Verín-CRONICAS TAMAGANAS. Verinchaves...

Miña cara señora María: Curioso o que ocorre con isto da eurocidade Verinchaves.

 Os da vila sempre miraron aos do outro lado da raia coa mesma mirada. O taifiñas non o dimsimula nada e de vez en cando da a nota.

 O señor Presidente da Cámara de Chaves despois de participar na inaguración da “excelente  sé” fixo unha invitación ás autoridades españolas, dígase galegas, para que fixeran acto de presencia nunha ampliación dunha empresa no cercano polígono industrial de Outeiro Seco. Os galaicos coma se non oiran, fixeron oídos sordos e disculpáronse, facendo ostentación de que tiñan que visitar un futuro viñedo, produto dun banco de terras, aló en Vilardevós.

 O que non contan os galaicos é que lle daba vergoña participar en algo que se lle escapou das mans o rexedor verinés, por incompetente político.

 O industrial fartouse de buscar terreo para a súa implantación en  Parques Empresariais da bisbarra de Monterrei. Teñen unha nave en Oimbra pero como non puideron aumentar esperaron a ver se nos futuribles parque de Verín podían cumprir a súa idea, pero só os lusos foron capaces de por a súa disposición e no tempo adecuado as naves para a súa ampliación, polo que o señor Presidente da Cámara Flaviense estaba na situación adecuada para inagurar e ademais todo se englobaba na eurocidade.

 Isto demostra a fe na eurocidade que sinten os políticos verineses, ningunha, porque ningunha é a simpatía que lle teñen aos raiotos dende a política local. Servirse deles si, pero só paea seus intereses. Prestarse apoio, ningún, e menos se son eles os que quedan ben.

 Da participación do señor Feixoo hai que dicir que non se debe estar en algo que é un estorbo, nesta época de crise. Porque crear gastos administrativos e nada de ingresos e ir en contra da súa forma de gobernar,  porque  iso é o que lle vende e fai sufrir aos galegos. Se se reducen gastos en áreas imprescindibles, como educación e sanidade, non se pode gastar, non só en algo que non xenera riqueza, senón que vai ser gastador, porque agora hai que abrila e colocar algúns “enchufadiños” para ocupar aquelas dependencias.- Non van estar baleiras de persoal!.

 Tampouco dixo nada sobre as referencias que ambos mandatarios locais fixeron sobre que ambos estados teñen que lexislar para que este tipo de institucións teñan máis competencias, cando se está nun momento en que calquera institución pública pasa por momentos de pouca ou ningunha solvencia e credibilidade. Demostra pouca actitude crítica sobre pronunciamentos poucos serios por parte dos taifiñas de ambos lados da fronteira.

 Tampouco é isto serio, cando se deixa fora desta organización ao resto dos concellos de ambos lados da fronteira. Queren mamar iles sós desta vaquiña que xa está esquelética de tanto tirarlle dos tetos, que se chama Europa.

 Diante do concello exhíbese a “cartao” da eurocidade como se fose a solucionadora de todos os males dos raiotos. Os eurocidadáns teñen que solicitar esa identificación para que poidan beneficiarse de todo o que hai a ambos lados da fronteira. –Non haberá problemas porque os identificados non porán obxecións a algo que non lle corresponda, polo que deberán comprender cales son os lugares onde a deben presentar. Seguro que non, cando se senten a comer o bacallau.

 Entón para que serve? . -Para dicir que son eurocidadáns raiotos. Iso xa están fartos de sabelo. Para iso non lles fai falta, porque cheos de “cartaos” están ata o nariz. O que necesitan é menos control e menos identificacións, porque chegará o momento en que non distinguirán a súa verdadeira nacionalidade.

 Xa está ben de organismos controladores. O que necesitan os raianos é que os deixen seguir facendo o de sempre. Chégalles con ir ao mercado os mércores pola mañá, para comprar, naquela praza, produtos da terra e tomar un cafeciño sical a sesenta céntimos, que menos non se consegue con ese “cartao”.

 Dar unha volta polos xardíns e espacios de ocio e lecer a ambas ribeiras do río Támega. Ver como teñen todo coma unha postal. Rubir, baixar por rúas que envolven a quen transita por elas enchéndoo de historia, que por algo son flavienses.  Bebendo da auga das termas a calquera hora do día, porque é necasaria para calquera doencia, sabendo que Chaves ten o que neste lado non se ten, nin se consegue e menos con “cenadores” , que non ve o que calquera ve. -Copiar deles. Que non haxa vergoña!.

 Canto deben aprender, pero para aprender é necesario ter e querer para saber coller o que os outros fan para polo ao servizo dos cidadáns sen pregoalo por doquier, porque  no silencio está a bondade de facer.

    -Teñan coidado ca “cartao” a ver se lle dan unha falsa!.

                                        Verín, 24 de abril do 2012.-

                                  Adolfo Rolán.-

 Verín. CRONICAS TAMAGANAS.- Casco Vello.

Miña cara señora María: O anuncio non costa cartos. Os medios de comunicación queren encher papel e calquera verba que salga dunha persoa adicada á política vende polo que todo é  beneficioso. Para o político propagarse e para para o xornal vender para gañar cartos.

 Así é como se emboba á xente, porque non ve outra cousa mais que o queren que se vexa.

 A maquillaxe á que se vai someter o casco vello da vila non é máis que un anuncio. Verbas e verbas vacías de contido e nada verdadeiras. O único lavado que necesita esta zona  é vida. Vida significa xente e xente é o que non hai. Se se fai un reconto de veciños por cada un dos edificios  existentes igual se levan máis dunha sorpresa. Marxen esquerda da rúa Maior  só son catro ou cinco edificios ocupados, pola marxen dereita, aínda é peor. Estase a falar da mellor rúa de edificacións desa zona vella.

  Este anuncio de limpeza de fachadas pásalle coma a persoa que recurre á esteticien para perfilar ollos, redondear mamas, limpar cutis, para ter unha imaxe que logo por dentro está chea de calamidades, pero quere sentirse ben e recurre a esta farsa de imaxe, porque non quere que os veciños a vexan denigrada e toda chorosa, cando o que necesita é un quirófano que a cure, que non un maquillador que embadurne de colorins grasentos. Isto é o que se quere facer co casco vello. Máis que lavalo necesita bisturí.

 A ciruxía que necesita esta zona antiga ou vella pasa por algo moito máis profundo, que non pola mera limpeza das fachadas, nin por lustrar algo tan profundamento enfermizo Hai un exemplo que dende a política xa se tomou, pero os resultados non foron os que se esperaban, cando se aprobou aquela horrible ordenanaza de “las buenas costumbres”, que pode levar a culpabilizar a uns novios e multalos, por un simple bico na rúa. Aquilo segue como estaba ou  aínda se pode dicir que pior.

  Lean o artigo do Semanal (15-20 de abril- 2012) de Pérez Reverte e dalles a solución para esta zona, que xa ten un incipiente principio de arraigo establecido como  na rúa Montera madrileña e iso que hai ordenanza municipal a tal fin. Coa pionalización isto irá a máis.

  Esta zona tivo a súa oportunidade cando se cambiou a súa pavimentación, pero so iso foi o que sucedeu. So o que se ve ou se pisa cando alguén se perde ou vai visitar a un amigo que vive por alí.

 Perante as épocas de choiva son intransitables case todas as rúas, porque non se recolleron as baixadas dos canalóns e se reconduxiron cara unha canalización de augas limpas, que deberían ir ai río despois de pasar por uns filtros, senón que impiden o paseo normal de calquera cidadán., porque caen sobre o pavimento e teñen que alcanzar o sumideiro no medio e medio da rúa, polo que a xente camiña e pisa sobre a auga.

 O único adorno e o que máis se ve son os contenedores do lixo. Nada máis entrar na Praza é o primeiro que se encontran os visitantes. Aquela praza vacía de vida durante tantos días ao ano deberíaselle dar outro servizo, como pode ser o de aproveitala namentres a xente non sae de paseo, que é sinalar uns cantos aparcadoiros para que os visistantes poidan aparcar e logo noutras horas do día facela pionil. Saber compaxinar e saber aproveitar o que se ten, porque non consiste só en prohibir por prohibir botando a ruina ou facendo que se marchen os poucos negocios que quedan na zona vella cara a nova, como foi o discurrir ao longo destes anos.

 Se a xente e os comerciantes se marcharon por algo sería. E o único que se ten presente é que non era do seu acomodo e outras zonas da  vila se prepararon para ter outro aliciente que si se soubo explotar e a xente aproveitouno.

 Unhas das medidas máis urxentes do casco vello é a inmediata construción dunha circunvalación dende a estrada de Laza á estrada de Vences. Cando  esta zona se teña ben comunicada entón empezará a ter outro atractivo, pero mentras se lle impida a entrada acabarase mandando cara a ruina.

 O contrario do que está a suceder en cidades, como Ferrol, péchase o casco vello aos coches, cando  a crise supera toda decisión experimental espontánea, porque os comerciantes, polo momento están aguantando as poucas ventas que teñen.

 Ten curiosidade a noticia escoitada nas radios de que o que teña que cargar unha “máquina” grande que poderá pasar. Isto é un privilexio para  os amigos e tamén para dividir os que se manifestan, porque, quen di cando a máquina é grande ou cando cativa?. –Quedan todos presos do privilexio. -Maquiavelo quédalle curto.

- Sacrificios si, pero non a costa da superviviencia deles.

                                    Verín, 18 de abril do 2012.-

                                      Adolfo Rolán.-

 Miña cara señora María: -Bisbarra de Monterrei e van dúas mortes!.
 Ao parecer a vida das persoas conta moi pouco para a administración.
 -Chegaron, deixáronse ver, dixeron as verbas que quixeron e borrón e conta nova. –Así de sinxelo!.
 Nesto consistiu a cerimonia. Ninguén se preguntou o porque da morte. –Unha neglixencia!. Chega con acompañar aos familiares no sepelio. É un máis. Estase a convertir isto en Euskadi, non na cantidade pero sí na actuación de algúns políticos. O que se leva é a foto e verbas rimbombantes, que gosten, que caigan ben, aínda que algúns pensen o contrario, pero “a min” deixáronme convencido de que actuei ben.
-Que lles importa aos familiares os autores do lume se quedaron sen seu ser querido?. –Este tipo de discurso está ben para saír do caso, nunha resposta parlamentaria, pero non diante do cadaleito.
 Non hai políticos que respondan ás necesidades dos votantes, hai individuos que se colocan e perduran para convertirse en casta. Só van o deles e se fai falla xogan cos sentimentos das persoas, aínda que sexa neste tipo de actos. –Querer quedar ben para chegar á casta.
 -Non buscan, nin hai responsabilidades políticas nin técnicas. Palabras para embobar.
 O que sí está claro  é que houbo un accidente e como consecuencia unha morte. –Chama moito a atención que pronto se deixaron escoitar frases como: -“Levaba moitos anos de brigadista”, e tamén que se debeu despistar, insinuando que non era novato polo que xa entendía de lumes, polo que lle puido pasar a calquera, tratando de eludir responsabilidades dos mandos. –Nunha palabra, tratando de botar balóns fóra.
 -“Ningún brigadista vai a seu aire”. -Terán que ter un responsable que dá as ordes para ocupar os lugares correspondentes. Ou os brigadistas da Xunta son a cova de Alí Babá?. –Haberá que ser  serios e non se debe xogar coa morte de ningunha persoa.
 -Seguro que non vai pasar nada. Seguro que ninguén mandou nada. Seguro todo queda reducido ao que un dos compañeiros manifestou nos medios de comunicación. E así remátase unha morte. Que pouco valor se lle dá á vida!.
 Danse moitas causalidades, pero o que importa é vender  a imaxe, o fondo, as causas, apártanse ou desvirtúanse para salvarse e a vida ten que  continuar. Non se debe perder o tempo en análises sinxelos, cando a crise é profunda, pero a vida....?.,-“ a miña continúa, politicamente falando, saín nos xornais e como? .-ben,- respóndenme. A primeira hora de cada mañá póñenme cada xornal, cheos de coloríns, remarcando cada foto, cada frase, facéndome ver que estiven á altura das circunstancias e procurando darme xabón a cambio, xa sabes de que?. –As verbas que pronuncie escoiteinas ben. –Iso parece, porque o atestiguan os xornalistas. –Vou ben. Isto funciona. –A morte?. Ah!. Pero estiven nun enterro?.- Moitas grazas.
 Hai que dicir que sae unha noticia na que se di que estarán presentes certos políticos, que por certo é normal, pero o que non é normal é que primeiro vaia un e logo aparezca outro. –Como apareceu o señor Secretario Xeral do PSG-PSOE, porque o Concello do lugar do accidente, rexéntao un alcalde socialista, houbo que contrarrestar este efecto coa presencia do señor Presidente da Xunta.
     –Ata coa morte dun brigadista se fai política!.

                                        Verín, 30 de marzo do 2012.-

                                         Adolfo Rolán.-
 

Verín. CRONICAS TAMAGANAS. Filón.-

Miña cara señora María: O señor Presidente da Xunta de Galicia aínda non explotou  o filón posto a seu servizo polo senador autonómico e alcalde de Verín, D. Juan Manuel Jiménez Morán.
 Individuos así deberían ser propostos para conselleiros de Facenda ou ministros de economía dun estado en crise. Persoas desta estirpe non se poden malograr, colocándoas en postos de tanto aburrimento e baixo calibre, recostados nun sofá de senador.
 Preguntado un familiar sobre o que facía en Madrid a resposta, non era a esperada,  deixou ao interlocultor descolocado,- por iso a conta, porque a contestación foi: “nada, chega, séntase, levanta a man, colócaa cara a tras e regresa”. –Todo isto é o traballo dun senador das Cortes de España, en boca dun parente. _Logo din, que hai crise neste país!.
 O filón que descubriu o”taifiñas-senator”  e moi sinxelo, pero había que dar con el e, mira por onde, aparece esta mina no concello de Verín.
 -A cada metro cadrado de rústica, en Galicia, corresponderíalle máis dun euro. -Menuda recaudación!
 O diario de Prisa, El País, en Galicia, o día30 de novembro do 2011, publicou que:” un alcalde y senador del PP pagó como rústico suelo que acababa de recalificar”. A continuación sigue o xornal: “ en escritura ante notario Jiménez certificó haber pagado 46.000 euros por el terreno “de suelo rústico” y haber liquidado 6.440 euros por el impuesto de transmisión patrimonial”.
 -É unha finca ou son dúas xemelgas?. É un prezo ou falta outro?. - A liquidación é moi alta para tan baixo prezo.
 Na mesma páxina continúa narrando:- “ Jiménez alega además, que una valoración de la Xunta de 2008, -cuando aún no estaba en marcha la recalificación- estimó el precio en 12.000 euros”. -Hai que dicir que esta propiedade –zona Infistela_ xa quedara urbanizada no PXOM  do ano 1998.-
 _Por que 12.000 euros?. Porque é a valoración mínima que a Xunta de Galicia ten como referencia catastral, para facer a liquidación da compra, pero oculta a superficie correspondente a esa valoración, que é a hectárea, 10.000 metros cadrados. -É aquí onde está o filón: 10.000 metros cadrados, valóraos a administración en 12.000 euros, en todo o territorio da Gallaecia, para pagar o imposto.
 O filón está en que o solo rústico está infravalorado catastralmente, según esta compra, polo que lle está abrindo os ollos á Xunta para recaudar máis. – Se se pagan por 6.000 metros cadrados de superficie de ”rústica” 6.440 euros de imposto de transmisión, a admistración está perdendo moitos cartos, cando por 10.000 metros cadrados á Xunta, valorando en 12.000, sáenlle menos de 1.000 euros de cobranza. _Probes galeguiños!.
 Estalle dicindo ao señor Feijóo que se poña ao día, porque este vendedor pediume tanto e paguei canto, polo que a vosa valoración non concorda coa realidade e a Xunta perde moitos cartos no catastro de rústica. -Ou non é rústica a finca?.
 Suban a valoración mínima no catastro de rústica en toda a xeografía galaica e terán parte do filón, polo que non fai falta recortar en sanidade, en educación, lei da dependecia, subvencións, altos cargos, funcionarios, etc..
 A outra parte do filón está a cair. En próximas datas a propiedade cambiou de calificación urbanística, porque pasa a urbana, xa está na aprobación inicial do PXOM de Verín, polo que tamén a Xunta debería adapatar o catastro de urbana a ese novo prezo establecido pola compra deste “solar”.
 O señor Pedro Puy, no mesmo diario El País, o día 24 de xullo do 2011 titulou o seu artigo: “Fraude fiscal: dichos y hechos”. A nova conselleira de Facenda, señora Muñoz Fonteriz, no xornal El Correo Gallego, do día 11 de marzo do 2012, declaraou: “La Xunta ya ha dicho que no tiene previstas subidas impositivas. Actuaremos a través de medidas de ahorro del gasto y de lucha contra el fraude”.
-Deben porse a traballar de inmediato no filón, porque debe estar espallado por cada recuncho de Galicia.
 -Hai que atallar aos que se esconden baixo este tipo de operacións para eludir o ter que aportar a unha sociedade, na que debería primar a solidariedade entre  humanos, e non recurrir a artimañas deste tipo para pasar como listo e deixar aos demais como ignorantes .
 Os políticos de turno deben falar menos e actuar máis. Tomar medidas sobre unha nómina faino calquera o interesante é buscar o que se oculta e descubrilo para polo ao servizo de toda a sociedade galega. Isto é o que os galegos din cando van votar. Sobran palabras. Feitos son os que fan falta.
 Ninguén está en contra das compras nin da adquisición de bens o que ocurre é que os que predican politicamente deben dar exemplo.

                                             Verín 17 de marzo  do 2012.-

                                           Adolfo Rolán.

Verín.CRONICAS TAMAGANAS.- Informe da CHD.-

 Miña cara señora María:  -O documento  máis gardado e ocultado viu a luz.
 Coa aquela chaviña que  esconde tras calquera dos cadros ou agasallos, que enriquecen o moble máis emblemático do despacho-búnker da casa do pobo, abriu o caixón da mesa e tivo que sacar  o “tesouro” que  todos os empresarios da construcción querían ter, ver e analizar.
 O requerinte solicitou o documento, porque ten necesidade de ver como lle afecta  aos seus solares e propiedades o informe que remite a Confederación Hidrográfica do Douro ao PXOM de Verín. Necesita gañar tempo para ter as respostas adecuadas por si é necesario chegar aos tribunais correspondentes. É dicir, un empresario precavido e coñecedor do personaxe.
 Pasaron meses dende a solicitude e non había resposta, polo que, en cada xuntanza de amigos, a pregunta sempre era a mesma: e o informe?.
 Mandou un escrito especificando que desexaba saber quen era ou eran os responsables
da non contestación á petición, polo que ante este requirimento non  houbo máis que darlle entrega do informe. –“O que ten cu , ten medo”, di o refrán popular.
 É caciquil este tipo de comportamento cos concidadáns dos que depende  directamente, tanto para votar como para subsistir economicamente, porque aportan os  impostos para que este tipo de organismos poidan manterse.
 Rídicula tamén é a contestación porque di: “Deberían pasar pola tesourería municipal para realizar o pagamento da taxa correspondente. A efectos de cálculo da taxa e de conformidade ca Ordenanaza fiscal Reguladora da taxa pola expedición de documentos administrativos que establece que cada copia ten un prezo de 0’18 euros, constando o documento de 29 páxinas, o importe total a satisfacer ascende a 5’22 euros”.
 Que pobreza de mente ao ter que recurrir a este tipo de actos para xustificar unha entrega dun informe, cando calquera papel se entrega a calquera veciño, que ten interés por el, porque facilita operacións que logo poden redundar en beneficio de todo un concelllo. Polo contrario leva a pensar que hai outros intereses que hai que beneficiar, pero só é un informe, non un plano, que si axuda.
 Habería que preguntarse por outras certificacións ou calquera outro tipo de papeis feitos no concello se teñen ou cobran algunha taxa por eles. -Seguro que o concello tería superavit nas súas contas se chegase a cobrar por cada papel se sae  da oficina correspondente. Unha ridiculidez ante este cobro.
 O escrito no que se basou a solicitude corresponde a Lei 9/2002 de 30 de decembro, que no seu artigo 100 di: -1.- Los instrumentos de ordenación urbana, con todos sus documentos, tanto si se encuentran aprobados como durante su tramitación, serán públicos y cualquier persona podrá, en todo momento, consultarlos, obtener copias de los mismos previo pago del precio correspondiente y recabar información sobre los mismos en el Ayuntamiento.
 De acordo con este artigo hai que pagar e sobre todo tendo o Concello unha ordenanza reguladora. Isto é así, pero tamén é da outra forma: -“non os solicites que chos fotocopio e douchos”. Isto é unha contestación normal, na vida normal dun Concello.
 Tanto o  informe de data do 15 de novembro do 2010 como o do 29 de setembro do 2011 conclúen coa mesma conclusión: -“Se informa desfavorablemente o PXOM de Verín mentres non se subsanen as defeiciencias detectadas no estudo Hidrolóxico e Hidráulico presentado.  Ademais recomendan esperar aos resultados do Sistema Nacional de Cartografía de Zonas Inundables, dado o avanzado estado no que se encontran os traballos contratados”.
 Neste consello radica o principal problema, porque alargándose o tempo a promesa daqueles tres ou seis meses para aprobalo, está totalmente incumplida e difícil de que se leve a cabo, nun tempo prudencial e positivo, para os inversores da vila.
 Escoitando unha entrevista do ministro señor Cañete casi confirma o tempo porque referíndose aos trasvases tamén comentou que se está esperando polos estudos de cunca de todo España. Isto confirma un traballo moi específico e de conclusión comprometidas, porque debe xerar boas espetativas de cara a un futuro non inmediato, pero si de boas solucións para un equilibrio territorial.
 Polo que se considera que un informe deste calibre non se debe ocultar aos interesados, senón que se debe explicar, con espertos no tema, para que cada un saiba a que aterse.
 Os verineses non se merecen ter este tipo de politiquiños, pero ese é outro problema, que aprendar a votar.
                                                         Verín, 9 de marzo do 2012.-

                                                         Adolfo Rolán.-

• Escribir nuevo
  
  Verín.CRONICAS TAMAGANAS.- Informe da CHD.-
  
   Miña cara señora María:  -O documento  máis gardado e ocultado viu a luz.
   Coa aquela chaviña que  esconde tras calquera dos cadros ou agasallos, que enriquecen o moble máis emblemático do despacho-búnker da casa do pobo, abriu o caixón da mesa e tivo que sacar  o “tesouro” que  todos os empresarios da construcción querían ter, ver e analizar.
   O requerinte solicitou o documento, porque ten necesidade de ver como lle afecta  aos seus solares e propiedades o informe que remite a Confederación Hidrográfica do Douro ao PXOM de Verín. Necesita gañar tempo para ter as respostas adecuadas por si é necesario chegar aos tribunais correspondentes. É dicir, un empresario precavido e coñecedor do personaxe.
   Pasaron meses dende a solicitude e non había resposta, polo que, en cada xuntanza de amigos, a pregunta sempre era a mesma: e o informe?.
   Mandou un escrito especificando que desexaba saber quen era ou eran os responsables
  da non contestación á petición, polo que ante este requirimento non  houbo máis que darlle entrega do informe. –“O que ten cu , ten medo”, di o refrán popular.
   É caciquil este tipo de comportamento cos concidadáns dos que depende  directamente, tanto para votar como para subsistir economicamente, porque aportan os  impostos para que este tipo de organismos poidan manterse.
   Rídicula tamén é a contestación porque di: “Deberían pasar pola tesourería municipal para realizar o pagamento da taxa correspondente. A efectos de cálculo da taxa e de conformidade ca Ordenanaza fiscal Reguladora da taxa pola expedición de documentos administrativos que establece que cada copia ten un prezo de 0’18 euros, constando o documento de 29 páxinas, o importe total a satisfacer ascende a 5’22 euros”.
   Que pobreza de mente ao ter que recurrir a este tipo de actos para xustificar unha entrega dun informe, cando calquera papel se entrega a calquera veciño, que ten interés por el, porque facilita operacións que logo poden redundar en beneficio de todo un concelllo. Polo contrario leva a pensar que hai outros intereses que hai que beneficiar, pero só é un informe, non un plano, que si axuda.
   Habería que preguntarse por outras certificacións ou calquera outro tipo de papeis feitos no concello se teñen ou cobran algunha taxa por eles. -Seguro que o concello tería superavit nas súas contas se chegase a cobrar por cada papel se sae  da oficina correspondente. Unha ridiculidez ante este cobro.
   O escrito no que se basou a solicitude corresponde a Lei 9/2002 de 30 de decembro, que no seu artigo 100 di: -1.- Los instrumentos de ordenación urbana, con todos sus documentos, tanto si se encuentran aprobados como durante su tramitación, serán públicos y cualquier persona podrá, en todo momento, consultarlos, obtener copias de los mismos previo pago del precio correspondiente y recabar información sobre los mismos en el Ayuntamiento.
   De acordo con este artigo hai que pagar e sobre todo tendo o Concello unha ordenanza reguladora. Isto é así, pero tamén é da outra forma: -“non os solicites que chos fotocopio e douchos”. Isto é unha contestación normal, na vida normal dun Concello.
   Tanto o  informe de data do 15 de novembro do 2010 como o do 29 de setembro do 2011 conclúen coa mesma conclusión: -“Se informa desfavorablemente o PXOM de Verín mentres non se subsanen as defeiciencias detectadas no estudo Hidrolóxico e Hidráulico presentado.  Ademais recomendan esperar aos resultados do Sistema Nacional de Cartografía de Zonas Inundables, dado o avanzado estado no que se encontran os traballos contratados”.
   Neste consello radica o principal problema, porque alargándose o tempo a promesa daqueles tres ou seis meses para aprobalo, está totalmente incumplida e difícil de que se leve a cabo, nun tempo prudencial e positivo, para os inversores da vila.
   Escoitando unha entrevista do ministro señor Cañete casi confirma o tempo porque referíndose aos trasvases tamén comentou que se está esperando polos estudos de cunca de todo España. Isto confirma un traballo moi específico e de conclusión comprometidas, porque debe xerar boas espetativas de cara a un futuro non inmediato, pero si de boas solucións para un equilibrio territorial.
   Polo que se considera que un informe deste calibre non se debe ocultar aos interesados, senón que se debe explicar, con espertos no tema, para que cada un saiba a que aterse.
   Os verineses non se merecen ter este tipo de politiquiños, pero ese é outro problema, que aprendar a votar.
                                                           Verín, 9 de marzo do 2012.-
  
                                                           Adolfo Rolán.-
  
  

Verín- CRONICAS TAMAGANAS.—Carnaval 2012.

 Miña cara señora María: O carnaval da vila é o máis longo da xeografía galaica, pero non respetando os días sinalados polos eruditos, senón en canto  a días festeiros sen traballo, todos seguidos. Non quere dicir que aquí se viva  sen dar golpe, pero pérdense moitas horas de xornal é iso non é rentable para ningunha empresa, que, con esto da crise, van quedando pucas ou están a mínimos.

  Prográmase para beneficio individual e consíntese, sen darse de conta, que tantos días sen producir non é rentable para ninguén. Así hai veciños que aproveitan esta xuntanza de días para largarse fora. É dicir, á vila veñen foráneos e os nados van fora. Outra maneira de vivir. Polo que ,dentro de pouco, este carnaval perderá a súa ideosincrasia, porque os da fora non o sinten, nin o viven, como os de aquí . -Que llo pregunten ao Fanfán. – Sacou ao vello da casa para dar unha volta por onde quere. –E que non o leve!.

 A pesar das ameazas dos cigarróns-peliqueiros o carnaval mantívose ben. Apareceron, despois de catro anos, os X`Anganos, deslumbrando coas súas carrozas de animais desproporcionados. –Por certo, destacaron e chamaron a atención, a pesar de que eran repetitivas. –Catro anos sen desfilar son catro anos e a xente esquece pronto.

 Moitos visitantes e espectadores o domingo e moitos menos o martes, pero no conxunto, todo resultou agradable e beneficioso.

O que nunca se acerta é coa colocación dos participantes e moito menos cos cigarróns-peliqueiros. É curioso e pouco agradable observar a queixa dos cativos, que lles resbala o carnaval dos grandes ou polo menos o desfile pola súa incomodidade na participación militarizada que lle queren imprimir e nada gostosa para eses futuros entroideiros. Un desfile encorsetado como é este, no que tanto o traxe como os seus elementos de axuste ao corpo, faino moi incómodo para estas futuras  persoas entroideiras. Unha posible frustración de pais é o que se vislumbra neste tipo de actuacións, que por certo non axudan ao desfile, coas súas interferencias no reclamo dos seus retoños.

 -Orquestras si, orquertras non fan que o carnaval provoque discusións que fan olvidar outros temas de máis categoría, polo que son entreteñementos que facilitan o disfrute e manteñen una conversa en cada bar. Deberían experimentar con outras programacións e con outro tipo de música, para ir perfilando algo, que resulte tan atractivo e menos costoso, porque a crise chama a isto. O que si deberían facer é non covertir o carnaval nunha festa calquera, porque non o é.

 Haberá que evolucionar cos tempos e haberá que reprogramar os días entroideiros adaptándoos os novos tempos, porque hai novas necesidades.

 Poderíase pensar en pasar o xoves de comadres ao venres e o mércores de cinza laborable, como noutros lugares, porque dá a impresión de que aparecemos coma os “vagos “ do sur da provincia, con tantos días festeiros. –De xoves a xoves festas-descanso. –Non hai país que o soporte.

 A financiación debeu ser excelente a pesar das cuitas que se escoitaban ou lanzaban intencionadamente, porque orquestras houbo a esgallla. – Asi é máis doado subvencionalas. -A isto chámaselle preparar o terreo.

 Deberían copiar de Laza, no que o concello non aporta nin un céntimo. A explicación é moi sinxela. Se os cartos son públicos están facendo participar  a todas as parroquias nunha festa que só se benefician os de Laza, polo que non hai subvención. –Así de simple a explicación. Os bares de Laza chegan a pagar ata seiscentos euros uns e outros, os da periferia, uns trescentos. O resto os veciños ou botan man do que recaudan do monte.

 Na vila o que máis aporta a esta festa está ao redor duns trescentos. Tamén hai máis negocios, pero o concello debería facer como en Laza, porque senón está perxudicando ás parroquias, porque a cuantía aportada, para a súa festa patronal, é mínima ou encúbrese con mandar a banda de gaitas para contentar  ao persoal.

 Así e todo o carnaval continúa seu curso, pero non se debería convertir en “botellón”, como se está a facer, ano tras ano, dende un tempo a esta parte.

                                             Verín, 27 de febreiro do 2012.

                                                   Adolfo Rolán