Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Denuncias

Verín- CRÓNICAS TAMAGANAS.- Denuncias.

 Miña cara señora María: Agora que vostede está no “ castelo”,aló enriba, outeando, todo o que sucede na bisbarra xa se esquecera dos sucesos, dos anos oitenta, do século pasado.

 Tivo que ser o seu cuñado o que lle recordou aos contertulios do cruce de Sousas, aquelas liortas, entre Alianza Popular (AP) e a Unión de Centro Democrático (UCD), coas que non saían do xulgado.

 O ano 2019 entrou co anuncio de denuncias, por parte do portavoz do Partido Popular, contra o señor alcalde, don Xerardo Seoane.

  As novas terapias ou técnicas para atallar enfermidades, que sofren  as persoas, buscan posibles solucións na vida infantil. Hainas que cando se ven reflectidos, na súa infancia, cústalles entrar e deixarse levar polo terapeuta e abandonan, porque consideran que eles non teñen que recordar o que viviron naqueles anos.

  No Concello está a suceder case unha copia daquela década dos oitenta, porque a infancia política do portavoz pepero está no seu subconsciente e non soubo destetarse, para crecer e madurar.  –Hai que aprender o positivo e non quedarse co negativo daquela época. Verín era titular “xudicial” dos xornais, día si e día tamén-.

 Entre acusacións e contestacións expresan argumentos que deixan aos lectores desconcertados. ¿Como é posible que se denuncie un feito ou feitos que foron empregados anteriormente no Concello?. Algo ten que haber para que os técnicos municipais, antes si e agora non, fagan informes á "carta".

  Da a impresión, señora María, que as respostas de don Xerardo Seoane son claras, definíndoo como se o parira, provocándoo para que salte ao rodo, cos cualificativos persoais, en vez de razonar con argumentos políticos, para demostrar que si sabe de administración local.

– Non importa porque ao non ser consciente do que solta está demostrando do que el fixo durante toda esa vida na casa Consistorial. -Canto debe sufrir por non poder ter aos veciños ao seu servizo!-. – Só quere escravos-.-Eu son o mellor!, porque controlo todo o que sucede no Concello-. -Pero..., agora...non, e iso..se que doe!.

Non se da conta de que a maioría dos veciños non pisan a casa Consistorial, en todo o ano, porque ao ter domiciliado as taxas, non fai falla ir aló.

  O que si queren os veciños e ver e ser atendidos bis a bis e a mesma altura, non con “desnivel” de trato. –E sobre todo pararse con eles-.Pero...con iso hai que nacer e, senón, aprender.

 Despois de levar dende o 1983 metido no Concello e sendo o máximo representante, un montón de anos, ata o 2015, a culpa da crise municipal bótalla ao actual alcalde. -Hai que ter narices!-.

 -Quen deu as licencias aos grandes supermercados, no centro de Verín, que ían ser os responsables do peche de pequenos comercios?. – Quen tiña chalé antes de ser alcalde da vila?-.

 Os contribuíntes locais están fartos de escoitar, todas as semanas, as denuncias na emisora local, do “pepero”, pero os veciños ven o que están obrando en cada recuncho, do Concello, e como son receptivos, premiarán o cumprimento do programa executado.          

                           Verín, 22 de xaneiro do 2019.-

                                     Adolfo Rolán.

Jueves, 07 de Febrero de 2019 11:48 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

fernando.

 Miña cara señora María:

  -Volvemos e volvemos cun encargo. Coido que o Señor Barreira ten aprecio por vostede, porque o primeiro que soltou foi que necesita da “señora María”  para un novo  catálogo. –Pode que sinta un cariño platónico, pero xa non está en anos para esas cousas. - Nunca se sabe-.

 - O Fernando non está ao día de vostede.Tampouco están moitos veciños da vila, polo que é importante que entre nós saibamos gardar  o segredo ata que, por  calquera motivo, se descubra.

 Debe saber que este fillo “pródigo” da familia Barreira e da vila de Verín volveu, non só para atender a súa nai, senón que baixo o seu amparo comezou a prodigarse nas artes e algo, co novo negocio, en marchante e mestresala.-Sempre foi un gran adulador, de aí, que coloca o cadro, a quen quere e cando quere.

O SHOW ROOM aberto, no ensanche verinés, avd. de Portugal, nº 66. baixo, para o seu público, respondeu ás expectativas soñadas, polo que, señora María, vese feliz.

O baixo é unha ampliación do taller, completo, de cadros e esculturas, creando un ambiente propicio para  deleite dos visitantes, os cales aproveitan as mesas para colocar  viandas, que acompañan con viño da terra, e ao mesmo, ollando a pintura  que lle enche o ollo co fin de adquirila. –Todo, señora María, baixo a atenta mirada do “Fernandiño”, que responde e atende ás insinuacións do posible cliente.

O Barreira vive para si. Está entretido e , de cando en vez, convértese en ave nocturna. Regresa se quere. É difícil velo e, aínda máis, é difícil conectar. Hai que adaptarse a el para poder gozar das súas parolas, cando fala das “cousiñas” que está a facer.

  Con el, señora María, a vila está presente en todas as cidades, que percorren as súas exposicións. -É un verdadeiro embaixador de Verín-.

 Vaille ben a vida, sorrille e non desaproveita os “xogos” que encontra. Agora ben, debe ter en conta a que xoga, porque as súas andainas repártense entre amigos e non amigos. Non debe rexeitar nada, pero necesita de accesibilidades dos “ bos mestres”, que encontrou nesa viaxe, ao estilo de Ulises, atado ao mástil, para aguantar os berridos das sirenas, camiño de Ítaca, no poema de Kavafis.

 -Por certo, señora María, en Málaga visitamos o restaurante dun amigo e, aínda que non era boa hora, fomos atendidos como se estivera presente o Fernandiño-.

 Cantas voltas deu pola península, ata que acougou na vila que o veu nacer. Seguro que encontrou sabores e desgustos, pero percorrendo os lugares aprendeu dos que tiñan sabedoría, que logo trasladou aos seus lenzos para emprender unha vida nova ao lado da súa nai.

 Aquí soubo sintetizar o aprendido e ao lado dos seus foise transformando e dando vida a algo que tiña dentro pero que non daba saído para ser un artista, tanto nos lenzos como no bronce, porque estaba preso polo “cárcere” da vida.

 Aquel rapaz que tantas quebraduras de cabeza lle dera ao señor Fernando, mecánico dentista, reconducido, está chegando  ao cumio da montaña e respira entusiasmo por todo o seu ser.

 E sabíao, por iso gozaba cos amigo, máis íntimos, contándolle o ben que lle ía o existir.- Vendín o Quixote, vendín as Meninas, vendín...para.. para.., que iso está ben, pero debes cambiar ese ritmo de vida que non axuda a ninguén. Tes que pensar que só se vive unha vez, polo que debes deixar tempo para o sosego ou a tranquilidade. -Non todo é correr-. Deixa algo para o máis aló.

A vida, señora María, debe gozala, pero non apurala, porque, en calquera momento, pódea truncar. - Sabe que o Fernandiño é daqueles que a vida tena que vivir o máis rapidamente posible, o mellor posible e como di: -“non importa o día o importante é vivir”-.

 Pero para chegar ata aquí tivo que regresar e facerlle caso a aqueles, que anos atrás desfixérase deles, porque non o entendían, nin comprendían os seus anhelos. Eran outros tempos, o rapaz era novo, polo que caer era fácil, sobre todo , porque todo aquilo era novidade, naquela sociedade, na que  buscaba  liberdade, pero resultou ser unha liberdade condicionada, nunha verba, escravizante.- Atado, emprendeu o regreso e viu que a vila era a Ítaca que o esperaba, xa que non o defraudou.

  Señora María, o Fernandiño, na súa terra encontrou o acomodo  para, pausadamente, emprender o tan ansiado destino, que tiña preparado, para chegar ás alturas coas súas creacións pictóricas e escultóricas.

- Nas súas mans o barro toma forma sen ser obrigado, porque obedece ao maxín do escultor,resultando, logo no bronce, a imaxe pensada-.

 -No lenzo o rotring lía trazos que conforman composicións sacadas do maxín, como se estivera tocando as cordas dun arpa, pero, para chegar a todo isto é necesario que o Barreira estea cómodo no seu xardín, acompañado do can e que non lle falte unha copa de Chivas-.

 

                                   Verín, 21 de outubro do 2018.-

                                        Adolfo Rolán.-   

Sábado, 27 de Octubre de 2018 22:01 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Museo

                                        Verín.Blogia.com. -CRÓNICAS TAMAGANAS-.....Museo..!

 Miña cara señora María: A ausencia da vila impediulle estar ao día nos acontecementos cotiáns.

 Pasando os noventa –xa son anos- os achaques aparecen por todos os recunchos do corpo e, sobre todo, cando se tivo que traballar para sacar adiante unha familia, sendo, dende moi nova, viúva.

 -Todo saíu ben-, polo que a volta á casa foi nun periquete e tomando o temón para seguila levando como ata de agora. Iso para vostede nunca foi un problema, polo que todo seguirá como sempre. O que vai pasar e que, cando baixe á rúa, todo será dar explicacións, porque os veciños están ansiosos de saber da súa saúde.

 É bo que baixe, non importa o seu estado, porque encherana das novas que apareceron nos xornais e vostede, coma de costume, restaralle importancia.

 Aínda así saberá que hai un voceiro que denuncia o gasto nun museo. -Nin que a cultura se mida con cartos-!. -Cartos son os que fan falla para instruír-. As persoas deben saber discernir entre “políticos” que se ocupan deles e de “políticos” que se aproveitan deles.

-Non se debe interesar moito, señora María, polo tema, porque a nova non sentou ben onde está o miolo do  asunto, polo que quedou retratado e medida a súa intelixencia. -Iso foi tirar pedras no seu propio tellado-.

 Cando non hai razoamento para defender posturas, sempre os individuos sen cultura, recorren a insultos ou a descualificacións contra persoas que exercen a mesma función política local. Por iso hai que ser prudente, porque pode revolverse contra un,  ao estar no mesmo lugar.

 Baixarse ao ataque persoal, señora María, tachando ao Tenente de Alcalde, Don Diego, de “ non crer”, para xustificar a súa denuncia dos 143 mil euros do Museo é para que se mire nun espello e que se aplique o conto. Como di o evanxeo:  -“ o que esté libre de pecado, que tire a primeira pedra”-, pero esas cousas hai que mamalas!.

  Señora María, a súa veciña contaríalle o da excursión á Terra Santa. Na programación recollíase o de renovar votos, polo que os matrimonios que o solicitaron, nunha das misas de cada día, levouse a cabo a cerimonia e polo tanto catro ou cinco deles colocáronse nos primeiros bancos para recibir a bendición correspondente. Pois ben, non o perda, porque o que está fora da igrexa católica colocouse, tamén, en primeira fila. E logo descualifica a don Diego!. –Cre en algo o fulano-?.

 Como anda buscando e debe encontrar moi pouco ou nada, non para e pensa, que con dicir cousas que todo o pon de seu lado. -Mais lle valera estar calado!.

 –Ata acompaña a unha representante dun pobo a levar a súa nai a unha Institución-. -Se escoitara o que dixo a persoa que estaba esperando-?. Pero, para iso, señora María, os humanos deben saber cando hai que estar e cando non. -Nestas residencias só é acudir á chamada para ingresar, porque está todo en regra-.

 Repóñase pronto, señora María.

                                   Verín, 17 de maio do 2018.-

                                         Adolfo Rolán.-

Viernes, 18 de Mayo de 2018 22:14 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Candidata?

--Verin.Blogia.com--           -CRÓNICAS TAMAGANAS-.  -Candidata?-

 Miña cara señora María: -Tivo que ser a señora Secretaria do Concello  quen levou á Vila á época da Transición-.

  Na actuación do último  Pleno pareceu que estaba postulándose para ser candidata, nas próximas eleccións municipais, polo Partido Popular, porque emulou, totalmente, ao voceiro e político desa formación.

 -Debe ser certo o da “búsqueda”-. Os comentarios, señora María, é que non encontra candidato, “despois de facer tanto favores”. Alguén insinuou que esa “búsqueda” é para que lle digan: -“ ..pero se ti es o mellor..”-.

 Debeu ser para o voceiro pepero unha sorpresa, ver e escoitar, diante del, aquela actuación. Viu a Deus por un buraquiño e exclamou: -“aquí está a miña primeira da lista”-. Logo, pasaríalle, como daquela, cando anunciaba aquel fichaxe “Bomba”, resultando ser, un veciño máis da vila. Don Felisindo, o crego de Tamaguelos, que Deus o teña con el, ríase moito e, moito dicía: -a bomba!-. - Coñecía toda a vida do “fichaxe”, -para iso foi crego-.

 Pasaron anos, miña cara señora María. Na Transición democrática houbo un Secretario, que pediu traslado para o Concello de Monterrei, por este tipo de enfrontamento con líos de papeis e máis tarde, anos 1983-87, as liortas entre UCD e AP, todo era: -xulgado por aquí e xulgado por acolá-.

A loita, co Pavillón de Deportes, por medio, era o de nunca acabar. Ata se chegou a nomear persoa “non grata” a un  Conselleiro de Política Territorial, que pouco ou nada lle tocaría en financiar a obra. E, todo, porque os propietarios dos terreos, -onde está enclavado-, non llos venderon a certo grupo mediático, que “mangoneara” a Institución.

 Daquela, a pugna era tan feroz que, ata os correspondentes do xornal La Región, non duraban un alustro.

 E, como non, ata se produciu unha mímese, trasladando as actuacións das oficinas da empresa privada, que rexenta a auga, ao salón de Plenos para que os comportamentos sexan similares, porque, ao parecer, alí van dando bos resultados e, a ver, se no campo político sucede o mesmo. Haberíalle que preguntar, señora María, ao Feixoo, pero, sobre todo ao Capín, como foron tratados nas oficinas que dirixe o señor consorte da “futura” señora candidata. –Hai máis.......eh...!.

 Daríase de conta, señora María, que non presidía don Xerardo Seoane, que o facía don Diego. A experiencia, señora María, elle sabia, polo que o permitir que non houbera Comisións, na súa data, levou a este desaguisado no Pleno, porque a permisión a facer preguntas e a permitir que se contestaran, como se dunha comisión se tratara, levou a este enfrontamento.

 Non so houbo expresións duras, senón que, namentres intercambiaban, cadansúa, os seus razoamentos, algúns membros da Corporación dedicábanse a facer xestos despectivos, resultando un mal exemplo e falta de educación, porque dúas persoas estaban “falando” dun punto, da orde do día, concreto.

 -Algunha lección se aprendería-.

                                   Verín, 3 de maio do 2018.-

                                    Adolfo Rolán.-

Sábado, 05 de Mayo de 2018 11:21 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Asilo

Verín.Blogia.com....... -CRÓNICAS TAMAGANAS.-

                         -CEN ANOS de SOLIDARIDADE-

 Miña cara señora María: Cen anos levan as Hermanitas de los Ancianos Desamparados na vila de Verín. Que pronto pasaron e, como marcaron huella en toda a Bisbarra.

 Señora María cando vostede chegou a estas terras As Hermanitas xa levaban moitos anos atendendo as persoas necesitadas. E digo ben, porque acudían desinteresadamente a calquera casa, que facía falta socorrer necesidades propias dos tempos aqueles.

 Debe saber que a historia na vila, nestes CEN ANOS, pasou por moitas vicisitudes, loitas, enfermidades, fame, e como non, pola emigración, polo que o campo estaba abonado para o traballo encomendado á INSTITUCIÓN, polos fundadores: Santa Teresa Jornet e Ibars  e o Padre Saturnino.

 Chegaron a Verín polo ano 1923. Foron acollidas polos Padres Mercedarios e principiaron a súa misión para, en pouco tempo, facerse co solar da esquina da Avenida de Portugal coa Avenida Luis Espada, onde  estableceron o seu primeiro Fogar.

 Pouco a pouco foron ampliando e chegaron ata a rúa Laureano Peláez. Para buscar fondos alugaron algunhas dependencias e ao mesmo tiñan gando que o Maximino tanguía tódolos días cara o campo da Granxa –actual situación do Instituto Taboada Chivite-, chamando a atención dos rapaces e dos maiores como se fose algo estraño na Galicia da época.

 Señora María o Monchiño recorda a capela, na esquina, porque a visitaba cada Xoves Santo e dende alí ía, levado pola man, con súa nai e co seu pai, á capela de San Lázaro, regresando á Igrexa Parroquial, para rematar na da Mercé. –Di: “agora non hai nada daquelo, co bonito e contento que me puña, porque recibía algún agasallo, por portarme ben”-.

-“Os cativos de agora teñen de todo por iso frecuentan pouco eses lugares, pero algún día saberán o que é ter que depender de quen che axude”-.

 Daquela, señora María, as Hermanitas ían polos pobos “pedindo” para cubrir as necesidades dos residentes, pero, as veces, esas necesidades vivíanas durante as andainas e socorrían as pobres que había na mesma aldea. Neses casos regresaban ao Fogar sen nada para os anciáns.

 Tivo que regresar á vila un ricachón de Tamaguelos, respondía ao nome de  señor Rancho, emigrado, daquela a Venezuela, e fíxose co solar do antigo Asilo, aló polos anos mil novecentos sesenta e nove ou setenta, e así as Hermanitas emprenderon un novo camiño para modernizar tódalas dependencias e saír do centro de Verín, porque déranse conta que alí non era o lugar adecuado para construír un novo Fogar. -A novos tempos, novas instalacións-.

 Para iso adiantárase o señor crego do Salgueiro, Don Gregorio Paradela Delgado, coñecido na bisbarra, como o cura da Chaira, doándolle un terreo no Carqueixal, lugar onde edificaron o actual Fogar. – Para ampliar a superficie doada e chegar á actual as Hermanitas  compraron o resto.

 Estes días de celebracións dos CEN ANOS en Verín, no Fogar, non faltou nada e que maneira de responder os veciños da vila e de toda a Bisbarra, arroupando ás Hermanitas, prestando  apoio e colaborando para que todo resultase como necesitaban os principais protagonistas do evento, como son todas as persoas que participan da vida desta CONGREGACIÓN.

 Señora María, para que o tempo non se pare e que ilusione, con toda a solidariedade, a esta Congregación de Hermanitas de los Ancianos Desamparados, demos grazas, porque elixiron Verín para levar adiante tal misión, como é a axuda aos necesitados e sobres todo aos  “desamparados”.

                               Verín, 23 de abril do 2018.-

                         Adolfo Rolán.-  

Viernes, 27 de Abril de 2018 11:33 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

silo

Verín.Blogia.com....... -CRÓNICAS TAMAGANAS.-

                         -CEN ANOS de SOLIDARIDADE-

 Miña cara señora María: Cen anos levan as Hermanitas de los Ancianos Desamparados na vila de Verín. Que pronto pasaron e, como marcaron huella en toda a Bisbarra.

 Señora María cando vostede chegou a estas terras As Hermanitas xa levaban moitos anos atendendo as persoas necesitadas. E digo ben, porque acudían desinteresadamente a calquera casa, que facía falta socorrer necesidades propias dos tempos aqueles.

 Debe saber que a historia na vila, nestes CEN ANOS, pasou por moitas vicisitudes, loitas, enfermidades, fame, e como non, pola emigración, polo que o campo estaba abonado para o traballo encomendado á INSTITUCIÓN, polos fundadores: Santa Teresa Jornet e Ibars  e o Padre Saturnino.

 Chegaron a Verín polo ano 1923. Foron acollidas polos Padres Mercedarios e principiaron a súa misión para, en pouco tempo, facerse co solar da esquina da Avenida de Portugal coa Avenida Luis Espada, onde  estableceron o seu primeiro Fogar.

 Pouco a pouco foron ampliando e chegaron ata a rúa Laureano Peláez. Para buscar fondos alugaron algunhas dependencias e ao mesmo tiñan gando que o Maximino tanguía tódolos días cara o campo da Granxa –actual situación do Instituto Taboada Chivite-, chamando a atención dos rapaces e dos maiores como se fose algo estraño na Galicia da época.

 Señora María o Monchiño recorda a capela, na esquina, porque a visitaba cada Xoves Santo e dende alí ía, levado pola man, con súa nai e co seu pai, á capela de San Lázaro, regresando á Igrexa Parroquial, para rematar na da Mercé. –Di: “agora non hai nada daquelo, co bonito e contento que me puña, porque recibía algún agasallo, por portarme ben”-.

-“Os cativos de agora teñen de todo por iso frecuentan pouco eses lugares, pero algún día saberán o que é ter que depender de quen che axude”-.

 Daquela, señora María, as Hermanitas ían polos pobos “pedindo” para cubrir as necesidades dos residentes, pero, as veces, esas necesidades vivíanas durante as andainas e socorrían as pobres que había na mesma aldea. Neses casos regresaban ao Fogar sen nada para os anciáns.

 Tivo que regresar á vila un ricachón de Tamaguelos, respondía ao nome de  señor Rancho, emigrado, daquela a Venezuela, e fíxose co solar do antigo Asilo, aló polos anos mil novecentos sesenta e nove ou setenta, e así as Hermanitas emprenderon un novo camiño para modernizar tódalas dependencias e saír do centro de Verín, porque déranse conta que alí non era o lugar adecuado para construír un novo Fogar. -A novos tempos, novas instalacións-.

 Para iso adiantárase o señor crego do Salgueiro, Don Gregorio Paradela Delgado, coñecido na bisbarra, como o cura da Chaira, doándolle un terreo no Carqueixal, lugar onde edificaron o actual Fogar. – Para ampliar a superficie doada e chegar á actual as Hermanitas  compraron o resto.

 Estes días de celebracións dos CEN ANOS en Verín, no Fogar, non faltou nada e que maneira de responder os veciños da vila e de toda a Bisbarra, arroupando ás Hermanitas, prestando  apoio e colaborando para que todo resultase como necesitaban os principais protagonistas do evento, como son todas as persoas que participan da vida desta CONGREGACIÓN.

 Señora María, para que o tempo non se pare e que ilusione, con toda a solidariedade, a esta Congregación de Hermanitas de los Ancianos Desamparados, demos grazas, porque elixiron Verín para levar adiante tal misión, como é a axuda aos necesitados e sobres todo aos  “desamparados”.

                               Verín, 23 de abril do 2018.-

                         Adolfo Rolán.-  

Viernes, 27 de Abril de 2018 11:32 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

A orde Mercedaria e VIII centenario

 Verín-CRÓNICAS TAMAGANAS- A Orde Mercedaria e VIII Centenario.-

 Miña cara señora María. –Parece que foi onte e os Padres Mercedarios están de cumprimento do seu oitavo centenario-.

  O día dezasete de xaneiro na BASÍLICA PONTIFICIA, en ROMA, abriuse o ano XUBILAR MERCEDARIO. A SANTA SÉ outorgou a todas as igrexas  mercedarias o privilexio de ser TEMPLO XUBILAR, durante o ano 2018,  para gañar INDULXENCIA PLENARIA.

 En Verín, único CONVENTO MERCEDARIO, na provincia de Ourense, por ter pechado o de Xunqueira de Ambía, tivo lugar a CERIMONIA de apertura da PORTA XUBILAR, polo señor Bispo de Ourense, Monseñor Leonardo Lemos Montanet, o sábado, día dezasete do presente mes ás sete da tarde.

 Vostede, señora María, non estivo, pero a súa veciña estaba en primeira fila e fronte dela, non podía faltar a Conchiña Rocha, moi devota da Virxe da Marcé.

  E, como non, asistiron autoridades locais e multitudes de veciños, non só da vila, senón tamén da Bisbarra, formando unha familia Mercedaria, e ante a PORTA, que elevada a XUBILAR pasárona, cantando a canción:  -“ Que bien todos unidos, mano con mano en el luchar; que bien todos hermanos, en el sufrir y en el gozar. Nosotros queremos, Señor, amarte amando la tierra; queremos dejar, tras nosotros, un mundo mejor, una vida más bella”.

 A  historia  di, señora María, que a ORDE DA MERCÉ, redentora de cautivos, foi fundada o dez de agosto do ano 1218 por Pedro Nolasco, baixo a inspiración  da Virxe,que tivo a noite do un ao dous do mesmo mes. O Papa Gregorio IX recoñeceuna no 1235 con bula de cruzada e incorporando a bula de Redención de cautivos.

O Rei Xaime I dálle o seu apoio e Pedro Nolasco, cos primeiros freires mercedarios, comeza a organizar a OBRA de redimir cautivos, como consecuencia da loita de fronteiras entre o Islán e os Cristiáns.

  Os Mercedarios baixaron ao priorato de Verín o ano 1597 por acordo do Capítulo Provincial. En 1608 autorizaron ao Comendador a trasladar a igrexa da Magdalena á vila de Verín e ao mesmo os osos dos defuntos. En 1642 desmantelouse a igrexa e tamén baixaron as cinzas. Na actualidade están presentes unha comunidade formada por cinco membros, catro Padres e un freire, e un Colexio Seminario Mercedario.

  Debe saber, Señora María, que  á Orde  Mercedaria pertenceu Tirso de Molina, Fray Gabriel Téllez, e hai autores que o sitúan en Galicia, pola simple lectura das súas obras, nas que abundan descricións, rasgos e referencias, que só  por directa observación podían ser captados, sendo probas decisivas da súa estancia.

 Segundo Taboada Chivite, a obra “La Gallega Mari-Hernández”, desenrólase entre Chaves e Galicia, colocando esta terra nos textos literarios do Século de Ouro Español.

 E mire, o que lle son as cousas,señora María, pode que os Condes de Monterrei, non acertaran co trato aos freires Mercedarios, mandándoos a vivir a extramuros, pero, eles erre que erre, son os Únicos que teñen presenza na vila. - Un orgullo para todos!-.

                Verín, 22 de marzo do 2018.-

                            Adolfo Rolán.-

Viernes, 23 de Marzo de 2018 11:39 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris