de rol e aquela “Lluvia como risa furiosa” do Antonino sería algo tan novo e completo que moitas cidades, que teñen este tipo de actividades, estarían celosas deste quefacer tamagano e  farían da bisbarra un referente dinamizador que outros lugares quixeran para si.

O que si hai que ter é a suficiente sutileza para atraer e levar adiante o que a Xunta programa, capitalizándoo dende os concellos, e converter este “xogo” en algo parecido ao Entroido, para facer da bisbarra un lugar de encontro de todos estes afeccionados. Que non se faga coma coas xuntanzas dos motoristas.

De momento, celebrouse a terceira “revolta”. É un éxito de permanencia no tempo dun acto cultural. Participou Verín coa praza e coa Preguiza. Só resta adecualo, para sacarlle a rendibilidade cultural, económica e social.

¡Que non empecen os politiquiños, curtos de maxín, a estragalo!

Miña cara Mari Carme, a pesar de que “os irmandiños” asediaron e destruíron, total ou parcialmente, case cento trinta fortalezas galegas, non chegaron a Monterrei. Chegan agora. Así temos touriños, quintanas, feixoos, ximéneces, etc., pero non se sabe quen fan de fidalgos e quen de irmandiños.

O centenario

Miña cara señora María: coma cada ano, celebrouse na vila a festividade da Nosa Señora da Mercé. Os romeiros acudiron a cumprir coa santa porque lles concedeu a graza que lle rogaron, perante o ano.

A igrexa da Mercé está no corazón da vila, polo que os desprazamentos son curtos e así a señora María non ten que abusar da filla ou da veciña, para que a acompañen, ata o convento mercedario.

Non lle importa que haxa cadeiras polas beirarrúas, porque ten localizados, ao longo do percorrido, todos os escaparates que lle permiten  acougar un bocadiño no seu peitoril.

De todaos os xeitos, camiña máis erguida e parece que pronto abandonará a muleta. Seguramente que a virxe da Mercé acordouse dela.

O que non lle gustou foi que o Concello programara a semana do centenario de D. Xesús Taboada Chivite nas mesmas datas, porque quería escoitar aos relatores e sobre todo a  intervención dos participantes, porque tiña noticia de que intervirían o seu sobriño e D. Xaquín González, como representantes dos antigos alumnos.

Anécdotas hóuboas para todos. O máis salientable foi a calidade humana do autor, da que falaron todos os presentes. Faltou analizar o tipo de pedagoxía pola que se rexeu a desaparecida academia verinés. Faltaron intervencións moi interesantes de persoas que presenciaron os actos.

As persoas políticas locais que participaron no centenario deberon preparar mellor a súa intervención, en cada acto, xa que Verín debe ser modelo en calquera acontecemento cultural.

Os munícipes preocupáronse máis por enlearse que de se houbo ou non invitación a outros estamentos e de facerse a foto, antes que de facer acto de presenza, para dar exemplo aos veciños, como representantes públicos que aman a cultura.

Preocupoulles máis falar dun futuro auditorio, que de dar apoio aos familiares e ver que aínda houbo cadeiras baleiras.

Fáltalle a este rexedor orgullo de estirpe, porque sempre está a chorar, para que outros lle fagan o que non foi capaz de realizar, despois de levar na política local case un cuarto de século.

Por falta de oportunidades non foi, porque tivo compromisos de concelleiros da Xunta de Galicia, con partidas orzamentarias, como foron o finado D. Xosé Cuíña Crespo e D. Xesús Pérez Varela. Os verineses deberían preguntar de quen foi a culpa...

A veciña contestoulle dicindo que é moi normal que dende a institución local fagan destas cousas, o concello colaborou na peregrinación nocturna ao santuario dos Milagres. A isto chámaselle defender os intereses dos negocios da vila, que por certo, pagan os seus impostos cada ano.

Verín ten tres parroquias, que celebraron a festividade da virxe dos Remedios: Vilamaior, Tamaguelos e Feces de Cima, e non tiveron a mesma participación institucional, para facilitar o desenvolvemento adecuado en cada unha delas.

No santuario dos Remedios a falta de colaboración para ordenar o tráfico e a ausencia de Protección Civil para casos urxentes, ante tantos devotos, foi a guinda que colmou o vaso da colaboración institucional.

Sen embargo vai gañando puntos na festividade da Virxe da Mercé.

Tnte. de alcalde

Miña cara señora María: as novas dadas por esta emisora sobre o abandono da política local da señora tenente de alcalde podían ser consideradas coma unha serpe de verán, se ocorresen no mes de agosto, pero foron en setembro e corroboradas polo mandamáis verinés.

Coma sempre, señora María, a culpa tenlla a oposición, lávanse as mans coma Pilatos.

Se isto fora verdade habería que interpretar que a oposición soubo facer o seu papel e o rexedor non soubo elexir, no seu momento, á candidata.

Nembargantes, hai que remontarse ao verán do ano pasado, para contestualizar a primeira  causa que provocou esta dimisión.

Naquel momento a tenente de alcalde sentiuse enganada porque a oferta de soldo non se correspondía coa que lle ofrecera para aceptar ir nas listas das eleccións locais.

Ante o anuncio de que se ía para casa foi cando recibiu unha nova oferta de tres mil euros máis dietas por catro horas de traballo ao día por parte do mandamáis, resultando ser unha das políticas mellor pagadas de tódala xeografía hispana.

Non se deu conta de que estaba a ser un xoguete nas mans do vetusto zorro político local, porque ía ser o escudo persoal de protección que necesitaba, coma sempre, e ser colocada de parapeto para recibir todos os dardos lanzados pola oposición.

Seguramente que a rapaza, perdón pola expresión, tamén estaba desilusionada por dúas cousas. A primeira foi que se sentiu incapaz de facer nada, porque no concello non hai recursos para levar adiante proxectos que crearan ilusión nos veciños. Todo leva seu tempo e aquela frase de que: “en palacio todo vai despacio”, comprobouno “in situ” e persoalmente.

A segunda viviuna neste último mes de agosto. O ágape da feira do viño e o fallo nas declaracións correspondentes ao carnaval, polo que, seguramente foi reprendida, por parte de quen buscou financiación, para tales eventos, moitas veces, tamén foron motivos para axudar, que por certo a oposicón recordoullo detalle a detalle e lugar a lugar.

A partires destas declaracións non houbo outras novas na súa boca en todo o mes.

Pero o que máis lle debeu doer, perante este mes de agosto, foi que se sentiu totalmente inútil, xa que tiña que dar conta tódolos días dos asuntos municipais e non exercía como rexedora, senón coma se fora un monicreque con mando a distancia. Sentiuse ninguneada.

Tampouco foi arroupada nos momentos críticos e viu a falta de humanidade que rodea todo o ambiente e non tivo esa man que a veces se necesita para saír adiante.

Seguramente que esta gota que colmou o vaso foi quen fixo que tomara a decisión de abandonar, polo que non chegou a pasar o ecuador político verinés

Hai que destacar a laboura da oposición, que ademais foi calificada como determinante polo rexedor nesta decisión persoal, da tenente de alcalde, sen aceptar que o único responsable foi el por non preparala para asumir tódalas críticas que lle poideran xurdir, sobre todo, sendo unha persoa novata na política municipal.

De todos os xeitos, non foi a primeira persoa que dimitiu, con este rexedor, nin será a última, sobre todo se se vive intensamente a vida municipal para servizo dos veciños e democraticamente.

 

A raia

Meu caro Mateo: terán que falar contigo para que lles ensines os trucos para co trato cos do outro lado da raia.

Agora terás que prescindir deles e non volverás a ter tratos como daquela, porque agora todo será oficial.

Daste conta que se celan da túa vida, da túa maneira de facer negocios, de como vives e sobre todo de que para ti nunca existiron fronteiras, porque os rueiros que te conducían cara Portugal sabían das túas longas e duras noites cargado cos fardos, para estar á hora sinalada, para facer o trato.

De cando en vez, xurdía algún impedimento por parte dos gardiñas ou da garda civil, pero sabías como torealos.

Agora queren que todo sexa oficial, que todo estea controlado, queren facerse responsables das túas andainas, máis aínda, queren que non fagas nada que non sexa pregoado e aproveitado politicamente.

Empezan polos cativos, para ir creando a eurocidade, cando ti tiveches que aprender a base de pescozós, é dicir, a base de ir cos outros e facer coma eles, día a día, noite a noite, buscando o carroucho que non estaba vixiado para gañar aquelas primeiras pesetas. ¡Ti eras o descontrol!

Terás sorte porque terás autobús gratis, cando ti percorriches sen descanso todos os rueiros, que facilitaban o teu traballo clandestino.

Eras un auténtico raioto e agora esquecerás todo aquelo, porque todo vai estar mediatizado polas institucións correspondentes da raia. Haberá un goberno que dirixa a eurocidade e colocaranse uns "chupatintas" coma nos outros sitios.

Non queren que vaias, cando ti necesitas ir ó outro lado. Queren ter todo controlado e véndeno coma un gran logro. Ante o fracaso e o incumprimento de promesas apañan estes feitos con fotos e firmas para darse o gusto de que están a realizar unha gran faena.

Ti, adiantácheste a este "parto" eurocidadán, porque non sabías nin entendías de limitacións políticas.

E ti, meu caro Mateo, só pides que che arreglen a escaleira do adro da túa parroquia e fagan unha rampla para acceder con facilidade, os domingos, cando vas á misa.

Non te viron andar co andador que che deron no hospital e como paseabas polas beirarrúas da vila ao longo da avenida de Castela.

Seguramente que a túa neta tróuxote con ela, porque así non se desprazaba para coidarte. Ti, comprendíchela e aceptaches sen recriminacións, porque facilitaches o seu traballo.

Pero a vila non é para ti, tampouco a eurocidade, porque voltaches a casa moi pronto. Necesitabas daquel cantiño no pobo, que sabe todo dos teus segredos.

San Cipriano

Miña cara señora María: tardar, tardou pero chegar, chegou.

En pleno século vinteún, e conseguir un “ciprianillo” costa o seu.

Agora coa presenza do libro debe dedicarse a facer maxia e desencantar os lugares, dos que fala, en toda a bisbarra de Monterrei.

Non debe ter medo, porque explica como hai que facer para desencantar cada rocha e poder encontrar o tesouro.

Algo de razón tiña o señor Bruno cando saíu en defensa da “pedra da moura”, aló nas  Pedreiras, na parroquia de Tamaguelos, para non ser avasalada pola nova autoestrada, que están a facer, cara Portugal.

O “Ciprianillo” nomea tres rochas e textualmente pon: “en Tamaguelos, en los tres peñascos, hay una gran tinaja de barro oscuro con mayólicas de gran valor”.

Seguramente ata aló só debeu chegar un desencantamento municipal, porque despois dun ano todas as promesas aínda non tomaron realidade.

Por iso a mediados do mes de xullo de fai un ano, tomou corpo o grimorio e, comparecendo no lugar correspondente, só foi capaz de producir un tesouro. Claro que a cerimonia non tivo máis que un método: ”ou me pagas o que me prometiches ou me vou". Aquela “pedra da moura” non estaba nas Pedreiras, estaba no despacho da alcaldía do concello verinés.

Así resultou o que tanto, señora María, leva oído nos medios de comunicación. Se bota unha ollada e repasa cada texto dos xornais verá que só destaca un, perante este primeiro ano, desta nova lexislatura.

No resume de Xan Carlos, de fai uns días, tamén destacou ese tesouro, engadindo aínda máis, que estaban escondidos, para non chamar moito a atención.

Di o refrán: “o que busca sempre atopa”. Pois ben, señora María, debe seguir e tratar de desencantar o resto dos tesouros.

No “Ciprianillo” aparecen lugares como Flariz, cun brazado de ouro. Na torre da igrexa de Vilaza fálase dun saco de moedas de ouro, acuñadas en Logroño. En Mixós, no atallo cara Infesta, está entrerrada, cun poste enriba, unha caixa de segravias romanas. Na pendente de Feces, na terra branca, baixo sementeira de belotas, hai outro tesouro. No camiño cara a Xironda, no tallo de Montecel, nunha parede con moitas hedras, quitaron cinco pedras e meteron no fondo escarpíns de moito valor, que tiña o Concello.

Moito encantamento debe aparecer por esta bisbarra para tratar de dar solucións positivas. Esta vila debe espertar e deixarse de monotonías políticas que só favorecen a uns poucos. Só fai falta levantar a vista, mirar e ver. Deben percorrer os arredores, para darse conta de quen progresa.

Apareceu unha pedra da moura cara Cabreiroá. ¡Deberá desencantala, señora María!

Tapas

Meu caro Milo: qué maneira de amargarche a túa andaina baconiana cotiá.

Non queren que te sentes tranquilo, despois de percorrer toda a bisbarra e que o Mirito e o Reigada poñan enriba da túa mesa as viandas regadas coa bebida de Baco.

Non lle deben gustar esas paroladas que botades, entre lusco e fusco, naquela terraza, aló no barrio da Cruz Vermella ou os faustos que montades ao son dos vosos instrumentos musicais. Nunha palabra, meu caro Milo, non queren que gocedes duns momentos sosegados ao remate da xornada laboral.

Por iso queren levarvos por rotas de tapas que eles queren marcar e vós, coma cordeiriños, participar da comparsa municipal.

Non deben coñecer a vila, aos veciños e menos os barrios ou lugares onde funciona o tapeo.

Eses barrios non aparecen no listado preparado polo cónclave turístico municipal que tan boas ideas solta, de cando en vez, para facer alucinar aos verineses.

Os veciños séntense abraiados de tan boas ideas e sobre todo sendo produto de tres mil euros ao mes máis outros mil de dietas, pola peregrinación xeográfica europea, para parir estas ideas.

Gustan do poeta clásico que deixou escrito que parían os montes e saíaun rídiculo rato. Aquí pairen aínda mellor, pairen tapas gastronómicas, porque xa non falan do éxito que están a ter aqueles pratos tan rimbombantes de gastronomía foránea.

Aquí hai que parir o que lle gusta ao Milo e aos seus e que tan ben lle saben preparar os restauradores dos barrios da periferia e do cruce de Sousas, por iso eles acoden cada tarde a eses lugares.

Cada bar dos arredores da vila, ten o “reclamo” apropiado e a graza persoal, para manter os clientes. Pero van eles, non os leva ninguén, como queren facer dende o Concello.

Hai que estragar o que funciona, ¡porque non o controlan!

Os bares de petiscos dos arredores da vila funcionan, porque despois de coñecer os gustos das persoas, están na ruta das súas casas, é dicir, das súa saldeas; ademais poden ser un par de copas e non un rosario delas, xa que os bolsos non están para máis e menos para multas de tráfico.

Pero non, quérenvos catequizar e levarvos á procesión de Baco, por iso están pensando en amañar un autobús con elevadores hidráulicos, para que as persoas, coma a señora María, poidan participar.

Teredes que anotarvos, aló, na Casa do Escudo e así convertervos nun número que é o que a eles lles interesa, para logo alardear nos medios de comunicación do éxito do proxecto.

Meu caro Milo, seríalles mellor empezar por alugar baixos no casco antigo, sobre todo na rúa do Pozo e Viriato, axeitalos e logo ofertarllos ás persoas, para crear emprego e dinamizar o que tanto predican, pero non fan, como é a zona antiga de Verín.

Xa sei, meu caro Milo, que isto require doutras maxíns, doutra maneira de traballar e compromiso co pobo.

Ante a reclamación dun empresario do ramo, o”mandamais” verinés respondeu: “son ideas dunha rapaza que teño alí”.

Isto é favorecer a uns en perxuízo doutros, dende a casa de todos.

Ábedes

Miña cara Mila: só a ti che se podía ocorrer dicir, en voz alta no medio do salón, tal sentencia.

Non é santo da túa devoción, pero debes gardar as formas, para non ferir a ninguén, porque os teus fillos non queren que sexas así de espontánea.

Acertar, acertaches e o momento e o lugar tamén foron moi axeitados. Convocarvos a unha xuntanza ás oito do serán un domingo é ser ousado e imprudente, porque calquera veciño sae a pasear cos familiares, xa que é o único tempo que hai para estar cos netiños. Ademais son momentos ou días para facer eses recados, que non hai tempo pola semana. Facer visitas ao hospital. Ir ver á consogra ao pobo de enriba ou visitar o bacelo, aló en Tamagos, por se lle hai que dar sulfato ou marfollar.

Pois non, tiveches que ir á reunión, porque a convocatoria era do concello e ía estar presente o mandamáis. Por certo que os folletos da xuntanza penduraban como estandartes polos recunchos do pobo, por se non chegaba o boca a boca dos caciquiños.

Polo teu maxín pasaron un feixe de ideas sobre o personaxe, pero non chegou a que tiña que ser. Por iso expresácheste, desa maneira, fronte aos veciños que estaban presentes.

Estiveches moi atenta, por si facía mención a que ía retirar o poste da luz, que tanto estorba fronte da túa casa, porque foi promesa que aínda está por cumprir e recoller a auga da fonte que se expande pola praza e non poden xogar teus netos.

Pois non, falouche da praza que se vai facer na entrada do pobo, cando sabes que a finanza a Xunta de Galicia na maior parte, porque se non houbera esa participación non habería praza.

Chamouche moito a atención porque dixo que ía ser coma a de Tintores, pero ti non a coñeces, polo que o teu maxín marchou á praza do Obradoiro, aló no Santiago.

E fíxoche graza a repetición de que tedes que pedirlle ao señor Delegado da Xunta outro mobiliario, porque as cadeiras que trae o proxecto non son comas que hai na rúa Lisa.

E para este anuncio estrágache a tarde dun domingo!. Quíxose adiantar á reunión e exposición do verdadeiro financeiro da futura praza. ¡Ten que xustificar o soldo miña cara Mila!

Logo parécelle mal e quéixase, nos medios de comunicación, de que non o reciben nas Delegacións e nas Consellerías da Xunta de Galicia. Páganlle coa mesma moeda, aínda que isto está mal, pero así funcionaron ata agora, polo que estes non van cambiar.

O normal, miña cara Mila, é que debeu esperar a que viñese o señor Delegado e acompañalo ata o teu pobo e ambos dar a explicación correspondente sobre a futura praza, xa que os cartos son dos contribuíntes.

Os veciños deben saber qué tanto por cento aporta cada organismo e ver que hai entendemento entre distintas administracións para o ben dos cidadáns e non aparecer con nocturnidade e aleivosía anunciando algo e tratando de poñer aos veciños en alerta, para amargar a visita a outra persoa, por ser doutro partido político.

¿A que non falou nin viu se a praza vai ben valada, para seguranza dos cativos, ao longo da beirarrúa, pola estrada cara a autovía?

Miña cara Mila, o seu obxectivo era outro.

La desbocá

Miña cara señora María: cando principiaron a compaxinar as labores da labranza coa construción de edificios na vila, aló polas décadas dos sesenta ou setenta, como froito dos cartos que se recibían dos emigrantes europeos, os labregos tiveron que adaptarse aos novos tempos, polo que pasaron do traballo coa xogada das vacas á facerse con machos ou cabalos, porque eran máis axeitados no agro e así  atendían ámbolos quefaceres.

Algúns, os “ricos”, seguían a ter as vacas, porque delas tiñan leite e facían uns cartiños ao vender o xato.

Houbo quen comprou algunha poldra para ila amansando e poder completar os servizos que se requirían.

O Xico, antes de marchar para as alemanias, fíxose cunha cría de macho, que lle deixou a súa dona para que fose crecendo e ao mesmo tempo que tratase de amansalo para ir facendo os traballos nas leiras.

A dona viu que o macho crecía, pero tamén viu que aquel animal non era para ela. Polo que convenceu a un sobriño para que o aparellase e fose acostumando na arada, porque xunguilo co carro tiña medo de que se desbocara e provocara algún accidente aló na aldea.

O sobriño, cumprindo co desexo de súa tía, xunguiu o macho e con moito tento colocoulle o alcatre e logo o arado coas rodas. A súa tía pegaba do animal polos ramais; aínda así facía movementos estraños pola vestimenta que lle estaban a poñer.

Sacárono á rúa e encamiñárono cara unha leira preto da casa. O animal non soportaba todos aqueles aparellos e daba brincos a pesar do freo do cabeceiro que se lle fincaba no fociño.

Colocárono nunha veira e empezaron a arar. O macho non tiraba do arado con mesura e daba arroutadas de esquerda a dereita, polo que o rego non saía dereito.

O sobriño non se facía co arado. Se o enterraba moito, o macho tombábase no alcatre e se o levantaba, apuraba dando brincos, polo que súa tía tiña que facer de guía, colléndoo polo cabeceiro, para que mantivese o paso e os regos fosen ben feitos.

O rapaz acordouse do cabalo do crego que viña a dicir misa os domingos, polo que habilitou un ferro e cruzoullo na boca. Sería difícil que o machiño se desbocase con dous freos. O do fociño e o da boca.

Algo parecido está a suceder no concello con tanta asiduidade, por parte de quen, nas coplas dos maios, tacharon de “la bien pagá”.

Con ese invento do banco municipal de baixos desbócanse porque son unha competencia ás inmobiliarias e poden levalas ao peche. De momento son nove e manteñen seus postos de traballo.

Ao mellor este desbocamento municipal é como consecuencia, señora María, dalgunha promesa electoral, polo que hai que crear ese posto de traballo para algún compromiso. Aproveite para a súa neta!

Da eurocidade Verín recollerá as migas e Chaves comerá o pastel. Iso foron as manifestacións desbocadas de que a vila non ten comedores, nin aulas para os cursos de verán, polo que hainos que levar para o outro lado da raia. Máis que concelleira verinesa, parece unha embaixadora lusa na vila.

Hai aulas de sobra nos colexios públicos e privados e hai empresas que preparan comidas. Débese falar menos e facer máis!

Pódese dicir que o actual salón de actos foi arranxado depresa, daquela, pola necesidade imperiosa que tiña Verín, para este tipo de eventos.

Estas “imaxinacións” cústanlle aos verineses tres mil euros ao mes. Pasaron de “la bien pagá” a “la desbocá”!

Señora María, cando regresou de Alemania, o Xico, desfíxose do animal.