Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Marzo de 2011.

Vídeo

Miña cara señora María: hai un ano que o visitador deixou de vir á vila. Razóns fortes penduraron longos meses para tomar a decisión que, perante o verán, fixeron que me tiveran pendente da persoa que conseguiu o meu móbil, porque necesitaba colocar a mercadoría, que naqueles intres pesáballe moito.

A doencia debía ser moi forte, mellor dito, a falcatruada que sufría non era capaz de apartala do seu maxín, polo que buscaba venganza por doquier.

O produto que tiña, según contaba e describía, era excepcional, para apartar a calquera politiquillo do seu posto. O momento non era moi bo pero, nestes intres, esa mecadoría vale todo o que pesa e moito máis.

Os contactos do negocio foron dous. O visitador estaba seguro do que quería e do que valía o producto que ofrecía. Pero non había maneira de que deixara un ápice para forzar a decisión de entrega e visionalo. Difícil o asunto cando un quere vender, pero o comprador non toca a mercadoría.

O prezo eran trinta mil euros. A mercadoría un vídeo e unhas fotos. Os personaxes: un moi coñecido por todos vostedes e o vendedor, simple e llanamente un individuo, que o seu xefe lle encarga que ofreza o producto a calquera partido político ou persoa que necesite desta información para demostrar o que se tran certos políticos locais e non locais a nivel de Galicia.

No vídeo, según o vendedor, estaba gravado un intercambio, onde se vían contar billetes de cincocentos euros, nun hotel de Santiago e tamén no parquin, entre varias persoas, algunhas moi coñecidas públicamente.

Puxen prezo a unha das fotos. Nela estaba o vendedor, sentado ao volante do seu coche e en actitude de conversa. Todo traxeado, o politiquiño implicado. Mandei mil euros por aquela foto e permitíalle que a súa cara se recortara, porque bastaba como testemuña a cor do.

As conversas foron tensas e por dúas veces o "visitador" levantouse, facendo ademán de abandoar.

Respondía ó nome de Raúl, debía ser o alcume de guerra, xa que a súa conexión era a través de dous números de teléfono. O curioso do tema era a maneira de presentarse: "soy Raúl, vengo de Canarias o de la Isla Margarita..., donde nos vemos..." . Sinalaba un lugar e chegaba antes... Todo era moi fácil e todo era moi siniestro...

Describía con moito detalle as súas vistas á vila. Varias veces deixoume anonadado pola cercanía do detalle, tanto na maneira de chegar e recoller, como na súa entrada e saída do lugar. Colocación dos mobles e xeitos das persoas coas que tiña que pasar para chegar describíaas como se estivera no acto.

O comportamento era apurado, polo que se facía difícil chegar a un acordo, sobre todo respecto do vídeo, porque non deixaba o CD. Pero as fotos... ai!, aquela foto.

O velero que tamén se prestaba para os "trapicheos", según o visitador, tiña tres mástiles e aparecía na foto todo lustroso.

Todo parecía unha película, que facía eu en todo iso?. Querían que soubera máis vida do politiquiño ou que me prestara para ter noticias de min e así que volvera ao redil. De todo un pouco, pero esas andanzas sospeitábaas, o que fixeron foi confirmarmas. Aínda manteño os dous números telefónicos e algunhas das mensaxes.

O que quedou claro era que recollía cartos. Logo deixou de recollelos, entón tiñan un material compremetedor, que había que colocar, para que chegara aos políticos e aos medios de comunicación, se non se recuperaba a situación primitiva.

Polo de agora o asunto está dormido, polo que se intúe que a situación está como fai un ano. Responde ao requerimento e todo segue seu curso. Haberá que esperar tempos propicios.

Toda esta historia englóbase en colocar cartos en paraísos fiscais, por unha parte, pero tamén pode responder a droga ou a trata de brancas.

Hai un refrán que di: "cando as barbas do teu veciño vexas pelar, pon as túas a remollar".

Lunes, 07 de Marzo de 2011 12:44 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín No hay comentarios. Comentar.

Comadres

 

Miña cara señora María: o carnaval ou entroido, como gostan os de Laza en chamarlle, está contaminado de tres ingredientes. A masificación, celebración dunha festa patronal calquera e sobre todo do botellón.

A globalización á festa faille perder tradición, enxebrismo, carácter indíxena, convertíndoo nunha celebración calquera, onde impere calquera elemento que rompa co costume. A publicidade fixo que todo se escape do control dos organizadores, por iso desespéranse cando intentan seguir unha planificación.

O Xoves de Comadres ten moito que ver con este tipo de carnaval que se está impodo ano tras ano. Esta noite, en que a vila se enche de mulleres, atrae multitude de persoeiros, por se algo cae. Así temos o "taifiñas" verinés invitando a toda a plana maior da xunta, porque hai que aproveitar o voto dos concurrentes.

A plataforma é idónea, pero prestarse a este xogo é un pouco peregrino para quen ostenta a máxima representación do pobo galego. Hai que aproveitar os momentos adecuados, pero o carnaval, como plataforma de busca de votos, ronda o esperpento por parte de quen pensa deste xeito.

Do "taifiñas" non se pode esperar outra cousa, porque hai uns días pisou as clases dos colexios da vila, aproveitando a visita institucional, ainda que malévola, do conselleiro de educación.

Estamos en ano de eleccións polo que hai que deixarse ver. Despois de tantos anos na poltrona espera unha visita institucional para entrar nas clases. Nin que non tivera outras ocasións!. O normal é que a máxima autoridade dun concello faga a vista, tamén institucional, durante calquera curso, acompañado de todas as forzas políticas, representadas no concello. Non, hai que esperar que veña unha alta instancia, porque así ten máis categoría. Con esta mentalidade estamos onde estamos.

É unha festa máis porque acude a xente vestida de etiqueta. Perdéronse as chirnas, a cinsa e, sobre todo, as mascariñas.

Orquestas hai dabondo, colocadas na praza, discriminan ao resto da vila, cando todos os veciños contibúen cos seus cartos. Nunca se porán de acordo para aproveitar ao máximo estas actuacións, porque arrancan, case sempre, preto da hora de cear. Máis tarde, cóntase as persoas que se arriman á praza.

O desfile vai caendo, pero é normal, porque lle ocorre como a todas as cousas: "nacen, crecen e morren". Terá que vir outra xeración para tomar as rendas, e darlle outro pulo.

O que si triunfa é o luns. As viandas gratis atraen a calquera. Comentan que hai persoas que controlan estas festas, para encherse a comer, polos distintos pobos que celebran o carnaval. Así nunca faltarán desfameados, que comerán ainda que rematen de facelo na súa casa.

Hai individuos que aproveitan estas celebracións para olvidar, aínda que non se sabe de que, porque agárranse a unha botella de cervexa e non se descolgan dela en todos os días de festa. Quenes fixeron o agosto foron as Forzas e Corpos de Seguridade do Estado co montón de multas. Tiveron á vila acordoada. Non había saída que non controlaran. Que afán de recaudar!.

En calquera dos lugares do triángulo tamagano carnavalesco os cascos das botellas enchían todas as rúas. Eran un perigo para calquera viandante e sobre todo para quenes participaban nos cortexos entrodeiros de cada lugar. Pisábanse botellíns por doquier!.

A pesar dos pesares o entroido está arraigado e non perderá esencia, porque sempre se encontrarán persoas que pegan dos elementos máis arcaicos que o farán diferente. Serán poucos, pero suficientes, para manter no tempo algo que recollerán dunha conversa con seus avós ou familiares, que participaran ou contaran como o facían este ou aquel personaxe da historia carnavalesca.

O que si se debe é apartar da política e sobre todo a aqueles que o ven como unha plataforma para buscar votos.

Gostaríame que o Fausto percorrera as rúas de Tintores, como daquela, botando borralla con formigas aos veciños, que se lle cruzaban ou miraban, dende os corredores. E sobre todo,cando o luns de entroido, percorría as leiras e bacelos, retirándolle a ferramenta ou aparello, imprescindible para o traballo, obrigando ao veciño a abandonar o labor.

 

Lunes, 14 de Marzo de 2011 19:19 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín No hay comentarios. Comentar.


Monterrei morre

 

Miña cara señora María: o Fran quere saber, pero a idade é todo nunha vida.

Cada tortazo que se recibe é un descubrimento novo. A experiencia é a mellor escola, polo tanto irá aprendendo, pouco a pouco, como nos pasou a todos.

De momento, que saiba que o "visitador" deu sinais de vida. Ten un teléfono novo e puxo prezo ás fotografías. O vídeo mantén o inicial.

Debe saber que o Castelo de Monterrei está no olvido das institucións. O que tiña que ser o centro dinámico da bisbarra está no baúl dos esquecementos.

El, que gosta de viaxar, debe ter no seu maxín algunha cidade europea, que sirva de modelo, para copiar e realizar nesta acrópole, algo parecido. O mesmo que está a suceder neses castelos podía facerse aquí, convertendo este patrimonio en cultura xeradora de riqueza.

Monterrei morre. É unha vergonza levar aos amigos ou familiares emigrados a ver tal penuria. Debe ser o experimento dalgún espabilado, que proxecta nel o que desexa facer noutras construccións, para ver como responden os materiais ou levar adiante ideas peregrinas no deseño sobre edificacións catalogadas polas autoridades competentes. Debería saber, ou hai que recordarlle, que todo iso págano os contribuíntes e non están os tempos para tanto despilfarro.

Do paseo das Damas só recordar a orde de talar os olmos, cando apareceu, daquela, a famosa peste dos negrillos. Fincáronlle a motoserra. Non souberon esperar a plantar, entre eles, outras árbores, ata que creceran ao mesmo que podaban as polas afectadas, intentando recuperalos, pouco a pouco, como pasou cos das Estivadas, aínda que logo morresen definitivamente, pero xa estaban os outros crecidos. Uns eran de Fomento, estes non tiñan propietario.

Así podíase manter algo de sombra para guarecer aos paseantes e amantes da acrópole, posto que a imaxe que se recibía era desoladora ante tanta saña inxectada naquelas árbores infectadas ao velos tumbados sobre os paralelepípedos. Tristeza e impotencia era o que se percibía.

Nunha xuntanza de técnicos da Xunta, sobre a mesma calzada, acordaron repor no Paseo, rubinias e pradairos.

As árbores foron plantadas polos alumnos do colexio dos Padres Mercedarios de Verín. Hai que decir, que estes alumnos non tiñan máis que doce e trece anos, polo que quen tivo que botar man do pico e da pala foi o seu mestre. Todo resultou ben e as ábores foron crecendo, pero ningunha man tratou de podalos e ilos facendo ao xeito do paseo, dende o ámbito institucional, pero ainda así quedaban xeitosos.

Estas árbores, as rubinias, tamén sufriron os efectos destrozadores da motoserra, despois de trece anos. Ninguén se fai cargo desta tala. Só hai individuos insensibles coa acrópole. Cando a deixarán tranquila?. Tanta falta de sensibilidade coas árbores e coas persoas que as plantaron!. Ninguén responde. Cada personaxe que exerce mando, por aló, fai e desfai según o seu antollo. Así nos luce o pelo, cando o abandono da riqueza endóxena da bisbarra sufre estes efectos devastadores de persoas con miras tan peregrinas, é normal que non salgamos deste atraso e atranco que nós mesmos nos impomos.

Querido Fran, lévaos contigo e móstralles o que hai por aí, porque é imposible que sexan tan pitoños, tan curtos de maxín ou, van aos cartos?.

O que si che digo é que hai unha carteleira, na que rezan trescentos otenta mil euros de obra, que consiste en adecentar a calzada que sube ao castelo dende San Lázaro. O que máis chama a atención de toda ela, son os peches dos propietarios das fincas colindantes, é dicir, con cartos públicos facer obras privadas, co risco ainda de denuncia por parte dos propietarios, por tocar na súa finca.

Esperta e non te deixes camelar!. Agora chega maio!.

Martes, 29 de Marzo de 2011 19:48 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris