Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Conservatorio

 Verín- CRÓNICAS TAMAGANAS- Conservatorio.

 Miña cara señora María: - Verín esperta cheo de anuncios nas paredes e con invitacións nos comercios para firmar un escrito, no que se solicita un Conservatorio de Música para Verín-.

 Vostede, señora María, que viviu, daquela, outra iniciativa promovida por dona María do Carme Abad, onde conseguiu que os políticos, daquela, fixeran xestións para que a vila tivera un Centro de Música e así os estudantes dos pentagramas non tiveran que desprazarse.

 Habendo na vila tanto entusiasta na aprendizaxe da música, quen foi o responsable de que se extinguiran aquelas clases?. –Seguro, señora María, que Don Diego non-. –Quen leva toda a súa vida na política local, sendo concelleiro e alcalde?-. Don Diego, non-.

 Resulta, señora María, que é Don Diego o culpable de que a vila non teña un Conservatorio, pero se aínda chegou “onte” á política local verinesa-.

 -Se escoita a emisora local, cada semana, chégase a conclusións que nada benefician, porque o “personaxe” só critica e non PROPÓN ideas positivas para os verineses, nin arrima o seu ombro para conseguilas.

 - Señora María, vostede, escoitou ben a entrevista na que afirma que se Verín quere ter Conservatorio, os veciños téñeno que votar. -O Partido Popular non ten outro candidato, con outras manifestacións públicas, para deixarse querer-?. –Parece que non-.

 Na política Local e na Administración Pública hai leis que facilitan a concorrencia de razoamentos para facer posible unha convivencia entre distintos partidos políticos para gobernar un Concello. Cando un membro da oposición ten algo que dicir ou quere manifestar unha queixa, sobre algo concreto,ou PROPOR algo que beneficia a unha colectividade ten o recurso de presentar unha Moción ou facer preguntas, que poden ser contestadas, no momento, ou por escrito, na seguinte xuntanza.

  O tema é de moita transcendencia para Verín, por ser un Conservatorio, entón o “pepero” debe presentar unha Moción no Pleno correspondente e tratala, chegando a acordos co equipo gobernante, e, isto sería facer política positiva para un pobo, que logo pode saber responder, tamén, co seu voto,e non, “chantaxear” aos votantes con manifestacións:  -“se queredes Conservatorio, votádeme en maio”-.

 Debe dicirlle, señora María, que esta “finquiña” ten que ser defendida por  tódolos verineses, tanto políticos como non políticos, para sacala para adiante, que boa crise está nela e non hai maneira de atallala.

 Non sabe, nin quere aprender e isto se que é un problema, porque de onde non hai, non se saca nada, por iso un pobo, unha vila, debe saber escoller aquela persoa que lle atenda as súas necesidades, aínda que sexa a costa de que non reciba das institucións inmediatas, chámense Deputación ou Xunta de Galicia, e os votantes saber valorar estes comportamentos á hora de decidir o seu voto.

                                         Verín, 20 de marzo, do 2019.-

                                                    Adolfo Rolán.-

Lunes, 18 de Marzo de 2019 10:43 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

carnaval 2019

 Verín- CRÓNICAS TAMAGANS. -Carnaval 2019-.

 Miña cara señora María: Vostede, ou non se enteira ou non quere dicir nada, e iso, que está ben situada, aló enriba. Dende o seu lugar non se lle debía escapar nada e debía ternos ao día en todos os sucesos da Bisbarra.

 No Carnaval, un personaxe merodeu pola rúa Lisa vestido con roupas, imitando a un cigarrón-peliqueiro. Da súa cintura colgaba uns botes de coca-cola e nestea cos que facía ruído, tratando de ridiculizar ao personaxe rei do Entroido.

 Ninguén lle dixo nada. Desto habería que sacar consecuencias e ver se os Cigarróns verineses están facendo algo mal, tanto no traxe coma no “estilo” de pasear polas rúas. –“Mestres ten a santa  “nai” Verín, para corrixir  tódalas   anomalías, que se observan a o longo da estancia do ”personaxe” nas rúas da vila”.

 Señora María, debería furgar, dende aló, nas terras do Altiplano, para dicirlle que non cometan o erro de “crear” un personaxe ao estilo dos cigarróns-peliqueiros, porque o CHOCALLEIRO de Terroso, xa é en si, outro personaxe da bisbarra, que enriquece esta tradición e téñeno ben cerca. - -Só hai que deixarse ver polos pobos e preguntar ás persoas maiores, que aínda recordan, cando elas se disfrazaban e con que elementos, para ter unha base coa que recuperar o personaxe, como daquela-.

   O Celso, veciño de Verín, e natural de Terroso, comenta que o Chocalleiro non leva careta con mitra. Na cabeza levaba un pano e a careta era de cartón, ben traballada. Como zamarra un “Fargallo”: -que era de pau e o látego de restos de sacos vellos-. O pantalón aproveitábase un vello e o que tiña cartos comprábao novo. As botas eran de tipo militar, con espinilleiras ou polainas, feitas polos zapateiros da zona, coma o Milocho, -taxista xubilado en Verín- da familia Ferreiro de Queirugás.

 O Moncho, mais coñecido, como “Grolo”, e  o Mixete añoiran aqueles anos onde conseguir un “traxe” era unha tarefa máis complicada que na actualidade. –Din, agora, ata hai familias que se endebedan para que os descendentes luzan un traxe do trinque-. –Daquela, había nas familias algunha parenta  ou parente, que exercía unha profesión artesanal relacionada coa costura ou carpintería. –Había persoas que ganchillaban e calcetaban, porque aprendían nas escolas-.

 O que vostede non sabe, señora María, é o de Laza. Xa non saben como desprenderse de tanto forasteiro, non respectuosos coas tradicións do lugar. Hai un tempo, os veciños tiveron que pechar as portas das casas, para que non entraran a comer e beber as  “viandas” do Carnaval e, agora, tocoulle aos “covelleiros”.

 Os veciños plantaban as covellas e coidábanas, pensando en subilas ata a Picota. Agora, os foráneos, fan de recolleitores, e arramplan con toda a plantación, polo que , algún propietario, coma o parente do Moncho, que tomou cartas no asunto, enroscoulle, a cada tronco, o “pastor eléctrico” do gando, para protexelos.

 - Que llos remitan para Oimbra, que ademais hai boas verzas, como fixeron cos viandas-.

                                       Verín, 8 de marzo, do 2019.-

                                                Adolfo Rolán.-

Viernes, 15 de Marzo de 2019 10:04 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Silvio

Verín, CRÓNICAS TAMAGANAS.- Silvio.-

Miña cara señora María: -Apareceu un técnico superior no Concello e todo son verbas. -É o fillo de tal?, e,  foi o pai quen o trouxo?-. -Ten amizade, con este ou con aquel?-.

 -Nada de nada-, señora María, existen convenios entre institucións educativas (Universidades) e institucións administrativas (Concellos, Deputacións,...etc.), para realizar prácticas, cando están matriculados nos másteres, polo que faltándolle horas para conseguilo decidiu finalizalo.

  Como eran ou son poucas prácticas para completalo, e como ten bo asesor, na casa, pois optou por facelo nestas terras que, por certo, ama moito.

 Colocouse no “altiplano”, recordando ao noso querido Paulino, que hai uns días deixounos para sempre, Señora María, e que bautizou as súas terras queridas con este acertado cualificativo. - Diremos que foi un  EMBAIXADOR CULTURAL do altiplano no Andalus-. -E  o Silviño veu a experimentar ao altiplano-.

 Exercendo  distintos traballos, dentro da súa profesión, o enxeñeiro quixo practicar na agricultura, polo que instalouse na casa, que os seus pais teñen en Vilardevós, e aló fixo pinitos, en pequenos hortos, para ver se a súa vocación era traballar as terras ou non. -Non lle debeu ver moita saída ou que traballar a terra é para outro tipo de persoas, polo que decidiu rematar o seu máster-.

 -Aínda así foi tema de enchufe por aquí e enchufe por acolá-.  -Estes técnicos son aproveitados, nas institucións, para facer traballos que habería que encargalos fora, polo que contribúen, ata, economicamente. 

 O Silviño optou por pasar un tempo no lugar onde naceu o seu avó, por parte da súa nai, o escritor Silvio Santiago, nas faldas da serra das Penas Libres, como se coñece a elevación montañosa, que lle impide a Vilardevós recibir o primeiro sol.

 As terras de enriba sempre estiveron á altura, no referido a persoeiros, que destacaron nos diversos eidos da cultura. Silvio Santiago ten dous libros que levan por títulos : “Vilardevós” e “ O Silencio redimido”. O primeiro describe andanzas da súa mocidade e o segundo narra as súas vivencias na Guerra Civil. Que, por certo, foi prohibido perante o franquismo e publicouse despois de fenecer.

 Señora María, vostede que sempre estivo escapada do relacionado coas meigas, pode ver que, ao parecer, “haber hainas”, como di o saber  popular.

 O señor alcalde, don Xerardo Seoane, cando tivo fronte a si a don Silvio, ocorréuselle colocalo no mesmo despacho onde, o pepero Ximénez mandara, ao ostracismo, a seu pai, don Manuel Sánchez, aparellador municipal. –Hai meigas, ou.., non hai meigas?-.

 -Cando don Silvio escoitou a historia do seu pai, señora María, botou unhas gargalladas, un longo rato, e..., iso que.., parece serio-.

                                    Verín, 24 de febreiro, do 2019.-

                                                    Adolfo Rolán.-

Martes, 26 de Febrero de 2019 10:48 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

denuncias

Verín- CRÓNICAS TAMAGANAS.- Denuncias.

 Miña cara señora María:  Agora que vostede está no “ castelo”, aló enriba, outeando todo o que sucede na bisbarra, esqueceuse dos aconteceres dos anos oitenta, do século pasado.

 Tivo que ser o seu cuñado o que lle recordou aos contertulios, do cruce de Sousas, aquelas liortas, entre Alianza Popular (AP) e a Unión de Centro Democrático (UCD), coas que non saían do xulgado.

 O ano 2019 entrou co anuncio de denuncias, por parte do portavoz do Partido Popular, contra o señor alcalde, don Xerardo Seoane.

  As novas terapias ou técnicas para atallar enfermidades, que sofren  as persoas, buscan posibles solucións na vida infantil. Hainas que cando se ven reflectidos, na súa infancia, cústalles entrar e deixarse levar polo terapeuta e abandonan, porque consideran que eles non teñen que recordar o que viviron naqueles anos.

  No Concello está a suceder case unha copia daquela década dos oitenta, porque a infancia política do portavoz pepero está no seu subconsciente e non soubo destetarse, para crecer e madurar.  –Hai que aprender o positivo e non quedarse co negativo daquela época. Verín era titular “xudicial” dos xornais, día si e día tamén-.

 Entre acusacións e contestacións expresan argumentos que deixan aos lectores desconcertados. ¿Como é posible que se denuncie un feito ou feitos que foron empregados anteriormente no Concello?. Algo ten que haber para que os técnicos municipais -antes si e agora non-, fagan informes á “carta”.

  Da a impresión, señora María, que as respostas de don Xerardo Seoane son claras, definíndoo como se o parira,  provocando que salte ao rodo, con cualificativos persoais. – Non lle importa, porque ao non ser consciente do que di,  demostra o que  fixo durante toda esa vida na casa Consistorial. -Canto debe sufrir por non poder ter aos veciños ao seu servizo!-. – Só quere escravos-.-Eu son o mellor!, controlo todo o que acontece no Concello!-. –Pero..., agora.....non, e iso... se que doe-!.

Non se da conta de que a maioría dos veciños non pisan a casa Consistorial, en todo o ano, porque ao ter domiciliado as taxas non fai falla ir aló.

  O que si queren os veciños e ser atendidos bis a bis e á mesma altura, non, con “desnivel” de trato. –E sobre todo pararse con eles-. Pero...con isto hai que nacer e, senón, aprender.

 Despois de levar dende o 1983 metido no Concello e sendo o máximo representante, un montón de anos, ata o 2015, a culpa da crise municipal bótalla ao actual alcalde. -Hai que ter narices!-.

 -Quen deu as licencias aos grandes supermercados, no centro de Verín, que ían ser os responsables do peche de pequenos comercios?. – Quen tiña chalé antes de ser alcalde da vila?-.

 Os contribuíntes locais están cheos de escoitar, todas as semanas, as denuncias, na emisora local do “pepero”, pero os veciños ven o que están obrando en cada recuncho, do Concello,  e como son receptivos, premiarán, co seu voto, o cumprimento do programa executado.

                                Verín, 22 de xaneiro do 2019.-

                                     Adolfo Rolán.

 

 

Domingo, 24 de Febrero de 2019 12:08 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

fernando.

 Miña cara señora María:

  -Volvemos e volvemos cun encargo. Coido que o Señor Barreira ten aprecio por vostede, porque o primeiro que soltou foi que necesita da “señora María”  para un novo  catálogo. –Pode que sinta un cariño platónico, pero xa non está en anos para esas cousas. - Nunca se sabe-.

 - O Fernando non está ao día de vostede.Tampouco están moitos veciños da vila, polo que é importante que entre nós saibamos gardar  o segredo ata que, por  calquera motivo, se descubra.

 Debe saber que este fillo “pródigo” da familia Barreira e da vila de Verín volveu, non só para atender a súa nai, senón que baixo o seu amparo comezou a prodigarse nas artes e algo, co novo negocio, en marchante e mestresala.-Sempre foi un gran adulador, de aí, que coloca o cadro, a quen quere e cando quere.

O SHOW ROOM aberto, no ensanche verinés, avd. de Portugal, nº 66. baixo, para o seu público, respondeu ás expectativas soñadas, polo que, señora María, vese feliz.

O baixo é unha ampliación do taller, completo, de cadros e esculturas, creando un ambiente propicio para  deleite dos visitantes, os cales aproveitan as mesas para colocar  viandas, que acompañan con viño da terra, e ao mesmo, ollando a pintura  que lle enche o ollo co fin de adquirila. –Todo, señora María, baixo a atenta mirada do “Fernandiño”, que responde e atende ás insinuacións do posible cliente.

O Barreira vive para si. Está entretido e , de cando en vez, convértese en ave nocturna. Regresa se quere. É difícil velo e, aínda máis, é difícil conectar. Hai que adaptarse a el para poder gozar das súas parolas, cando fala das “cousiñas” que está a facer.

  Con el, señora María, a vila está presente en todas as cidades, que percorren as súas exposicións. -É un verdadeiro embaixador de Verín-.

 Vaille ben a vida, sorrille e non desaproveita os “xogos” que encontra. Agora ben, debe ter en conta a que xoga, porque as súas andainas repártense entre amigos e non amigos. Non debe rexeitar nada, pero necesita de accesibilidades dos “ bos mestres”, que encontrou nesa viaxe, ao estilo de Ulises, atado ao mástil, para aguantar os berridos das sirenas, camiño de Ítaca, no poema de Kavafis.

 -Por certo, señora María, en Málaga visitamos o restaurante dun amigo e, aínda que non era boa hora, fomos atendidos como se estivera presente o Fernandiño-.

 Cantas voltas deu pola península, ata que acougou na vila que o veu nacer. Seguro que encontrou sabores e desgustos, pero percorrendo os lugares aprendeu dos que tiñan sabedoría, que logo trasladou aos seus lenzos para emprender unha vida nova ao lado da súa nai.

 Aquí soubo sintetizar o aprendido e ao lado dos seus foise transformando e dando vida a algo que tiña dentro pero que non daba saído para ser un artista, tanto nos lenzos como no bronce, porque estaba preso polo “cárcere” da vida.

 Aquel rapaz que tantas quebraduras de cabeza lle dera ao señor Fernando, mecánico dentista, reconducido, está chegando  ao cumio da montaña e respira entusiasmo por todo o seu ser.

 E sabíao, por iso gozaba cos amigo, máis íntimos, contándolle o ben que lle ía o existir.- Vendín o Quixote, vendín as Meninas, vendín...para.. para.., que iso está ben, pero debes cambiar ese ritmo de vida que non axuda a ninguén. Tes que pensar que só se vive unha vez, polo que debes deixar tempo para o sosego ou a tranquilidade. -Non todo é correr-. Deixa algo para o máis aló.

A vida, señora María, debe gozala, pero non apurala, porque, en calquera momento, pódea truncar. - Sabe que o Fernandiño é daqueles que a vida tena que vivir o máis rapidamente posible, o mellor posible e como di: -“non importa o día o importante é vivir”-.

 Pero para chegar ata aquí tivo que regresar e facerlle caso a aqueles, que anos atrás desfixérase deles, porque non o entendían, nin comprendían os seus anhelos. Eran outros tempos, o rapaz era novo, polo que caer era fácil, sobre todo , porque todo aquilo era novidade, naquela sociedade, na que  buscaba  liberdade, pero resultou ser unha liberdade condicionada, nunha verba, escravizante.- Atado, emprendeu o regreso e viu que a vila era a Ítaca que o esperaba, xa que non o defraudou.

  Señora María, o Fernandiño, na súa terra encontrou o acomodo  para, pausadamente, emprender o tan ansiado destino, que tiña preparado, para chegar ás alturas coas súas creacións pictóricas e escultóricas.

- Nas súas mans o barro toma forma sen ser obrigado, porque obedece ao maxín do escultor,resultando, logo no bronce, a imaxe pensada-.

 -No lenzo o rotring lía trazos que conforman composicións sacadas do maxín, como se estivera tocando as cordas dun arpa, pero, para chegar a todo isto é necesario que o Barreira estea cómodo no seu xardín, acompañado do can e que non lle falte unha copa de Chivas-.

 

                                   Verín, 21 de outubro do 2018.-

                                        Adolfo Rolán.-   

Sábado, 27 de Octubre de 2018 22:01 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Museo

                                        Verín.Blogia.com. -CRÓNICAS TAMAGANAS-.....Museo..!

 Miña cara señora María: A ausencia da vila impediulle estar ao día nos acontecementos cotiáns.

 Pasando os noventa –xa son anos- os achaques aparecen por todos os recunchos do corpo e, sobre todo, cando se tivo que traballar para sacar adiante unha familia, sendo, dende moi nova, viúva.

 -Todo saíu ben-, polo que a volta á casa foi nun periquete e tomando o temón para seguila levando como ata de agora. Iso para vostede nunca foi un problema, polo que todo seguirá como sempre. O que vai pasar e que, cando baixe á rúa, todo será dar explicacións, porque os veciños están ansiosos de saber da súa saúde.

 É bo que baixe, non importa o seu estado, porque encherana das novas que apareceron nos xornais e vostede, coma de costume, restaralle importancia.

 Aínda así saberá que hai un voceiro que denuncia o gasto nun museo. -Nin que a cultura se mida con cartos-!. -Cartos son os que fan falla para instruír-. As persoas deben saber discernir entre “políticos” que se ocupan deles e de “políticos” que se aproveitan deles.

-Non se debe interesar moito, señora María, polo tema, porque a nova non sentou ben onde está o miolo do  asunto, polo que quedou retratado e medida a súa intelixencia. -Iso foi tirar pedras no seu propio tellado-.

 Cando non hai razoamento para defender posturas, sempre os individuos sen cultura, recorren a insultos ou a descualificacións contra persoas que exercen a mesma función política local. Por iso hai que ser prudente, porque pode revolverse contra un,  ao estar no mesmo lugar.

 Baixarse ao ataque persoal, señora María, tachando ao Tenente de Alcalde, Don Diego, de “ non crer”, para xustificar a súa denuncia dos 143 mil euros do Museo é para que se mire nun espello e que se aplique o conto. Como di o evanxeo:  -“ o que esté libre de pecado, que tire a primeira pedra”-, pero esas cousas hai que mamalas!.

  Señora María, a súa veciña contaríalle o da excursión á Terra Santa. Na programación recollíase o de renovar votos, polo que os matrimonios que o solicitaron, nunha das misas de cada día, levouse a cabo a cerimonia e polo tanto catro ou cinco deles colocáronse nos primeiros bancos para recibir a bendición correspondente. Pois ben, non o perda, porque o que está fora da igrexa católica colocouse, tamén, en primeira fila. E logo descualifica a don Diego!. –Cre en algo o fulano-?.

 Como anda buscando e debe encontrar moi pouco ou nada, non para e pensa, que con dicir cousas que todo o pon de seu lado. -Mais lle valera estar calado!.

 –Ata acompaña a unha representante dun pobo a levar a súa nai a unha Institución-. -Se escoitara o que dixo a persoa que estaba esperando-?. Pero, para iso, señora María, os humanos deben saber cando hai que estar e cando non. -Nestas residencias só é acudir á chamada para ingresar, porque está todo en regra-.

 Repóñase pronto, señora María.

                                   Verín, 17 de maio do 2018.-

                                         Adolfo Rolán.-

Viernes, 18 de Mayo de 2018 22:14 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Candidata?

--Verin.Blogia.com--           -CRÓNICAS TAMAGANAS-.  -Candidata?-

 Miña cara señora María: -Tivo que ser a señora Secretaria do Concello  quen levou á Vila á época da Transición-.

  Na actuación do último  Pleno pareceu que estaba postulándose para ser candidata, nas próximas eleccións municipais, polo Partido Popular, porque emulou, totalmente, ao voceiro e político desa formación.

 -Debe ser certo o da “búsqueda”-. Os comentarios, señora María, é que non encontra candidato, “despois de facer tanto favores”. Alguén insinuou que esa “búsqueda” é para que lle digan: -“ ..pero se ti es o mellor..”-.

 Debeu ser para o voceiro pepero unha sorpresa, ver e escoitar, diante del, aquela actuación. Viu a Deus por un buraquiño e exclamou: -“aquí está a miña primeira da lista”-. Logo, pasaríalle, como daquela, cando anunciaba aquel fichaxe “Bomba”, resultando ser, un veciño máis da vila. Don Felisindo, o crego de Tamaguelos, que Deus o teña con el, ríase moito e, moito dicía: -a bomba!-. - Coñecía toda a vida do “fichaxe”, -para iso foi crego-.

 Pasaron anos, miña cara señora María. Na Transición democrática houbo un Secretario, que pediu traslado para o Concello de Monterrei, por este tipo de enfrontamento con líos de papeis e máis tarde, anos 1983-87, as liortas entre UCD e AP, todo era: -xulgado por aquí e xulgado por acolá-.

A loita, co Pavillón de Deportes, por medio, era o de nunca acabar. Ata se chegou a nomear persoa “non grata” a un  Conselleiro de Política Territorial, que pouco ou nada lle tocaría en financiar a obra. E, todo, porque os propietarios dos terreos, -onde está enclavado-, non llos venderon a certo grupo mediático, que “mangoneara” a Institución.

 Daquela, a pugna era tan feroz que, ata os correspondentes do xornal La Región, non duraban un alustro.

 E, como non, ata se produciu unha mímese, trasladando as actuacións das oficinas da empresa privada, que rexenta a auga, ao salón de Plenos para que os comportamentos sexan similares, porque, ao parecer, alí van dando bos resultados e, a ver, se no campo político sucede o mesmo. Haberíalle que preguntar, señora María, ao Feixoo, pero, sobre todo ao Capín, como foron tratados nas oficinas que dirixe o señor consorte da “futura” señora candidata. –Hai máis.......eh...!.

 Daríase de conta, señora María, que non presidía don Xerardo Seoane, que o facía don Diego. A experiencia, señora María, elle sabia, polo que o permitir que non houbera Comisións, na súa data, levou a este desaguisado no Pleno, porque a permisión a facer preguntas e a permitir que se contestaran, como se dunha comisión se tratara, levou a este enfrontamento.

 Non so houbo expresións duras, senón que, namentres intercambiaban, cadansúa, os seus razoamentos, algúns membros da Corporación dedicábanse a facer xestos despectivos, resultando un mal exemplo e falta de educación, porque dúas persoas estaban “falando” dun punto, da orde do día, concreto.

 -Algunha lección se aprendería-.

                                   Verín, 3 de maio do 2018.-

                                    Adolfo Rolán.-

Sábado, 05 de Mayo de 2018 11:21 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris