“Pelegrinatio” é o título dun libro da autora Matilde Asensi, que trata dun pelegrín que percorre o camiño de Santiago, por obrigación do seu pai, para purgar toda a súa vida chea de praceres, que viviu na corte de Barcelona.
O seu pai pono baixo as ordes dun templario, que lle indica a rota e cada un dos rituais a realizar en cada etapa percorrida.
Despois de chegar a Santiago convertiuse en xentilhome e adalide da Sabiduría e o Coñecemento, pois a maxia e o simbolismo do camiño fixérano apto para tal fin.

A señora Pilar tamén pelegrinou ó Santuario dos Remedios. Cumpre co novenario e remata sempre cunha esmola no peto da santiña.
Desta vez encontrouse cun problema. Por moitas voltas que daba o redor do santuario, cada vez vía máis difícil cumprir coa promesa.
Aquel corpo erguido, dereito e esbelto para unha persoa da súa idade, púñase compunxido, pois non había razón para non satisfacer a súa santa, porque faltaba a hucha.
Voltou para o pobo. De súpeto chaman á porta do patio. Era de noite. Pegou un berrido para recibir contestación e poder abrir con confianza.
Non recoñecera a voz. Abríu a porta e fixo entrar á visitante.

- Mire, ten que perdoar por non avisala a tempo, pero a esmola tena que botar en Verín, porque o “peto”encóntrase na rúa Luis Espada, pois así os devotos non tiñan que subir ata os Remedios. Debe apurar para que as súas promesas sexan tidas en conta polos dalá .

- Non te preocupes, miña queridiña. ¿Cánto hai que abonar?

- De momento son doce euros. Logo veremos se hai que engadir algo máis. Como non temos o poder, cadaquén paga o seu. Deu media volta. Mirouna de enriba a baixo e contestoulle: - Sempre paguei o meu.

- Non se despiste, pois isto remata pronto. Imos mal de tempo. Porque, olvídanse de vostede e, xa sabe, hai que facer algo por esas netas.

A señora Pilar, coma sempre, pensando no futuro das netiñas baixou a Verín e botou a súa esmola no “peto” de sempre.
Claro que o “peto” non tiña santiña, tiña santurrón.

Unha vez máis dende estas ondas escomenzamos unha andaina para narrar ós oíntes da COPE, novas que vaian surxindo ó longo do ano.

Pasou o dous mil cinco. Verín estivo perante a maior parte do ano bastante tranquilo. A concentración dos empresarios de Pazos enturbiaron a serenidade que se respiraba na vila, que parece que non se move, pero paseniñamente camiña cara o seu futuro.

Na oposición enfrentamento entre o xefe e o traballador político do Grupo Popular. Desavenencias eran as que aparecían nos xornais, aclarando cadaquén a súa postura. No fondo, a loita polo poder, tratando de situarse no mellor posto. Vexan a Voz de Galicia do martes e fíxense no soldo dos Conselleiros da RTVG. 12O.OOO euros por ano como media.

Antes de rematar o ano unha ocurrencia fóra de lugar: “información privilexiada”, por ver un polígono dentro dunha área de reparto na nova reforma do Plan Xeral de Ordenación Urbana Municipal. Esto chámase alarma municipal por exaltar os ánimos dos propietarios correspondentes. A cousa quedou en pouco, pero a xente preocupouse polo tema e preguntan por todas partes cómo anda a nova redacción.
“Información privilexiada” tíñana os planos que examinou o dono de Fontenova, porque o Concello daquela non tiña equipos informáticos adecuados. En cada reunión planos novos e non houbo Convenio urbanístico.
Ás veces é mellor estar calado, pois as verbas delatan a quen as está pronunciando.

Chama a señora María. Non falta á cita de cada Nadal. A súa filla levouna para a súa casa. Dorme tranquila a pesar de estar preto das bandas colocadas na estrada de Laza.
O tripartito tomou dúas medidas adecuadas para todos los verinenses, pero insuficientes no que atañe á seguridade vial. Aparcadoiros limitados e moderación da velocidade cara o Hospital.
Deberon ampliar a zona azul a máis rúas e colocar máis bandas entre as dúas que están na estrada de Laza. Hai que ser máis agresivos en canto a medidas de seguridade nas calzadas.
Se paran un rato e observan, a maioría dos conductores fan malabarismos para saltealas. Serpentean as dúas bandas e nas das casas baratas alí é un verdadeiro circo o que sucuede. Só por non xuntalas un pouco máis e chegalas ata ás beirarrúas.
Unha solución posible é a de elevar a calzada ata as beirarrúas, como noutros lugares.
Disgustado preguntou no penúltimo pleno do 2005 o Concelleiro de festexos insinuando que as retirasen, porque a súa filla frenou espontáneamente e recibiu un golpe por detrás. Por certo non tivo a resposta que recibín eu nunha Comisión de Goberno, que son a porta pechada, por preguntar si había informe de secretaría, para poder conceder licencia ó labadoiro de coches de Queizás.Recibín o maior insulto da miña vida.
¡Aquelo, era democracia¡