Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Mayo de 2007.

Votos do máis alá

20070517190645-votos.jpgMiña cara Luisa: “ata os mortos votan”. Seguramente que túa tía recibirá a propaganda de tódolos partidos políticos. Descansando como está na cidade eterna e que rompan a tranquilidade do seu sono, con estas misivas demostran a pouca sensibilidade que teñen ao solicitar o seu voto ou, como neste caso, felicitándolle as festas navideñas.

Saberás, miña cara Luisa, que tanto no teu concello coma nos outros, daquela era unha norma o inflar os censos con todo tipo de nomes, porque segundo o número de habitantes reciben os correspondentes cartos do estado.
Agora, ademais diso, necesítanos para conseguir máis votos e así máis concelleiros. É dicir, para gobernar, para mandar, en definitiva, para tomar o poder municipal. Para manterse na poltrona, non para servir aos concidadáns.

Tamén pode ocorrer que non se revisara o censo, pero neste caso son moitos anos de soterrada os da túa tía. Polo tanto, algo tivo que suceder para que se manteña na listaxe do censo do teu concello.

Claro que a señora Dolores Flora non irá votar, pero recibirá as papeletas de tódolos partidos que se presenten nas próximas eleccións municipais.
Ti serás a que recollas as papeletas, pero terás un problema, xa que non poderás emitir ese voto. A non ser que ocorra como contaba miña tía, emigrada, aló nun pais sudamericano que podían pasar a votar as veces que desexaran, porque non había control naquel consulado.

Iso chámase eficacia censal. Ou chámase trampa censal, pero o que si está claro é que todos xogan co mesmo.

Chama moito a atención de que os axentes censais non cubriran ben os folletos correspondentes, pero o que si está claro é que a túa tía fai máis de seis anos que está no camposanto, e recibiu a felicitación polo nadal. Serán as meigas as culpables de todo.

Xa sabes que isto de inflar as listaxes do censo é practica dos partidos cos afiliados, botando por terra o que din os estatutos:

- son só afiliados os que están ó corrente da cuota anual.

Así acuden máis representantes ós congresos e poden inclinar a votación cara o candidato que máis prebendas concede.

¡Bendita a señora Dolores Flora que recibe misivas de calquera partido, cando os verdadeiros afiliados mándanos ó ostracismo!

Como a finada señora Dolores Flora non ten culpa disto, nin nunca pensou ser protagonista desta narración, rogamos a Deus que siga téndoa ó seu carón e nós pregoamos para que así sexa.
Sábado, 05 de Mayo de 2007 13:48 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín No hay comentarios. Comentar.

Rambo

20070517191339-rambo.jpgMiña cara María do Carme: a túa filla foi Eva. Elexírona, como te elexiran a ti, naqueles anos de moza. Agora eres mamá e dentro de pouco serás avoa. A iso desexan chegar tódalas persoas con responsabilidade na perpetuidade de manter no tempo o seu apelido e a súa descendencia.

Hai que conservar o rito para que non desaparezan estes vellos acontecementos que, ano tras ano, celebrades pola Santa Cruz.
Terás que ir preparando o “ajuar” porque, segundo a costume, ten que que casar no ano que foi nomeada.

Dormiu na Picota e o segredo perdurou namentras non saiu á rúa, esperándoa os danzantes e o Adán, para percorrer a vila, antes de celebrar o sacrificio de Isaac e a loita de mouros e cristiáns.

Tampouco faltou o “Maio”. Por certo, colocaron a árbore máis alta que lle rouban ó veciño.

A cerimonia foi un éxito e Rosa encargaríase de que os zapatos fosen á medida, xa que o seu fillo transmitiume tódolos aconteceres da festa.

Laza mantén no tempo estas “cousiñas” de antano, porque hai persoas que as realizan a cotío. Son un raigame que non perden porque as levan na súa alma.

Por iso o “Rambo” tratou de que Verin faga algo nos “maios”, para que non queden no olvido tódolos xogos que representou no seu caixón.
Daba gusto velo explicar tódalas composicións feitas cos bugallos dos carballos. Tíñaas de tódalas medidas e así configurou os distintos xogos populares cos actores correspondentes, naquel espazo tan reducido.
Os carrabouxos facían de cabeza, de corpo, de pernas e de brazos.

Seguramente o “Rambo” quixo volverse cativo e rememorar os xogos da súa nenez, para non deixar de sentir o que tanto o fixo disfrutar. Agora son só “guenvois”para os pequenos.

No caixón non faltou ningún divertimento artesán, e iso que non tiña o carriño feito coas cabezas dos nabos ou a carrilana de táboas.

Tiña xogos de rapaces e rapazas, pois co follo do millo representou bonecas con lazos. As roixideiras de xungos non as debeu coñecer ou xogar con elas, porque tampouco aparecían polos recunchos do caixón.

Ningún personaxe tiña un asubío na boca, polo que non debeu aprender cómo se facían, e iso que non foi a Espiño, onda o Enrique, para que lle ensinara os bolos cos que xoga na praza da aldea.

Tería un grave problema, porque Enrique é un perfeccionista do artesanato e non lle permitiría que fixese os bolos se non era a madeira dunha mazaira ben seca.
Domingo, 13 de Mayo de 2007 10:50 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín No hay comentarios. Comentar.

Hilariño

20070526091348-castelao-emigracion.jpgMeu caro Hilariño: ¡queren que votes dúas veces!

¡O que hai que facer para manterse no poder!

Cando a túa nai emigrou, aló polos anos cincuenta, a vida non era vida. Intentou buscar algo mellor, pero só atopou a emigración.
Daquela non se votaba, polo que non recibiu promesas dun posto de traballo. Tamén hai que dicilo, que cando a túa nai colleu o barco en Vigo, tiña só catorce anos.
Na reclama do tío emigrado aparecía a súa irmá, pero colleu medo e non se atreveu, como a vida apretaba, decidiron que a túa nai tiña que preparar o baúl e responder á misiva do tío.
Eran catro irmás, que moi novas quedaron sen pais. Alguén tiña que botar man delas. Entre a avoa e este tío fixéronse cargo.
A túa nai atopouse no país de recollida con papeis falsos, porque a documentación que mandara o seu tío ía en nome da outra irmá maior.
Contaba o teu pai as voltas e os enganos a que foi sometido, perante moitos anos, para tratar de por en regra toda a documentación, pero ata que ti naciches e fuches grande non se solucionou o problema.

E agora queren que votes. Cando ti, meu caro Hilariño, non sabes ónde está a aldea que viu nacer a túa nai, nin coñeces ós familiares que aínda viven na terriña, que tanto a túa nai como o teu pai falábanche dela apesadumbrados e coa morriña levada como expresión eterna nas súas meixelas.

A eles a emigración aínda lles sorríu, porque regresaron para ver as súas herdanzas e familiares, pero non vas ter esa oportunidade de ver esta terra onde ofrecen todo, a non ser que poidas sentir na túa alma o que a túa nai sentía por ela.

O normal é que te deixen en paz, porque ti non eres galego, porque non o sintes, aínda que as túas raíces estén aquí. Ademais sentiríaste mal por ter que votar ó que non coñeces e tampouco desexas ter un privilexio, entre os mortais, como sería facelo dúas veces.

A ti o que che gustaría é que se preocupasen de influír, na emigración, onde estás, para ter unha vida digna, porque ti tés a túa, os teus descendentes e os teus amigos aí, polo que se queren algo, que se dirixan ás autoridades indíxenas para resolver os problemas dos emigrantes.

Acórdanse de ti porque é época de eleccións. Pasados estos días volves ó baúl dos recordos e iso que non sabes cánta propaganda fan nos televexos, tanto uns coma os outros, xa que neste asunto non se salva ninguén.

Saberás que é moi importante o teu voto, por iso recibirás a visita dos políticos de turno, porque o teu voto decide quén vai ser alcalde. Pregúntallo ó Perico.

Non resolven o asunto dentro da xeografía hispana e vano resolver cos emigrados, dos emigrados, dos emigrados...

Meu caro Hilariño, unha aperta e vota como sabes.
Viernes, 25 de Mayo de 2007 09:03 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris