Verín

Director

Chegou a onde desexaba, aínda que a súa coroación só é por un ano. A loita producida por unha interpretación lexislativa foi a causa da súa pelexa contra o director anterior. Por iso era a persoa adecuada para conquistar o posto. Cego pola inxustiza que considerou, aproveitou a primeira envestida que puido para encararse e así foi. Deu a cara e fixo campaña para que outro tomara o relevo na dirección. Os cambios de plans persoais como foi o regreso a súa terra deixou baleiro o carrego ó que a única candidatura aspirante fíxose cunha dirección en contra da súa afirmación de que se non tiñan o respaldo da mayoría dos votos dos compañeiros non tomarían posesión. Só foron verbas, porque os votos non chegaron, pero como non había máis candidaturas e, ante a desidia dos restantes, sentáronse no sillón da dirección do Taboada Chivite.

A señora María, que non puido disfrutar da súa netiña perante estas vacacións porque aínda non ten fixo o posto de traballo, dinos que é normal nunha persoa que leva máis de vinte anos por alcanzar a alcaldía, ó menos chegou á director, pensando que dende esta plataforma seríalle máis doado facerse con ela. "Ó estilo Fraga", di a señora Benita, "cando abandonou Madrid para vir a Galicia". O artífice daquel equipo que buscou os votos para sentarse don Alberte foi o que neste momento resultou nomeado pola Delegación Provincial para levar a dirección do Instituto. Chámase a esto entrar pola porta falsa e só resta un ano para as novas eleccións. A xente sabe que o importante é sentarse no sillón, despois todo é máis fácil. Dende o poder conséguense outras prevendas e renovar no carrego e moito máis sinxelo.

O camiño foi longo, porque ocupou o posto de xefe de estudos con tres directores, despois da marcha do señor Casal para Santiago. Esperou a ter o campo despexado, non só aquí, senón tamén enriba, polo que o nomeamento foi pura rutina. Nembargantes a señora María manifesta que daquela debeu facer a súa candidatura e non buscar votos para ninguén, porque houbera tido máis se el a encabeza.

Como anécdota, a señora María, que está moi relacionada con esta profesión, dinos que un pai foi requerido a pasar pola xefatura de estudos do Instituto. Problemas co fillo. Levaba na man o aviso correspondente, polo que solicitou que desexaba falar co “Señor Taboada Chivite”. Aclaráronlle que aquilo era o membrete das misivas do Instituto. Por certo, unha alumna presentouse ós exámenes deste setembro e cando chegou a profesora para facer o exame, atopouna moi compunxida, polo que lle preguntou se lle pasara algo. A rapaza díxolle, que non pudiera estudar, porque tivera que ir á praia. ¡Menudos pais!

Voltamos

Parafraseando a frei Luis de León:”como decíamos ayer”, voltamos a estas ondas para estar en contacto con todos vostedes. Algúns preguntaban se voltaba á radio ou non. A outros dalles o mesmo, pero o que sí notei é que ós interesados no tema faltáballes algo. Pois aquí estou, aínda que este hobbie non depende de min, senón que teño que estar supeditado a un horario que non fago. Por iso había que esperar para encadrar estas saídas nas ondas da COPE. Todos estamos atados a algo e todos dependemos de algo. Así é a vida. De tódalas formas alguén afirmou, nunha noite de esmorga, que despois de César Vidal, a crónica que máis gostaba era esta. De aí que estaba ansioso por saber cando escomenzaba a contar historias da vila , da bisbarra, porque, según el, teñen outra forma os aconteceres cotiáns.

Seguramente haberá quen non considera que esta voz salga na radio, porque a maneira de ver os feitos, dende aquí, non concordan cos seus intereses. A isto chámaselle liberdade de expresión. Ás veces as cousas necesitan doutra explicación, porque sempre dependen do cristal con que se miran. É negativo velas sempre co mesmo cristal. Ademáis é necesario ter outra opción dos sucesos para que os veciños teñan polo que optar e non contar só o que interesa sen decir todo o que se pensa e se sabe, e sobre todo para non sentirse enganados. As verdades a medias son moi perigosas e dende as roldas de prensa local que escoitamos, fáltase moito á verdade.

Pero o importante son vostedes, porque sen vostedes esto non funciona. Tamén a señora María está aí escoitando a COPE, sendo a principal protagonista deste narrador, sen olvidarnos do Paco, do Marcelino, do Mateo, da Rosa Mari, da Fina e tantos outros que merodean polo municipio dando corpo a estes comentarios, surxindo estas "crónicas tamaganas". Aínda que vos pareza mentira, sen as citas destas persoas, seguramente os feitos da vila non terían tanta transcendencia, nin tan apropiados a nós. Aconteceres sucederon moitos. Historias, as que busquemos. Feitos, os que surxan de todos vós e nós, pero cousiñas só as que ti e mais eu sabemos. A señora María está o corrente delas, porque foi moi sagaz e soubo facer da súa vida cotiá un diario que é fonte de inspiración para resaltar calquera detalle, contando algo que difícilmente sae á luz. Onde hai construcción hai Marbellas. Cada unha na súa medida.

Postos de traballo

A señora María xa tomou como costume o sentarse na base do escaparate do edificio contiguo a súa vivenda, aínda que ás veces tamén o fai no seu.

Non hai ansias de favorecer a esta xentiña colocándolle unhas cadeiras nos lugares que merodean, porque camiñar, camiñar é moi pouco.

Acompáñaa case sempre a señora Bieita. Ambas non teñen problemas cos fillos, pois son grandes e cada un buscouse a vida por onde puido, xa que elas puxeron o remedio para que tiveran unha boa instrucción académica para situarse ben. Non se queixan dos sacrificios que viviron pero están satisfeitas cos resultados.

Netos e netas, di a señora María, xa empezan a situarse en bos postos de traballo, polo que xa non piden a seus pais, asegurándose o seu porvir. De tóda-las formas non sei qué dereito teñen algúns para que os fagan fixos no concello. Algunha bula, contéstalle a señora Bieita.

Estas liortas non acaban ben. ¡Cómo intuiron o remate da desfeita do tripartito!.

Meus fillos están esparexidos pola xeografía hispana. ¡Qué ben o pasamos cando nos xuntamos polo Nadal e nas feiras do verán!. Contan historias e anécdotas dos seus lugares respectivos. Se estiveran aquí todo ano sería un aburrimento. Con esto do AVE, das autovías e dos prezos baixos das aerolíneas non hai incovintes en presentarse sen avisar. ¡Qué sorpresa, qué alegría¡, cando chegan.

Algúns queren ter ós seus fillos sempre baixo as faldas. A experiencia doutras vidas enriquecen a personalidade e ven a vida con outros ollos. Os intercambios producen riqueza vivencial nos humanos, dille a señora Bieita.

Nembargantes a señora Bieita gosta de que estén pertos dela, polo que poida pasar. Os anos están enriba e necesita a visita dos seus aínda que sexa de pasada.

O certo é que unha praza nun concello non ten prezo. Por iso deberían ser tratadas doutra forma, porque tódo-los veciños contribúen a mantela.

Non estaría demais que se reservasen certas prazas municipais, para cubrir polos veciños eventualmente, sen ter que facelas fixas. Desta forma poderían rotar cada seis meses ou cada ano varias persoas garantindo desta maneira a pervivencia de varias familias.

Nunha bisbarra tan escasa de postos de traballo como é esta é lóxico que sucedan estas liortas, porque cada formación política desexa colocar ós seus.

Haberá que buscar fórmulas para que non se den estes acontecimentos. A transparencia debe estar por enriba de calquera partido, aínda que todos xogan ó seu.

As prebendas, señora María, as prebendas. O que esté limpo de pecado que tire a primeira pedra. Por certo, nestes días acábase de aprobar polo goberno de Galicia o anteproxecto de lei de Transparencia e boas práticas.

¡Chegou demasiado tarde!.

Neófito

Chamoulle neófito -exclama a señora María- alá no fondo da estancia namentras a conversa coa veciña desenrólase sen dificultades.

O señor Harguindey, veterano político onde os haxa, non debeu empregar este calificativo para co seu compañeiro, porque pertence ó mesmo equipo de goberno ca el.

Tivo tempo de abondo, neste dous anos, para ensinar ós novatos a saber comportarse en política e sobre todo estando gobernando, independentemente da ideoloxía que profese cadaquén.

É importante recoñecer que a veteranía é un grao, pero a experiencia do señor Harguindey debería saber resolver estes casos sen chegar a descalificacións públicas, porque o resultado que recollen os veciños non é positivo para ninguén.

Coa profesionalidade dunha persoa da categoría do señor Harguindey, debería darse conta con quén se coaligaba, polo que tiña que advertir que ser concelleiro de urbanismo, dunha vila como Verín, é arriesgado xa que as crises municipais son froito destes departamentos.

O argumento de que as negociacións foron con outra persoa non ten fundamento, porque cada partido refrendou as decisións tomadas individualmente, na mesa de propostas e por cada representante, de aí que os cargos políticos son de cada grupo. E se non tomar outros acordos no momento que un deles abandonou a súa responsabilidade municipal.

A señora María está preocupada porque sente abandono político. Necesita dos servizos de asistencia a domicilio e dase conta que con estas liortas de prazas de auxiliares e do avance do PXOM perden moito tempo e a vila necesita pegar outro impulso para non estancarse.

Agora ben, o que faltou foi dirección política e coordinación, porque un equipo tan diverso e distinto necesita dunha sensibilidade especial para non chegar a estes problemas.

De tóda-las formas, recorda os anos de nova que a palabra “neófito” ten outro significado, polo que o señor Harguindey trabucouse ó designarlla a seu compañeiro. Alguén lle dixo que fora San Pablo quen a empregara na carta ós Timoteos para referirse ós conversos que tomaban a relixión por primeira vez.

Que saibamos, por referencia, o concelleiro, o máximo que pode profesar é o agnosticismo ou o ateísmo, pola militancia da que fai pública.

Xornais

Non me chamaches, miña cara Rosa Mari, para que lera as noticias dos xornais do día 29 de abril e do día 5 de maio. Seguramente que botache ese sorriso irónico cando as liches.

O bonito do caso é que son de dous personaxes que ti aprecias moito, xa sabes, tesme que perdoar, por permitirme esta licencia.

Sei que canto máis lonxe estén de ti, moito mellor. Nos tes que torcer a cabeza, nin tes que cambiar de beirarrúa, cando os albiscas. Ademais a túa man non está para cambiar as bolsa do supermercado e cruzar a rúa. Debes seguir o consello do doutor, se queres mellorar, porque levas moito tempo con esa venda, apretando os músculos e non das recuperado a forza nela. Seguramente a túa vida na vila sería moito máis sinxela, porque sería difícil encontralos, pero as cousas son como son e contra iso non tes nada que facer.

As gargalladas que te botaches non chas quita ninguén e ese momento de felicidade tampouco, porque sen desexarlle mal, cando tes ocasión, como neste caso, de rirte, falo con toda a túa alma. Eses momentos nos que estás soa o sorriso aparece nas túas meixelas ó ver o que pon a prensa, sobre todo coñecendo ás persoas que fan tales aseveracións.

Porque te das conta de que son como se declaran, por iso a prensa, entre comillas, recolle as súas verbas, para atestiguar de que saíron da boca deles.

Nembargantes sei, miña cara Rosa Mari, de que a ti ninguén che ten que decir como son, porque, por moito que se solten nos diarios con estas ou con outras manifestacións, ti viviches experiencias onde se descubrían tal e como son.

Non te collen por sorpresa porque o teu xuizo sobre estes personaxes é claro. Esperas que algún día non representen a ningún veciño no Concello, porque sería nefasto que Verín seguise con persoeiros desta estirpe.

As frases das que estou a falar transcríbochas textualmente:

“Houbo moito barullo, cando o avance é papel mollado”. O traballo duns profesionais non se debe tratar así e sobre todo pagándoo os veciños de Verín, que son os que lle deron o voto para desempeñar o cargo que ocupa. Algo de respeto e consideración débese ter cos votantes e cos profesionais e senón para que mandaches aquela misiva ós diarios nos que te queixabas do trato político cando non gobernabas.

O outro texto di: ”Se fai iso un edil meu, tería o cese ó día seguinte na súa mesa”. Fíxate nese posesivo. Indica propiedade privada. Dono dos concelleiros, de Verín, dos votos, do Concello, do partido, etc. A democracia e a liberdade aínda non botaron raices nese maxín. Hai reminiscencias feudais. "Espero que non exerza o dereito de pernada, pois estamos no século XXI", di Rosa Mari.

¡Non saben que somos grandes!

 

 

Avatares do Parque Empresarial

D. Ramón é unha persoa moi comprometida. Entregado en corpo e alma ós demais. A súa vida está chea de anécdotas, polo que estar ó seu lado é ler nunha enciclopedia de moito compendio.

Emigrou. Quixo estar ó lado dos que ían facer as américas. Pasou o charco e adicouse a conservar as crenzas dos chegados, tratando de gañar para causa ós indíxenas.

Botou uns anos en terras lonxanas, pero a morriña pesaba moito e regresou a súa terriña. Asentou no val, preto do Támega.

As inquedanzas bulían polo seu maxín, polo que botou man ás obras tratando de mellorar a vida dos veciños.

Saneamentos e abastecementos foron os seus primeiros logros. Abandonouse aquilo de facer cola onde o pozo público para levar auga para a casa e facer as necesidades no recuncho axeitado.

A vida discorría pero faltaba dar empuxe á bisbarra. Participou na primeira intentona de configurar un polígono industrial en Verín.

SIGALSA era a empresa pública encargada de por en funcionamento tales infraestructuras pola xeografía galaica.

D. Ramón plantexou o tema ante as Instancias Superiores, tratando de que se ubicase nos montes de Cabreiroá. Non era Alcalde, polo que a súa proposta quedou no olvido.

O Polígono Industrial fíxose no Toxal. Dende aquela houbo varios intentos de darlle un bo acceso, pero os avatares da política non deron coa comunicación adecuada.

Houbo momentos que se deberon aproveitar para facer que o polígono tivera bos accesos. Cid Harguindey, sendo alcalde aterrou un vial ó longo do Pracer, que servía de protección para o saneamento que daba servizo ó matadoiro. Vial que é tema de litixio nestes momentos, por non estar rematado polos seguintes alcaldes. Logo coa autovía. Máis tarde co acceso e Concentración Parcelaria de Vilaza, unha pista da Concentración podía comunicar o Toxal coa N-525, antes de chegar a Albarellos. Por outra o acceso de Vilaza púidose colocar entre este pobo e O Rosal. Dende aquí era máis fácil comunicar o polígono. Enfrentamentos entre os dous rexidores, daquel momento, non deron lugar a resultados positivos.

No ano 96, cando D. Manuel Fraga inaguraba a adaptación do matadoiro, solicitou a presencia do señor Conselleiro de Agricultura e do señor Presidente da Deputación para darlle solución ó polígono industrial, pois era unha criatura sen pai, porque SIGALSA desaparecera do mercado. O traspaso a Xestur foi a consigna que o señor Fraga requeriu e así se fixo, naqueles anos.

Recolleuse a súa ampliación no PXOUM. Houbo un intento do equipo redactor de reubicalo no mesmo lugar que se di agora.

Hai que decir que o actual alcalde foi quen contratou ó equipo redactor de PXOUM e sempre foi partidario de Cabreiroá-Tamagos. O mesmo que Xestur, pois xa se ve o informe que remite ó Concello de Verín.

Participei en dúas reunións, na escola de Pazos, cos propietarios das leiras, para censalos e chegar a acordos do prezo, pois as directrices do organismo correspondente eran claras. Menos de mil pesetas o metro cadrado para poder asumir con rapidez a futura urbanización do futuro Parque Empresarial. Ó meu traballo faltoulle o acompañamento político correspondente, polo que así quedou todo.

Gobernando o Partido Popular melloráronse as infraestructuras, pois crecían árbores nas beirarrúas, provocando un nulo reclamo para futuros emprendedores.

Os empresarios do Polígono non deben renunciar a un bo acceso nin á ampliación das súas industrias no lugar, pero con educación e saber estar.

Querido D. Ramón xa ve cómo son as cousas. Despois dos anos veñen a darlle a razón.

 

 

 

Benigna

O que son as cousas miña cara Rosa Mari, a túa veciña, perante moitos anos, pensa que a señora María non ten corpo nin alma.

A señora María, cara Benigna, é viuva, ten fillos e fillas, galiñeiro e bodega. O que ocorre é que no galiñeiro só hai catro pitas, que son as culpables ou colaboradoras co doutor para facela andar. Visítaas pola mañá e pola tarde polo que ten que baixar do piso e andar pola beirarrúa sen cadeiras, para descansar cada tramo.

Dígoche querida Benigna, que non se lle escapa nada. Só lle falta que o Concello se preocupe algo máis desta xente e acondicione recunchos na vila para provocar todo tipo de tertulias, onde se analizan os problemas cotiáns ou anécdotas que non sei cómo se enteran, pero saber sábenas todas.

Mira como son, que estaban enteradas dos problemas do avance e que o Tenente de Alcalde quería presentar un escrito ó Pleno para retiralo. Sería un amago para ter máis protagonismo de cara ós seus votantes, apuntándose méritos cara as eleccións locais do ano que ven. Que fora ou non, ata a última hora, os concelleiros do BNG mantivéronse na súa postura. Unha chamada de lonxe fixo que cederan. O señor Harguindey é un veterano na política local, polo que: “máis sabe o demo por vello que por demo”.

Tamén se enteraron de cómo no santuario de “Covadonga” da avenida Luis Espada facíanse SUXERENCIAS coma churros. E ríanse a gargalladas, porque era a mesma para tódolos interesados: “Quero que me quede a miña finca coma no PXOM do 98”. ¡Que bo é aquel Plan e iso que ten o fallo da muralla!

Nin argumentos, nin razoamentos en que basar a instancia, para tomar corpo legal e ter que prolongar o núcleo rural correspondente. Máis aínda, sen especificar e sen acompañar un plano que xustifique tal solicitude, demostrando que a finca está dentro da zona que permite a lei do solo de Galicia aprobada polo anterior Goberno da Xunta de Galicia, presidida polo señor Fraga.

O importante é presentar suxerencias, para atestiguar que son moitos os disgustados con este avance.

É curiosa a anécdota da Bieita contando o que lle pasou ó Ernesto. No anterior Plan deu múltiples visitas ó Concello para falar co equipo redactor e os políticos locais, tratando de convencelos de que debían endereitar a circunvalación e así quedáballe un solar na súa finca, pois do contrario non había forma de ter terreo suficiente para obrar. Non houbo maneira de que lle cambiaran a línea de ocupación, vendo que as fincas de enfrente tiñan fondo de abondo. Preséntase agora no santuario e fanlle unha suxerencia co contido que el se fartara de explicar e argumentar ó equipo anterior.

Pode haber tanta falsedade, tanto cinismo, tanta hipocresía. Daquela non o escoitaron. Agora fanlle a suxerencia, sabendo que a circunvalación, agora, ten menos anchura.

Reflexión

Corría o ano de 1995. D.Emilio González Afonso era o alcalde. Na parede do departamento de urbanismo colgaban os planos do Avance do POXM, que na actualidade está “sub iudice”, é decir pendente da resolución que dicten os Maxistrados do Tribunal Supremo.

D. Emilio accedera ó sillón municipal a través dunha moción de censura.

Naquel maio do 95 celebrábanse as eleccións locais. Aquel alboroto dos veciños, por descontento cos planos daquel avance foron a causa principal da perda da alcaldía porque se empregaron, por parte do PP, para avivar os ánimos.

Vidas paralelas son as que fan de Verín unha vila singular. Non hai tempo para a historia na vila.

D. Emilio debería reflexionar sobre o que aconteceu naquel ano 95 e tomar a decisión máis adecuada para sobrevivir na política local como alcalde.O tempo non corre, voa, pero en política local é moi importante saber onde estás, coñecer ben a quen tes e de quen te rodeas. Polo tanto D.Emilio debería saber que está a un ano das eleccións locais e polo que poida pasar debería tratar de que non se repetisen os mesmos acontecimentos que, daquela, levárono ó fracaso electoral.

O pobo está levantado. Enfadaron ós que non o estaban.

O actual alcalde está a tempo de tomar a decisión máis importante: SUSPENDER O AVANCE do futuro POXM e deixar que as cousas segan como están e dar licencias como ata agora. Ademais estase a recibir en calquera momento a sentencia definitiva do POXM do 98.

Así non paralizan a única actividade que dá de comer a moitos verinenses, salvándose das críticas da rúa e sosegando a política municipal para encarar con tranquilidade o próximo ano electoral.

D.Emilio, non dé oportunidades e menos a quen foi incapaz de sentarse a negociar para que Verín tivese un POXM definitivo, polo que de momento só habería que adaptalo á lei do solo de Galicia.

Corría o ano 1998 e o mes era xullo. ¡Estamos chegando!. Ocorréuseme dicir que non se debía deixar sen aprobar o POXM, antes de rematar o ano. ¡Quén viu tal cousa! Non houbo tempo de reaccionar. Colleu ó equipo redactor e marchou a Santiago. En tres días solucionou os problemas daqueles planos coa administración. Eran amigos. O tres de agosto aprobouse definitivamente.

Había que encarar non só o ano electoral con tranquilidade, senón tamén aquelas vacacións do mes de agosto.

Ganáronse as eleccións do 1999. Aquel tempo chegou para calmar os ánimos dos propietarios, promotores, etc.

D. Emilio, non cometa os mesmos erros do 1995. Xa repetiu un e está con outro. ¡Sorte alcalde!

Tríptico

 

Mirian chamou a súa avoa para dicirlle que os cigarróns-peliqueiros foran a Madrid e non a avisou, pois desexaba estar na cerimonia carnavalesca da capital do estado.
A señora María non llo dixo porque esta neta sáese das casillas con esto do Carnaval. di: ¡é un verdadeiro furacán!.

Daquela, cando era cativa, seu pai tróuxoa á festa e o primeiro que se lle ocurriu foi que quería vestir o traxe. Arranxaron por aquí e por acolá, confeccionando un traxe para a rapariga. Traballaron a reo para estrear, a netiña, aquel traxe que tantos cartos houbo que xuntar para satisfacela.
Vestiuno e o primeiro que pediu foi o vergallo. Saíu sen careta, pois o tempo non chegou para rematar o uniforme e non lle importaba nada o purismo de Laza.
Disfrutou repartindo zurragazos a destra e senestra, aínda que seu pai levábaa pola man. ¡Cánto disfrutou aquela rapaciña!, por iso quería estar alí cos “seus”.

A parrafada prolongouse e da boca da señora María, a neta escoitou os aconteceres da viaxe e as novas sucedidas na capital. As noticias falaban do tríptico explicativo que non se repartiu por orden do Concelleiro de Cultura, pois considerou que era despectivo cos veciños portugueses.

- Vouche ler o párrafo para que ti analices se é xenófo cos de Chaves: ”Máscaras de incomparable atractivo visual, coexisten con las más inesperadas manifestaciones, en un incomparable ambiente de fiesta popular. Vecinos, turistas y portugueses, crean, en su mezcla un particularísimo teatro humano, sobre calles y plazas tapizadas del blanco fértil e inmaculado de la harina, difuminadas por el humo de la pirotecnia”.

 

- Miña avoa, a narración ten intención e significado de dar a coñecer a nosa festa tradicional cos participantes que acuden ano tras ano. ¡Eu si son turista, pois véxote só unha vez!

- Non hai insulto nin xenofobia. A cadaquén, o autor chámalle polo seu nome. Aínda máis, destaca a participación da xente do alén da fronteira no evento carnavalesco. E tampouco desprestixian a festa ou só se queren para comprar nas tendas.

A señora María contoulle, como anécdota, o sucedido na capital ó Concelleiro, pois ten unha curmá vivindo alí. Chamouna para que arroupase á comitiva verinense. A curmá díxolle que a esperase baixo a bandeira que o Señor Ministro mandou colocar na mencionada praza, pois así era máis fácil velo. Como un plantón estivo baixo a bandeira española ata que chegou. ¡Faltoulle a estrela de cinco puntas e que púxese “Galiza Nazón”!.

- ¡Menuda broma lle gastou a curmá!, susúrralle a neta dende Barna.

 

Mirian

Por primeira vez Mirian non disfrutou, en persoa, do Carnaval. Tampouco quixo que súa avoa lle contase nada, pois apénase moito. Non quere recordar os seus anos de cativa percorrendo as rúas da vila. Agora é moza. Traballa e aínda non aprendeu a conquerir ó xefe, nin buscar a maneira de compaxinar carnaval con feiras.
O traballo foi un agasallo, por parte do empresario, a seu pai; de aí que non desexa nin enfadar ó pai, nin comprometer ó xefe. Fala e fala da festa, pero non queren entender o que a rapariga desexa.
Aínda así, cando lle permite o horario entra en Internet e paséase polos fotogramas do entroido que aparecen na pantalla. ¡Cánta morriña!, ¡cánta envexa! Non pode máis e remata chamando a súa queridiña avoa.

- ¡Ai miña filliña, canto frío! - Fixeches ben en non vir. Este ano en Verín non cabía unha agulla entre tanta xente, a pesar de que carrozas e comparsas van a menos.

- Xa lin que hai queixas no trato e que desexan cambiar o desfile para a tarde.

- Os grandes sacrificados do entroido sempre foron as carrozas e as comparsas. Ninguén se acorda delas. Nin os hosteleiros nin o Concello. Como se cansen, dan ó traste co desfile.

- Saín cedo para coller sitio na beirarrúa. Encontreime coa falta de previsión para saíren os autobuses da estación. Ó final invadiron a calzada do desfile. Comentaban que na ponte estaba parado un camión cargado de gas. Alí botou todo o tempo que durou a cabalgata. Grazas que non houbo lanzamentos de petardos por alí cerca.
Para este problema de ocupación da estrada nacional, tantas horas, debería establecerse un gabinete de coordinación da Comisión de Festas coas Forzas de Seguridade, Policía Local, Protección Civil e as concellalías correspondentes, para prever estas situacións e pór solucións adecuadas. Non é tan difícil reorientar ó trafico da estación pola rúa Espido, con saída a Sousas.
O imprenteiro non quixo facerlle as pegatinas ós "PePes”, porque falaban do alcalde e o Concelleiro de festexos negoulle unha pañoleta a un membro dunha comparsa, cando se vían, por doquier, no pescozo da xente. Nun bar cobráronlle a auga que pediu un Cigarrón cansado de bregar.

- Don José, daquela todo era máis humano e o Andrés chegaba para dirixir, só el, o tráfico. ¡Claro, era Lázaro¡

Entroido

 

Don José, sentado no salón, está escoitando a COPE. Seu fillo está pendente del, aínda así non debe preocuparse polo acaecido co tríptico explicativo do carnaval, nin co xornal madrileño, que no especial do sábado pasado describe que o disfraz máis tradicional e multitudinario é o capuchón.
Se a corresponsal ou periodista lle dese a ler o texto ó Concelleiro verinense, seguramente que prohibiría semellante aseveración. De tódalas formas a pé de páxina aparece o teléfono do Concello de Verín.

Darase conta, don José, do que trae a publicidade. Daquela non había medios económicos, nin de comunicación. Só se chegaba a Ourense e a veciña Chaves. Todo era máis persoal, máis directo, polo que non sucedían estes fallos; nin nos percatabamos do que escribían sobre a nosa festa, porque non ocurría.
Agora búscase a globalización do Carnaval. Por iso se escribe sen analizar e sen coñecer en profundidade o tema. Superficialmente falan do entroido, como se foran sucesos da vida cotiá, cando tras de si hai toda unha vida, unha maneira de ser, de expresarse, de vivir. Algo que se leva na alma, como o Miguel, que chamou ós seus dicíndolle que conten con él para todo, a pesar da reunión que a empresa ten en Londres e a que non pode faltar.

O seu percorrido dende Laza ata Oimbra é unha pelegrinación. Ten que estar na súa terriña para ver ós peliqueiros, baixar a “morena” e sobre todo escoitar o testamento do burro, por se lle reservan algo. Acompañará ó seu amigo Pardo na procesión da bodegas en Oimbra, pois agora son “lai”, xa que deixaron de “bautizar” ós bebedores co purín humano.

O mesmo lle sucede ó Pelís e ós ”Xanganos". Víveno cada día. Soldando, pintando, armando e colocando cada cousa no seu sitio. Non falta o viño, nin as brasas para asar. Cada noite alegran o momento cos micros, ensaiando as cantigas que lanzarán ó aire o día grande.

Non hai carnaval coma o verinense. É tan intenso que cada cidadán leva un dentro. De aí que haxa tanta crítica, porque desexan que os da comisión acerten co que cada un faría.

Xerardo farda de ter a mellor colección de carteis sobre o entroido. Para velos hai que ir a súa casa. - Non importa, tamén hai viño.

Don José, sei que ten visitas dos seus que veñen de Madrid e de Ourense, pero que o seu fillo o debruce no balcón, para ver pasar ó Pelís.

– Non se preocupe, porque a pita no ten a gripe aviar.

Bandas da estrada de Laza

Unha vez máis dende estas ondas escomenzamos unha andaina para narrar ós oíntes da COPE, novas que vaian surxindo ó longo do ano.

Pasou o dous mil cinco. Verín estivo perante a maior parte do ano bastante tranquilo. A concentración dos empresarios de Pazos enturbiaron a serenidade que se respiraba na vila, que parece que non se move, pero paseniñamente camiña cara o seu futuro.

Na oposición enfrentamento entre o xefe e o traballador político do Grupo Popular. Desavenencias eran as que aparecían nos xornais, aclarando cadaquén a súa postura. No fondo, a loita polo poder, tratando de situarse no mellor posto. Vexan a Voz de Galicia do martes e fíxense no soldo dos Conselleiros da RTVG. 12O.OOO euros por ano como media.

Antes de rematar o ano unha ocurrencia fóra de lugar: “información privilexiada”, por ver un polígono dentro dunha área de reparto na nova reforma do Plan Xeral de Ordenación Urbana Municipal. Esto chámase alarma municipal por exaltar os ánimos dos propietarios correspondentes. A cousa quedou en pouco, pero a xente preocupouse polo tema e preguntan por todas partes cómo anda a nova redacción.
“Información privilexiada” tíñana os planos que examinou o dono de Fontenova, porque o Concello daquela non tiña equipos informáticos adecuados. En cada reunión planos novos e non houbo Convenio urbanístico.
Ás veces é mellor estar calado, pois as verbas delatan a quen as está pronunciando.

Chama a señora María. Non falta á cita de cada Nadal. A súa filla levouna para a súa casa. Dorme tranquila a pesar de estar preto das bandas colocadas na estrada de Laza.
O tripartito tomou dúas medidas adecuadas para todos los verinenses, pero insuficientes no que atañe á seguridade vial. Aparcadoiros limitados e moderación da velocidade cara o Hospital.
Deberon ampliar a zona azul a máis rúas e colocar máis bandas entre as dúas que están na estrada de Laza. Hai que ser máis agresivos en canto a medidas de seguridade nas calzadas.
Se paran un rato e observan, a maioría dos conductores fan malabarismos para saltealas. Serpentean as dúas bandas e nas das casas baratas alí é un verdadeiro circo o que sucuede. Só por non xuntalas un pouco máis e chegalas ata ás beirarrúas.
Unha solución posible é a de elevar a calzada ata as beirarrúas, como noutros lugares.
Disgustado preguntou no penúltimo pleno do 2005 o Concelleiro de festexos insinuando que as retirasen, porque a súa filla frenou espontáneamente e recibiu un golpe por detrás. Por certo non tivo a resposta que recibín eu nunha Comisión de Goberno, que son a porta pechada, por preguntar si había informe de secretaría, para poder conceder licencia ó labadoiro de coches de Queizás.Recibín o maior insulto da miña vida.
¡Aquelo, era democracia¡

Pelegrinatio

 “Pelegrinatio” é o título dun libro da autora Matilde Asensi, que trata dun pelegrín que percorre o camiño de Santiago, por obrigación do seu pai, para purgar toda a súa vida chea de praceres, que viviu na corte de Barcelona.
 Seu pai pono baixo as ordes dun templario, que lle indica a rota e cada un dos rituais a realizar en cada etapa percorrida.
Despois de chegar a Santiago converteuse en xentilhome e adalide da Sabedoría e o Coñecemento, pois a maxia e o simbolismo do camiño fixérano apto para tal fin.

A señora Pilar tamén peregrinou ó Santuario dos Remedios. Cumpre co novenario e remata sempre cunha esmola no peto da santiña.
Desta vez encontrouse cun problema. Por moitas voltas que daba ó redor do santuario, cada vez vía máis difícil cumprir coa promesa.
Aquel corpo erguido, dereito e esbelto para unha persoa da súa idade, púñase compunxido, pois non había razón para non satisfacer a súa santa, porque faltaba o peto.
Voltou para o pobo. De súpeto chaman á porta do patio. Era de noite. Pegou un berrido para recibir contestación e poder abrir con confianza.
Non recoñecera a voz. Abríu a porta e fixo entrar á visitante.

- Mire, ten que perdoar por non avisala a tempo, pero a esmola tena que botar en Verín, porque o “peto”encóntrase na rúa Luis Espada, pois así os devotos non tiñan que subir ata os Remedios. Debe apurar para que as súas promesas sexan tidas en conta polos de alá .

- Non te preocupes, miña queridiña. ¿Cánto hai que dar?

- De momento son doce euros. Logo veremos se hai que engadir algo máis. Como non temos o poder, cadaquén paga o seu. Deu media volta. Mirouna de enriba a baixo e contestoulle: - Sempre paguei o meu.

- Non se despiste, pois isto remata pronto. Imos mal de tempo. Porque, olvídanse de vostede e, xa sabe, hai que facer algo por esas netas.

A señora Pilar, coma sempre, pensando no futuro das netiñas baixou a Verín e botou a súa esmola no “peto” de sempre.
Claro que o “peto” non tiña santiña, tiña santurrón.

                                  Xoves, 2 de febreiro do 2006.-

 

                                                Adolfo Rolán.-

Parque empresarial

O señor Domingo estaba satisfeito. Por fin as boas novas surxiron e radiaba de alegría. Xubilou. Elexiu este val para descansar. Moitos anos nas entrañas da terra, picando e botando carbón para o exterior, respirando aquel infernal polviño que cada pouco tempo remata cun mineiro abafado de silicose.
Aguantou como puido e no seu andar de Asturias para a súa patria, sempre gostou de comprar unha terriña para ter a súa casa, onde recibir ós seus para celebrar algo, que antes non podía, como eran as festas familiares. Ilusionado co val, plantou súas raíces, preto do río Tamega. Encontrou o que desexaba e estaba a seu alcance, polo que se fixo coa propiedade e a disfrutar.
Amante dos cogumelos, pasa os días de acá para acolá, sempre coa súa dona, buscando nos recunchos máis insólitos, pois di que alí é onde nacen. Gosta de ter o arcón cheo para disfrute dos seus.
As experiencias que tivo nos anos de riadas amargáronlle a existencia e percatouse do que están a facer certos personaxiños, cando empurran e buscan a ampliación do Polígono Industrial. A noticia de fai un mes, por parte de Xestur, asegurando que se necesitaba facer recheos de sesenta centímetros a tres metros, non o deixaba dormir. –¡Aínda máis auga¡, pensaba para seus adentros.
- Con este recheo no Toxal, nós somos carne de cañón. Non hai quen nos salve de futuras riadas. Ó río só lle queda expandirse para Queizás, polo que volveremos a ser pasto das crecidas.
Preguntaba e non entendía a insistencia de ubicar algo onde as desgracias podían ser desmesuradas, cando hai outros lugares máis axeitados para colocar industrias. - ¿Por qué non loitaron para comunicalo coa autovía ou coa estrada de Ourense, naqueles anos? Naceu mal e insisten.
A última noticia colleuno por sorpresa, polo que está a tomala con moita prudencia. Non as ten todas consigo. Por dentro está máis que satisfeito de que por fin se definise, por parte dos organismos, o lugar do Futuro Parque Empresarial. Non lle importa o sitio. O que non desexa e pasar outras noites como naqueles anos. ¡Nin llo desexa a ninguén!
Sínteo, porque algún propietario do Toxal, xa fixera cos cartos das expropiacións a conta da leiteira, pero téñense que pór no lugar dos de Queizás, pois sería condenar ó ostracismo a todo un pobo, porque baixarían os prezos das súas propiedades e sempre coa soga ó pescozo.
Facer ben as cousas costa menos.

IMPUGNACIÓN

Miña cara Rosa Mari. Déboche unha explicación do meu facer do sábado, día cinco, do presente mes.

Saberás que se celebraron as eleccións para presidir a Xunta local do PP de Verín. Tiven a ocurrencia de presentar un escrito de IMPUGNACIÓN do acto. Ó parecer non sentou ben a certos personaxiños.

- Era algo que estaba esperando, ¡como auga de maio!, para manifestar a miña “opinión”, polo que aprovetei esta convocatoria aberta a tódolos censados, pois facía máis dun ano que non participaba en reunións do partido por decisión persoal e unilateral do “taifiñas”.

Pago tódolos meses dúas mil pesetas, coma se estivera aínda de concelleiro, cando me corresponden dúas mil por ano, coma calquera outro, pois non exerzo cargo público do partido. Coma min, fano once máis de Verín. Logo hai tres da bisbarra. Hai diferentes cuotas.

Con estes ingresos págase a sede do edificio Zagros, da Avda. Luis Espada, máis electricidade e auga.

Por certo, Rosa Mari, aposto que dende o luns seguinte ó día cinco, o saldo da conta vai en aumento, ¿xa te imaxinas por qué?

Entre nós, Rosa Mari, ¿o teu pulso mellora? É algo que desexo con toda a miña alma. Vexo que aínda a bolsa que levas vai pouco chea, polo que tés que saír varias veces a compra. Cóidate que xa fai frío.

¡Todo isto son perogrulladas!. Divertímonos un pouco e satisfacemos o ego, porque decimos o que sentimos: que se repete a lei.

Nárroche textualmente: ”En el mes de noviembre se abrirá el proceso en cada ayuntamiento para elegir a los compromisarios, mediante la celebración de votaciones secretas en urnas. Los afiliados que tengan las cuotas al día podrán votar a tantas personas como delegados corresponda a su ayuntamiento", ¿é diferente Verín?.

Escoitei nas ondas que fixen o “ridículo”. ¡Cantas veces tiven que facerlo, pero conscientemente!

Por facer o ridículo descubrín isto. Por facer o ridículo ante os veciños alardeaba ante os órganos do partido e aproveitábase políticamente. Por facer o ridículo puxen enriba da mesa da alcaldía as firmas dos propietarios do acceso ó polígono e as negociacións dos veciños de Pazos, para o Parque Empresarial, etc, etc...

Por certo, non moveu un papel, pois xa ves cómo está todo na actualidade. Un veciño de Pazos recordoullo o día que viñeron en protesta ó Concello. O que son as cousas Rosa Mari, o día cinco ese veciño acarreaba votantes recordando a época de Cid Harguindey-Lovelle Alén. ¡Se traballaran así nas eleccións! ¡Claro, sen rival!

Tomando café, un veciño díxome:”Quero que digas que eu non son afiliado do PP, aínda que me enviaron cartas de ámbolos candidatos. Eu fun de Alianza Popular."

Réstame decirche que este acto chámase 600 mil pesetas ó mes, perdón 3600 euros. Abrinlle os ollos a moitos. Empurreinos a este posto tan codiciado.

Grazas, Domingo Otero, por desdecir ó señor Presidente:” En ningún momento se trató de quien podía votar o no". ¿Para que están os estatutos entón? ¡Esto parece o exército de Pancho Villa!

¡Canta falsedade!

Hora

Cando se ergueu e abriu a ventá a señora Pilar pensou que era media mañá. Baixou á lareira e mirou cara o reloxio que tiña colgado dunha punta que o seu difunto marido clavara na parede. A agulla estreita seguía o seu curso, dando voltas, polo que a pila non estaba esgotada. Algo estaba a suceder, pois había moita luz e levantouse como de costume. Prendeu o lume. Fixo o seu almorzó, ó mesmo que preparaba o do gando que lle fai de compaña. Galiñas, un macho e uns leitóns para facer a matanza, xa que naquela bodega sempre ten que haber algo con que satisfacer a fame deseperada das netas despois de camiñar, por aqueles outeiros, cando van de visita.
Saiu cara a cortiña e no carroucho unha veciña púxoa ó tanto do cambio da hora. O seu fillo non lle dixo nada cando foi gardar a chave da súa casa ó patio, polo que non lle mandou andar nas agullas do reloxio.A súa vida nunca estivo ó servizo das máquinas, menos agora que remata. O sol foi sempre quen lle marcou o seu ritmo. Os europeos non saben nada do que está a suceder neste recuncho do mundo, polo que só están pendentes do aforro dos cartos. Non teñen en conta o que sofren as persoas de enfermidades crónicas con este cambio e o resto da poboación. Todo por aforrar uns cartiños en enerxía. ¡Que materialistas¡ Subordinan tódolo humano a uns euros que á hora da verdade, gástanse en medicamentos polas baixas da xente.
Ademáis non ocurre como din, pois antes das seis da tarde en moitas empresas teñen que prender as luces para traballar.
Galicia está noutras latitudes e a súa franxa horaria coincide coa das illas Canarias e co país veciño, polo que teñen que tratar, agora coa mellora do estatuto, de que non sigan a manternos na igualdade co resto das comunidades como se todos vivisemos baixo o mesmo meridiano.
Élle un problema de lugar, señora Pilar.

Galiñeiro

A señora María leva moito tempo sen pisar o galiñeiro. E iso que lle colocaron unha cadeira para poder descansar e botar unha parrafada co propietario do bar, máis ou menos no medio do percorrido.
Agora o doutor mándaa camiñar sen despegarse da caxata. A pesares visitou o galiñeiro. Quedou abraiada do galo. ¡Que grande!, ¡canto creceu! Con esta carne meus dentes resquebrarían e non quero ter máis problemas co meu corpo. Xa me chegan os meus xeonllos.
Sentouse a carón da tela metálica e observou ó animal para fixarse no seu comportamento. Ó pouco tempo xa viu que era un auténtico déspota. Aquelas galiñas non asomaban o peteiro por ningures pois aparecía para impedir calquera acto que pudiera alborotar a harmonía que fora forxando perantes estes anos.
Sen embargo a señora María diuse conta que había dous comportamentos naquel galiñeiro.
Galiñas sumisas que se acercaban a el para indicarlle que tiñan necesidade de ir a beber e outras pasmadas que se deixaban levar para seguir observando e buscando o momento de darlle o golpe para desterralo. El, orgulloso e altaneiro non se percataba do segundo grupo. A chulería e o engreimento non lle permitía darse conta do que estaba a suceder no seu territorio.
Os gaviláns empezaron a merodear polo galiñeiro, polo que intentou que o dono protexera as galiñas colocando outra tela por enriba, quedando tódolos habitantes do habitáculo protexidos. A pesares, os gavilán insistían e ían marchando coas súas presas.
O galo moi furioso, cabreábase e ante a impotencia de conter aquela desfeita actuaba ameazando e chantaxeando.
Ó remate, cando intenta marchar a señora María agárrase a póla da figueira e consegue endereitarse, namentras seu maxín idea que o mellor sería deixar que o galo continuase coa súa teima, que remate só, cando se vexa coa cresta enrugada e torcida, perdendo a prepotencia e a arrogancia, percatarase do abandono das galiñas e da perda de influencia ata que pouco a pouco chegue o seu fin.
A señora María, encamiña o regreso co rostro compunxido e lamentándose, xa que dos máis de dous mil animaliños só quedan once. Espera co cinco de novembro todo cambie.
¡Ah!, esquecíaseme: ¿a gripe aviar acabará co galo?

Presidente

Marcelino non tiña en qué vir á vila. Daba voltas e máis voltas. Subía e baixaba polas corredoiras e non atopaba a ninguén que o acercara, pois desexaba ver ó Presidente.
Estaba ansioso por escoitar directa e persoalmente as verbas que solucionarían tódolos problemas da bisbarra.
Ó final decidiuse por baixar a bicicleta que tiña encaramada na bodega. Limpouna e, recordando os tempos da raia, botouna a andar.
Tiña que facer esforzo co seu maxín para lembrar as viaxes cara a vila, cargado de contrabando, naquela bicicleta que lle regalara seu tío, porque comprara un seiscentos de segunda man.
O bombín funcionou, pero o neumático non colleu aire. Outro atranco para chegar e poder ver o seu Presidente. Sentía as cores, coma un afeccionado culé. Non podía faltar a cita dos camaradas que lle anunciaron a visita.
Pola súa testa só pasaban imaxes dos aconteceres cotiáns, levando a mercaduría, naquela bicicleta, cara Verín.
Tiña ilusión por ver ós seus, como di el. Sobre todo ó máximo representante. Porque agora poderá discutir no bar e falar das ideas que se levarán á realidade, para desenrolo da bisbarra. Porque os seus non fallarán como Mariano Rajoy que prometeu a Cidade do Motor e non hai resquicios de que tome corpo. A pesar de que agora andan co do circuito de automoción, devaluando a primeira promesa.
Colocado frente ó Concello, como unha estatua, inmóvil, sen pestañear, esperou e esperou. Seu presidente non daba chegado.
Daquela empezaba a dubidar do aviso e sentía resquemor a ser unha vez máis víctima do engano polos camaradas que mercadeaban na raia.
Pola noite, a eso das doce encendeu a radio e a noticia que escoitou así llo confirmou. O seu Presidente pasou por Verín, pero non parou. Estivo no Concello de Monterrei, no Parador de Turismo.
Daquela os camaradas non o avisaron do cambio. Por aquel carroucho estaban os gardiñas.
- Non perdiches nada. Non houbo ademán, nin saudou a ninguén daquelas persoas que se acercaron ata o Parador coa mesma idea ca ti.
Unha visita a vista de paxaro. Veu en helicóptero e os seus zapatos non tiveron ocasión de luxarse.
- Como verás, Marcelino, foi culpa do borrallo.

San Pedro

A señora Pilar non se enterou da Feira do Sol. Como fai tempo que a Feira do Lázaro non se celebra, como antano, non comprendeu que se trataba dunha “festa”, polo que o seu maxín derivou na manía que teñen os verinenses de cambiar as datas das feiras.
Sabe que as feiras son o tres, once e vinte e tres de cada mes, polo que non daba creto do que estaba acontecendo. – ¡Só fan propaganda e carteis da do vinte e tres, nin que as outras non tiveran arraigo nos paisanos da bisbarra para vir a Verín!.
Algo de razón tiña, xa que se celebrou pola caída da tarde e pola noite na súa aldea a esmorga é diferente.
Na noite de San Xoán os mozos recollen os tiestos dos corredores e colócanos na praza. Os rapaces métense no río, pois a auga de Santa Mariña cura a feridiña. A señora Pilar pon ó orballo pétalos con auga. Logo lávase pensando que o seu rostro recupera a tersura. Fai lavar a toda a familia.
- Está ben iso de celebrar acontecementos como foi a chegada do verán, pero haille que buscar data axeitada, pensando en querer arraigala e extendela ó exterior con miras a ser centro de reclamo turístico. Sería bo pensar nun venres ou nun sábado, pois a non coincidir co solsticio de verán, calquera data próxima é adecuada.
De todas as formas a festa de máis raigame da bisbarra, di a señora Pilar é a noite de San Pedro.
Os estudosos aínda non se parararon a investigar estas falcatruadas nocturnas. Sería bo que os sociólogos e antropólogos lle adicaran algo do seu tempo. Pois chama moito a atención que os participantes, casados e solteiros fan da noite a súa correría polos distintos recunchos de cada aldea buscando atrancos cos que tapiar a rúa e impedir que os veciños pasen para a igrexia.
- Que lle pregunten a Emilio. Pediu o día libre para poder descansar e dormir pois sabía que ía estar tóda a noite en vela. Así aconteceu. Non quería que lle marcharan co macho. Pola media noite tivo visita dos xefes. Encontrárono cunha lanterna acesa metida no bolsillo. Pensou que viñan os veciños a facerlle a broma.
Manolo e Lois do Espíritu Santo invitaron a cear a Ike, namentas dous veciños levantáronlle unha parede de ladrillo por dentro da persiana. Pola mañá, foi sacar o coche e encontrouse que non puido entrar. Os catro vixiaron o estado de ánimo do Ike.
O Manoliño pasou a noite debruzado na barandilla do corredor. Vixiaba seu carro. A roda veina dende enriba. Os mozos falaban con el, namentras catro ou cinco colocáronse preto do carro e arrancaron co chideiro. Como os vía pasar e a roda estaba no seu sitio non se percatou da falcatruada dos veciños.
Estes costumes si que perduran no tempo e iso que non teñen subvencións nin propaganda, nin marketin, pois o que necesitan é a espontaneidade, a sorpresa, o silencio absoluto para non ser descuberta a allada e, sobre todo, ter sentido do humor.
¡Que poucos son os elexidos¡

Cine Buenos Aires

Rosa Mari está moi pendente do seu pulso. A filla ten que vir de vacacións a liberala un pouco das tarefas da casa para darlle descanso ó seu brazo, pois o doutor insiste que mentres non pare de facer cousas a man non recuperará a súa normalidade.
Aproveitará estas datas e verá se a lesión ten cura ou non. Desconfía, pois leva moito tempo sen notar mellora.
Irá a Cangas, tomará peixe e dará uns longos paseos na praia de Rodeira.
Lembra os seus anos novos -aínda está de bo ver- cando subía para o “galiñeiro“ do cine Buenos Aires e debruzada na barandilla escupía as cáscaras dos cacauetes cara embaixo. Logo agachábase para no ser recoñecida, pois os de butaca reclamábanlle ó acomodador, que nun periquete subía buscando a rapaza ou rapaz que facía tal falcatruada.
A película estaría interesante pero a gamberrada apetecíalle máis ós que ían ó cine a pasar a tarde, aínda que os cortes que se producían ó longo da proxección eran suficientes como para lanzar calquera desperdicio, sen ter que perder nada do que acontecía na pantalla.
Nalgunhas ocasións o acomodador colleuna pola orella e púxoa de patiñas na rúa. -¡Eu non fun¡, ¡eu nun fun¡, pero o vixiante tiña ben catalogados ós que facían as trasnadas e de vez ven cando dirixíase a un e invitábao a saír.
Como non tiña certeza turnábaos, pero sempres eran os mesmos.
Daquela non había reclamacións, nin volta dos cartos.
Apénase moito porque viu os carteis da venda ou compra da mellor sala de proxeccións de toda Galiza.
Aquelo de convertir o cine en salas multicines, pola nova propiedade parece que non encaixou, polo que aqueles recordos rememorando a nenez non van ter volta.
Houbo intentos por parte do Concello na adquisición do inmoble. Só faltou vontade política, pois dúas Consellerías, en boca dos Conselleiros respectivos, puxeron cantidades para facer en Verín un auditorio. Puido ser e non foi. Agora estase en situación de poder facer algo.
Comprada a Fonte de Caldeliñas, a mesma forma pódese empregar para adquirir o cine Buenos Aires.
Poderíanse buscar fórmulas para seguir proxectando, ó mesmo tempo que o Concello faría deste inmoble un emblema de actos públicos ó servizo de tódolos veciños, pois a ubicación é envidiable.
¡Naqueles cortes da película cantos aproveitaron para dar o primeiro bico!