Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Octubre de 2010.



Empezamos!

Miña cara señora María: empezamos de novo, para contar cousas que pasan na bisbarra tamagana. Un curso máis para estar na procura das andainas políticas, culturais e acontecimentos que sexan de interese para todos aqueles que disfrutan lendo estas opinións.

Intentarei chegar ao corazón de todos, pero non espere que sexa máis sincero do que ata de agora, porque a miña maneira de ser e de ver as cousas é como é, e non podo terxiversar, querendo darlle outro significado, porque a miña intención é que a través do que escribo teñan claro o que quero e desexo dicir.

 Os temas son da bisbarra e non doutros lugares. Quero que estén informados, a través destes escritos, do que acontece nas beiras do támega e nas terras de Monterrei.

Non é que suceda moito, sobre todo nestas épocas de penuria, pero sempre amañaremos sucesos que chamen a súa atención e así estar informados do que ocorre na nosa querida terruña.

Isto non quere dicir que se hai que comentar algo sobre a nosa terra, fóra de aquí, non o fagamos, porque temos dereito a dar a nosa opinión sobre calquera acontecer a calquera galego, en calquera recuncho deste mundo global.

Nós estaremos sempre centrados na bisbarra tamagana, e tamén na lusa que nos quere e linda, porque síntome raioto e síntome luso, porque visito Chaves varias veces cada semana. Sen Chaves non son nada. Grazas a Chaves vivo onde vivo. Hai moita xente deste lado da fronteira que non pode vivir sen ir ao outro lado. Eu son un deses. Síntome orgulloso de ser raioto, aínda que algúns quérenlle dar un tono despectivo a esta palabra. Pero sempre me gustou, porque considerei que os raiotos non tiñan fronteiras. Persoas que se comunicaban sen complexos e iso é o máis importante para min.

Hai personaxes dentro de todos os ámbitos e sectores que so se aprobeitan da raia para crear organismos, que só crean gasto dos contribuíntes, pensando máis en colocar a unha persoa para cautivar o seu voto, que non pola súa rendabilidade de cara a mellorar a zona.

 Así xurden entidades de eurorrexión, eurocidade, eixo atlántico, etc... das que só se benefician os que traballan nesas oficinas, porque cobran un soldo, non porque se vexan realizados, porque tampouco cren no que están a facer.

Quero dicir con isto que hai unhas oficinas montadas nun edificio no polígono industrial de Pazos, que pouco teñen que dicir do que fan, porque resultados positivos para ámbalas zonas aínda non saíron na prensa, cando hai que dicir que para montalas saíron publicacións perante varios días. Isto indica que crear organismos por crealos non foi bo, porque agora vese que non saben que facer con eles. 

Agora andan a recuperar o edificio da alfándega no pobo de Feces. Esperaremos a ver o que vai pasar alí. Seguro que un posto de traballo, como pode ser o de conserxe, que xa está adxudicado, porque hai que pagar favores e sobre todo nestas circunstancias. Posto botado, posto recuperado. Así é como se actúa. Hai que demostrar que se ten poder e que se hai que colocar a alguén, bótase man do poder e xa está. Así de sinxelo. Ninguén se fai eco destes aconteceres vilanos.

Pero a vida é así neste recuncho da terra.

Miércoles, 13 de Octubre de 2010 12:48 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín Hay 1 comentario.

Peregrinaxe...?

Miña cara señora María: As novas do xornal  provincial anuncian a chegada dun pelegrín á área de descanso do polígono industrial.

 A noticia así de sinxela non di nada, pero no fondo arrastra toda unha filosofía de comportamento.

Aos comenzos do ano a  actuación do "pelegrín" foi de traidor, de vendedor de seu pai político, polo que "chama" aos xornais, para que se fagan eco da súa peregrinaxe, porque, coida que, así pode obter un perdón.

 O concepto que este "pelegrín" ten de arrenpentimento non ten nada que ver co sentido relixioso do camiño cara Santiago. O que si destaca é que se sinte avergonzado da súa actuación ou actuacións políticas, porque un  acto de contrición é algo que se fae, porque a persoa síntese arrepentida, pero sen chamar a atención. É algo intrínsicamente íntimo.

 Pode haber perdón dunha acción que lesionaches a alguén, pero cando se quere enmendar as accións negativas de comportamentos erróneos, non se pode solicitar, nin convertir un camiño en confesionarios.

 - Cando se está fora dunha relixión, non se debe empregar esta, para amañar o que un desexa!.

 Antes de emprender o camiño debería ler "Peregrinaxe" de Matilde Asensi. Ou Iacobus. Encontraría todo o que o Conde fixo con seu fixo, para que aprendese a comportarse coma unha persoa  de ben.

Polo de agora temos sorte, porque non hai conde en Monterrei, xa que o poría baixo a tutela dun fraile, na larga camiñata, con misivas, para cada un dos priores, asinándolle cales deberían ser as penitencias, que o "pelegrín" tiña que levar a cabo en cada unha das súas paradas.

 Saberá, señora María, que tal fillo, na corte de Barcelona, era o "rei" de todas as falcatruadas, de todas as actividades luxurosas.  Frecuentaba lugares, non propios, de alguén que tiña que dirixir os destinos dunha orden ou dun pais. As novas que chegaban ao Conde, sobre as andainas, de seu fillo, non eran de seu agrado, polo que a única solución, para sacalo de Barcelona e que recibise un perdón, era facer o camiño ata Santiago de Compostela.

Seralle moi difícil acadar o perdón, porque o "camiño" da prata, pasa por Auria. O "prior" de Auria non o recibiu, polo que non puido facer a penitencia que o conde de "monterrei" lle dera. Habería que ver se levaba tal misiva, porque, é de supor, que tamén o "prior" de Monterrei non o recibiu, polo que as penitencias deste taifiñas-pelegrín teñen pouco que esperar ata chegar ao apóstolo.

 Debe pensar que todo se soluciona con cartos, por iso elexiu o camiño da "prata", pero o apóstolo non quere cartos, quere bos comportamento, bos cumprimentos, boas accións, non quere traizóns, nin quere maldades nin enganos, como aquela chamada que recibiu, en ruta, o señor alcalde de Monterrei, cando estaba convocado a unha xuntanza co señor conselleiro de sanidade, etc, etc..

De todas as formas este perdón sería terrenal, porque o  outro non hai deus que lle perdoe. Nin os do Olimpo!.

Lunes, 25 de Octubre de 2010 14:09 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris