Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


O Santo veradeiro?

Verín. CRÓNICAS TAMAGANAS. - O Santo verdadeiro?-.

 

 Miña cara señora María: Desta vez non foi ata o Santo, non se sabe moi ben se é o verdadeiro ou o mentireiro, pero vostede facía falta, porque aquilo  parece máis unha festa de campo, onde non falta de nada, que unha romaría onde a devoción ao Santo, tiña que ser, o acto principal.

 Aquela paraxe énchese de coches e  fogueiras , que un descoido calquera, calquera ano, pode provocar un accidente e logo hai que chorar as desgrazas.

 Pero vostede, dicía a Chus, que de pequenas, levábaas, despois de comer,ata a Capela do San Antón, xunto coas veciñas, e despois de rezarlle e pedirlle algunha promesa, buscaban un pouco de leña para  prender o lume e asar un chourizo por persoa.

 As rapazas, as veces choraban, porque  o pau co que asaban o chourizo ardíalle e rompíalle, caendo o chourizo o lume e emboutábaselle de cinsa e había que limpalo, perdendo sabor.

 Vostede vivía preto do lugar, por iso se acercaban andando ata o el, e así, convertíanse en verdadeiros romeiros.- Agora todo ten que ser en coche!-.

 O Xan, o día anterior, colleu o furgón, encheuno de palés e foi  reservar un lugar para xuntarse coa familia e amigos ao día seguinte. Cando chegou, o coche estaba, pero as pedras que delimitaban o lugar do lume, como prevención, desapareceran. –Uns listillos, que chegaran un pouco cedo, víronas fáciles de coller e arramplaron con elas-. Pero o Xan, feito no caso, foi onda eles, chamoulles á atención e repúxoas, empezando coas tablas para iniciar o lume e porse a asar a panceta e os chourizos.

 Era dos poucos que tiña os produtos do marrao, como debe ser, para honrar ao Santo, que por certo, este ano, non houbo ofrendas, polo que non houbo subasta de cada unha das pezas que os devotos ofrecían ao Santo por concederlle as grazas que lle pediran durante o ano.-Pode que o Casqueiro deixara o cargo de pedáneo e non hai seguidor que continúe coas dádivas-. Son feitos culturais relixiosos que deberían perdurar, pero..

 Agora todos van preparados contra as inclemencias do tempo. A gran maioría, tamén levan música e cara a caída da tarde o licor café empeza a facer das súas e a xente fala e fala, cambiando de grupo e visitando aos coñecidos que encontran no percorrido, en torno á capela.

 Sen embargo, aínda hai xente que visita a Capela para rezarlle ao San Antón. Deben pensar que non só hai que alimentar o corpo, senón tamén a alma. Seguro, que lle están agradecidas, por algo que foron beneficiadas, polo que, volven a pedirlle, que as siga acompañando na vida.

 Aquilo, pouco ten de romaría e chourizo.  Aquilo, señora María, son auténticos banquetes, como se fosen xantares en calquera restaurante.

 -Que volvan!-.

 

                                      Verín, 20 de xaneiro do 2018.-

                                                       Adolfo Rolán. 

Domingo, 28 de Enero de 2018 21:48 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

..Paremias...?

Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS-.-……Paremia..?

 

 Miña cara señora María: - Xa vin que estivo rodeada de todos os seus. Non faltou ninguén. Estivo, outra vez, a Mirian e o  seu pai. O único foi que o tempo non  axudou para que a pasearan pola beirarrúa, pero o ir e vir, no portal, non paraba polo que sempre estaba rodeada dos seus. Que bonito ver unha nai así e iso que non probou o licor de café que lle regalou a Conchita.

-Os refráns son o mellor exemplo dunha lingua para expresar, nítida e concretamente, algo que comprenden todas as persoas. Pódese dicir que son as expresións máis económicas da linguaxe-.

 -Despois de estar, día si e día tamén, colgado nas ondas, denunciando as facturas que presenta a persoa que lle encargan, dende o Concello, programas,  tanto no eido da cultura como de outros eventos, ao longo do ano, conseguindo facer de Verín un referente, ata de agora esquecido, e competindo en promocións dos produtos endóxenos, que fan da bisbarra lugar de visita, como indican os datos das persoas que pasaron polo Claustro-.

 Tenlle que dicir, señora María, que hai un refrán que di: -“pola boca morre o peixe” e non meter cizaña para que cobren polo uso do espazo do museo do viño, pondo como base as facturas que presenta no Concello á persoa que lle encargan estes eventos, cando, é de supor, que este autónomo ten un caché e por el ten que cobrar. Falar do soldo da persoa que está ao coidado da exposición é levar moi lonxe a cizaña, - non hai remedio!-, pois é un posto eventual e cobrará segundo os contratos municipais.

 O día sete de xaneiro, do presente ano, na páxina L3 do xornal Rexional, nas follas referentes a Ourense, lese o traballo que fai o “distinguido señor criticador”. -Só unha única firma, nunha iniciativa conxunta para solicitar un acta dunha reunión sobre os Gal-, polo que, señora María, debe recordarlle cal é o seu traballo e a ver se cobra dos cidadáns para  botar esas sestas, que de vez en cando publican os xornais, tanto en papel como en internet, pois outra cousa  parece non debe facer.

 Que pronto, señora María, as cousas colocan a cadanseu no seu lugar, polo que débelle aconsellar que Verín necesita de persoas que arrimen o ombro, porque lle debería dar vergoña que lle están comendo o terreo e deixándoo cos pés descalzos. Simplemente unhas cousiñas: activación cultural, arrombar o Balneario de Caldeliñas, as plantación de árbores, atención aos maiores, a ponte sobre o río Támega e, como non?, os innumerables aparcadoiros que facilitan á cidadanía unha visita a Verín para facer as compras e ao mesmo tempo tomar, nunha terraza, calquera consumición.

 Debe dicirlle, que se andara, por onde , en algún tempo, ía todos os días, sabería o que tiña que criticar, porque vería o levantamento das presas no río, en Tintores e Vilela, cando cumprían dúas misións moi desexadas e solicitadas:  -a de bañarse e a de encher a capa freática para  ben das leiras e prados-. –Non se entera, ou…….hai para máis?.

 -Bo aninovo-.

 

                                                       Verín, 13 de xaneiro do 2018.-

                                                     Adolfo Rolán.-

 

Domingo, 14 de Enero de 2018 23:14 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Os Remedios..?

 Verín. CRÓNICAS TAMAGANAS.- Os …Remedios….?

 Miña cara señora María: -Facía tempo que non vía a súa netiña. Tivo que ser o segundo día, porque, na primeira mirada non me quedei coa cara, pero á segunda, berrei: - Mirian-, e, si que era a rapaza que engaiolaba, aos cativos, nos recunchos da rúa.

 Por certo non tiven a oportunidade de preguntar algo da súa vida en Barna, porque as sensibilidades non se coñecen e, ante todo, o seu cariño está por enriba de todo. –A si que retornou e a esperar tempos mellores para tomar un café na esquina do barrio.

 Pero, quen estivo moi oportuno foi don Oscar. Ocorréuselle, o día anterior, proporme que tiña que subir ao Santuario dos Remedios e facer de guía a un grupo de veciños dunhas parroquias de Allariz.

 Isto foi un golpe seco, porque..guía para ver a Bisbarra si, pero guía para explicar o contido do Santuario, xa eran cousas maiores.

O maxín deu voltas e recordou que tiña que ter un libriño do mestre D. José María Pereda. E o texto apareceu, porque como vostede, señora María, sabe, o que garda sempre ten, e así foi.

 O texto recolle e transcribe un “manuscrito” da parroquia de Vilamaior, onde o señor Crego describía os inicios do Santuario e cales foron os medios e lugar para a colocación.

 Segundo o autor e seguindo a súa recompilación deixa en puntos suspensivos verbas, que non foi capaz de reler, polo deteriorado en que o encontrou,  pero o seu entusiasmo de  investigador fixo posible que chegara ata nós.

-Señora María, dígalle a don Oscar que hai que recuperar, polo de momento, a Procesión que describe o señor Crego, no capítulo sexto.

“Era o ano 1615, polo mes de maio, había moita seca nesta terra e desexaban, como agora, que chovese para medrar as colleitas e para lograr este “remedio”, os de Verín foron  buscar a Imaxe da Nosa Señora dos Remedios, en procesión, e mentres a tiveron na súa igrexa, nove días, choveu en abundancia”.

 No mesmo capítulo tamén fala que ao querela devolver a súa casa o licenciado Villacorta, Alcalde Maior de Monterrei, pediuna para outras novenas na igrexa do convento de San Francisco, coa intención de que Deus curase ao Conde, D. Manuel, que estaba moi enfermo en Valladolid, e o mesmo Alcalde Maior axudou a levar as andas desde Verín ata Monterrei. Ao pouco chegaron cartas que S.E. estaba mellor.

 Sucede que daquela, señora María, non había incendios e, sobre todo, non había muíños de vento nas Serras, que rodean o val, polo que hoxe, seguro, que a Nosa Señora dos Remedios habería que tela tódolos días do ano en continua veneración.

                         En Verín, 2 de decembro do 2017.-

                          Adolfo Rolán.- 

Sábado, 02 de Diciembre de 2017 11:44 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Sentencia...?

    VERÍN, CRÓNICAS TAMAGANAS.- Sentencia….?

  Miña cara señora María: -Tenlle que dicir ao David Barreira que non dou feito e, que non se preocupe, que en calquera momento falaremos da señora Pardo.

 Nestes intres, señora María, hai que atender aos escritos do señor Alcalde-presidente do Concello de Verín, D.Gerardo Seoane, a través dunha carta aberta:

  -Ao recibir a súa PROVIDENCIA, na cal se me solicitan ALEGACIÓNS contra a responsabilidade PATRIMONIAL, que se me reclama, en canto ás INDEMNIZACIÓNS aportadas polo CONCELLO ao ADQUIRIENTE do solar, onde están ubicados os restos da Muralla de Verín, teño que dicir que vostede sabe moi ben, quen foi e quen é, o responsable de todo este asunto.

 Esta PROVIDENCIA vólveme a responsabilizar de algo que fun consciente cando votei, e, volveríao facer, porque non cometín ningún delito, votando algo que tiña tódolos informes técnicos favorables, tanto MUNICIPAIS como das CONSELLERÍAS respectivas, en canto ao PXOM aprobado o 3 de agosto do 1998. -Se non fose así estaríanse socavando as bases da DEMOCRACIA, porque ninguén se presentaría ao cargo de CONCELLEIRO.

  Daquela tiven que saír ao paso cun escrito, no xornal LA REGIÓN, onde manifestaba que a RESPONSABILIDADE era do exalcalde, Sr. Jiménez, por OCULTAR un DOCUMENTO de PATRIMONIO, que entrara nas oficinas Municipais, con data 4 de abril do 1998, no cal se recollían os restos da Muralla e viña dirixido ao SEÑOR ALCALDE-PRESIDENTE DO CONCELLLO DE VERÍN. –Se a este Documento se lle dera a publicidade adecuada, seguramente, que o PXOUM do 3 de agosto do 1998, non se aprobaría, porque os técnicos e os REDACTORES do PXOM, non o permitirían, polo que neste caso, hoxe, non estaría baixo esta  posible responsabilidade.

 Pódense argumentar DÚAS  posibles CAUSAS da OCULTACIÓN do DOCUMENTO. Unha delas está relacionada coas vacacións do señor Jiménez , que non podían ser máis tarde do tres ou catro de agosto; a outra CAUSA, esta si que é CAUSA, o seguinte ano era ano de ELECCIÓNS municipais, polo que non se podía ter o PXOUM sen APROBAR.

  Todo este tema da Muralla empeza no ano 2004 e case a totalidade dos exconcelleiros, xa non estabamos no CONCELLO, polo tanto, señor ALCALDE, vostede sabe quen ten a máxima RESPONSABILIDADE, porque na PROVIDENCIA, que nos remitiu, hai un parágrafo, no que se di, que nin o Concello, nin o promotor, RECORREN a SENTENCIA. -Nese momento, o alcalde de Verín, era o señor Jiménez, que como veciños e posibles afectados deberíanos informar, - outra ocultación?, polo que nos provocou e provoca unha INDEFENSIÓN  manifesta.

 Hai que dicir que a sentencia resultou, por orden xudicial, empate técnico. –Houbo que negociar a indemnización cun técnico neutral.

 Sen quere entrar en outras consideracións máis desmenuzadas da SENTENCIA, como poden ser as negociacións para chegar aos acordos, co promotor, _que tampouco se nos informou- hai detalles importantes que se deben expor, como por exemplo no PXOM aprobado no ano 2012, ofrecerlle compensacións noutros solares. Porque todo é posible, e dende o posto de ALCALDE, moito máis.

 En canto ao escrito de RECUSACIÓN  contra o INSTRUCTOR , presentado polo señor Jiménez, o único escrito que debería presentar é o que recollese a súa RESPONSABILIDADE de todo, tratando de exculpar aos excompañeiros e -non “colaboradores”-.

   Para rematar, señor alcalde, D. Gerardo Seoane, aínda ten máis delito que un SENADOR vote a favor dunha lei, na que se pode ver afectado, -pero para iso hai que lela- e,  non ser capaz de chegar ao Concello de Verín e, como alcalde, dar ORDEN DE PAGO, finiquitando a deuda co promotor.

  Atentamente, esperando do seu ben proceder, continúe así.

           En Verín 25 de novembro do 2017.-

          Adolfo Rolán.-

Viernes, 24 de Noviembre de 2017 17:51 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Carlos..

   Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS- Carlos…

 

 Miña cara señora María:  -O Carlos foi un rapaz do derradeiro curso da ESO. Estudou nos “Frailes”  Mercedarios, como se di normalmente, na bisbarra ou na parte sur da provincia ourensá.

 A vida, señora María, coloca sempre a cada un no seu sitio. As coincidencias deste rapaz co mestre, que escribe, non se repetirán nunca máis.

  O seu curso foi o último en que din clase de tódalas materias nas que estaba habilitado, polo tanto, a xornada era completa. Logo, ao solicitar  unha redución de xornada e quedarme con sete horas á semana só podía ter clase en segundo curso, polo que o contacto foi menos intenso, pero o seu saúdo, en horas de recreo, seguiuno mantendo e corría a darme a súa man.

 O ano 2017 tamén marcará o remate, para el, no colexio e, para min, o acollerme definitivamente á xubilación, polo tanto, ambos deixarémonos de ver no Convento dos Padres Mercedarios de Verín. –Espero que non!-.

 Neste curso, 2016-2017, a Comunidade Mercedaria tivo a ben celebrar unha misa na miña despedida e facer a proposta ao señor Provincial de Castela, da Orden da Mercé, Redención de Cautivos, para que se me torgara: “CARTA DE HERMANDAD DA ORDEN”.

 

 Pero o que non esperaba é que fose convocado de novo á festa fin de curso dos alumnos de cuarto. Polo que a miña sorpresa foi moi grande cando Carlos Martíns se dirixe aos presentes co seguinte escrito:

 -“ Boas tardes a todos. Para finalizar a nosa intervención, non queremos marchar sen unhas palabras de agradecemento e unha mención especial a unha persoa que estivo trinta e oito anos neste Colexio Mercedario e neste curso 2016/17 tamén se despide, é o que ten a xubilación.

 Esa persoa é o noso benquerido D: Adolfo . ¡Quen non coñece a D.Adolfo!, un mestre que nos regalou fermosos momentos, compartindo a súa sabedoría, o seu agarimo, a súa paciencia e dedicación.

 Queremos agradecerlle infinitamente cada minuto do seu tempo e a paciencia que tivo con nós para sementar o seu saber e os seus valores que quedarán sempre no noso corazón. Non só foi un bo profesor, senón que tamén foi unha magnífica persoa.

Neste tempo que pasamos con vostede podemos comprobar como é en realidade: simpático, alegre, dinámico, áxil, intelixente, humilde, bromista, constante, esixente, culto, traballador…..son algúns dos adxectivos cos que o podemos definir.

 Pero sen dúbida, o que máis levaremos no recordo é a súa función e vocación de guía turístico, como nos demostrou nas excursións a París e Roma, que nos explicaba con detalle cada recuncho que divisaban os seus ollos.

 Ou tamén recordaremos, a xa mítica fila na que  competiamos, motivabámonos, riamos e con tanto “Baje un puesto”, “suba dos puestos”…APRENDIAMOS.

 Tamén serán recordadas as súas expresións e frases como: -Oiga¡ !Oiga!, “ A educación mámase”, “Oiga chico, estudie”, “Póngase a la cola”…..entre outras.

 Gracias D. Adolfo por ensinarnos tanto, pero sobre todo por ensinarnos onde queda TINTORES.

 E antes de pedirlle de que se achegue aquí, quixera pedirvos un forte aplauso para este “mestre”.

 E agora si, D. Adolfo, se fose tan amable, pode achegarse e dicir unhas palabriñas”.

- Non fun capaz de dicir nada porque Carlos deixoume abraiado-.

 P.D. –Na intervención de Carlos, dicindo: -“¡Quen non coñece a D. Adolfo!..,- o seu irmán pequeno, -como unha frecha di: -“ yo..yo.”. O Padre Lisardo cólleo e dille: -“valo coñecer agora”. E achegouno ata min.  

- Isto é a vida señora María, nunca se sabe o que pode ocorrer-. Que todos  teñades unhas boas vacacións.

                                    Verín, 29 de xuño, do 2017.-

                          Adolfo Rolán.-

Jueves, 29 de Junio de 2017 23:22 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Explicacións?

  Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS- Explicacións….?.

 

  Miña cara señora María: -Todos queren ter razón. Todos queren falar e como no hai un coordinador non se entenden. Darase conta señora  María, que debe haber un orden, por iso vostede o outro día levantou a voz para dicirlle aos veciños, que a acompañaban no recuncho, de que así non se pode seguir un diálogo.

 O “discordante” da oposición municipal berra na prensa escrita e berra nas ondas para dicir simple e llanamente que a Deputación firmou o convenio para o “Gaias” verinés, pero non explica o “porque” de que esa colaboración, que non é tal, é obra directa do Ente Provincial.

 Ai señora María!, aí está o quid da cuestión. Don Manuel Baltar firma a colaboración, pero a obra contrátaa el mesmo, -non lla deixa-, como as outras institucións, ao Concello Verinés.

 Que tortazo lle deu, sen mollarse!. -Tiña que cobrar a traición daquel Congreso Provincial-.

 O curioso do tema, señora María, é resumir, en que foi tratado “verbalmente”, a entrega, da cantidade comprometida, co “Gaias” da vila.  

 Iso chámase chapuza, porque entre ENTES INSTITUCIONAIS o regular e normal é  tratar o asunto nunha xuntanza regulada. Logo comunícase por escrito o resultado. E así é como tratou o tema o señor deputado provincial, actual alcalde de Castrelo do Val, na Deputación:-“Cando a Deputación me conteste por escrito darei a explicación necesaria”-.- Non se adiantou aos escritos. Non quixo ser protagonista, nin quixo tapar nada-. Está tranquilo, ata esperar a resposta.

 O señor alcalde, Don Xerardo Seoane, agudo e perspicaz, encontrou o grauciño para rirse, polo de momento, un pouquiño, poñendo nervioso “o cenador”. Fíxoo culebrearse polo ente Provincial para que saíse nos medios, todo sobresaltado, é dicir ese montón de xustificacións sen coherencia.

- Cando viu que lle ía polo “patrimonio” non durmiu máis. –Xogada perfecta, señora María. Hai que esperar máis saídas, deste tipo, do señor alcalde, don Xerardo Seoane-.

-Como de costume insultando. Só as persoas que non teñen recursos empregan os insultos-. Logo remata dicindo que presentará un escrito no Concello, a modo de moción, para tratar o  asunto. Pero, en que quedamos?. -Ten que facer a obra ou entregar os cartos a Deputación, por firmar o convenio ou, isto é lavarse as mans?. _Todo cheira moi mal-.

 -De tódalas formas o anuncio do Ente Provincial, de pagar en tres anualidades, é un pouco rácano.

                                    Verín, 6 de xuño do 2017.-

 

                                    Adolfo Rolán.-

Martes, 06 de Junio de 2017 10:35 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Rúas..?

 VERÍN-CRÓNICAS TAMAGANAS-  Rúas…?

   Miña cara señora María: -Cando chegou á vila pasoulle coma todos. Uns “listiños”, facéndose ricos a conta dos que accedían a Verín, para emprender algún negocio, polo que tiñan que dobregarse aos intereses dos propietarios das terras, que eran quen de sinalar as novas rúas coas aliñacións  e marcaron o desenvolvemento da vila estruturándoa tal e como está.

  Vostede sufriu estas consecuencias e, aínda máis, foi vítima da controvertida rúa do pasado Pleno Municipal, aló nos inicios. Por iso vostede foi testemuña da loita entre ambas marxes para delimitar o ensanche e aliñación actual da Travesía de Sousas. -Mellor dito, todos contra o Capitán, o propietario do solar onde están as galerías MAGA.- Eran tempos da señora  Lovelle, de rexedora Municipal.

- É de interese que os veciños nunca se preguntaran o porque do recuado do edificio da librería e logo non se seguise coa mesma liña ata chegar ao cruce de Sousas-?.

- O caso chegou ao Supremo e o señor Capitán gañou o litixio, pero non recibiu as catrocentas mil pesetas pola expropiación e comunicáronlle que recuperase a súa propiedade, xa que o Concello non tiña eses cartos. -A rúa tería menos de tres metros de ancha.

 Se a Travesía de Sousas tivo estes comezos os veciños son herdeiros de feridas mal curadas, polo que hai que ter a sensibilidade correspondente para non abrilas de novo.

 Quen non estivo a súa altura foi o “cenador”, coma sempre, evacuando fora de sitio. A uns “benfeitores” hai que tratalos como lle corresponde, señora María, e non quedar mal, sen dar explicacións baseadas en feitos.

 Tendo tantos argumentos da súa andaina bautizadora de rúas o máis fácil sería falar do que lle pasou, empezando pola avenida de Sousas, aló polos anos 1995-1996, cando lle quixo por o nome da Señora, de D. Manuel Fraga Iribarne, Dona Carmen Estévez. –Houbo que andar casa a casa e piso a piso, para desmentilo, por se se montaba unha algarada veciñal, antes da inauguración polo señor Presidente.

 -Hai que recordar que esta avenida tamén tivo os seus avatares. Primeiro foi Carretera de Braganza, logo rúa do General Carmona e como remate final Avenida de Sousas, aínda que nos anos de bonanza de Fontenova, e por reclamación dos donos, chamóuselle Avenida dos Balnearios. –Que por certo debería ter este nome.

 Logo tocoulle á  Dona Marita Oterino na Rúa Espido, primeiro toda, e rematouna logo coa metade. O Camiño da Rasela cambiouno pola Dona Elvira Carrera e a praza da Capela de San Lázaro pola de Dona Pura Silveira.–Todas elas seguen a chamarse como lle chamaron sempre os veciños-. –Non se debe ir contra corrente, señora María-.

 Para seguir argumentado o non cambiarlle de nome a travesía de Sousas sobran exemplos na vila. A Rúa Lisa é rúa Lisa e non Blanco Rajoy. A praza de García Barbón e da Estrela  ten unha placa no edificio número 4 que reza PRAZA MAIOR e antes fora Praza da Constitución, -inicios do século vinte-. A rúa Italiana puxéronlle Mariano Carrera. A Prazuela ou Praza da Merced bautizárona con Jardines de Múñoz Calero. Había veciños que lle chamaban: Os jardinillos.

 - O Municipio ten dúas rúas co mesmo nome: Rúa das Flores. Unha tras do Hospital-Campo de Fútbol, na pista de concentración Parcelaria e outra, na estación de Autobuses.

 Por exemplos que non sexa, señora María, polo que hainos que aproveitar para estar á altura, con unha familia “benfeitora”.

 -Sendo a bisbarra rica en topónimos, que mellor que botar man deles, para que non se esquezan os nomes dos lugares, no val do Támega.  

 Para non ter que andar con estas liortas sería aconsellable, señora María, que o Concello redactara  unha Ordenanza, onde se recollera cal debe ser o protocolo a seguir, para dar nomes ás rúas e non deixalo ao paire de iniciativas, que provocan divisións veciñais.

                           Verín 10 de maio, do 2017.-

                                                        Adolfo Rolán.-

Miércoles, 10 de Mayo de 2017 19:35 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris