A señora María leva moito tempo sen pisar o galiñeiro. E iso que lle colocaron unha cadeira para poder descansar e botar unha parrafada co propietario do bar, máis ou menos no medio do percorrido.
Agora o doutor mándaa camiñar sen despegarse da caxata. A pesares visitou o galiñeiro. Quedou abraiada do galo. ¡Que grande!, ¡canto creceu! Con esta carne meus dentes resquebrarían e non quero ter máis problemas co meu corpo. Xa me chegan os meus xeonllos.
Sentouse a carón da tela metálica e observou ó animal para fixarse no seu comportamento. Ó pouco tempo xa viu que era un auténtico déspota. Aquelas galiñas non asomaban o peteiro por ningures pois aparecía para impedir calquera acto que pudiera alborotar a harmonía que fora forxando perantes estes anos.
Sen embargo a señora María diuse conta que había dous comportamentos naquel galiñeiro.
Galiñas sumisas que se acercaban a el para indicarlle que tiñan necesidade de ir a beber e outras pasmadas que se deixaban levar para seguir observando e buscando o momento de darlle o golpe para desterralo. El, orgulloso e altaneiro non se percataba do segundo grupo. A chulería e o engreimento non lle permitía darse conta do que estaba a suceder no seu territorio.
Os gaviláns empezaron a merodear polo galiñeiro, polo que intentou que o dono protexera as galiñas colocando outra tela por enriba, quedando tódolos habitantes do habitáculo protexidos. A pesares, os gavilán insistían e ían marchando coas súas presas.
O galo moi furioso, cabreábase e ante a impotencia de conter aquela desfeita actuaba ameazando e chantaxeando.
Ó remate, cando intenta marchar a señora María agárrase a póla da figueira e consegue endereitarse, namentras seu maxín idea que o mellor sería deixar que o galo continuase coa súa teima, que remate só, cando se vexa coa cresta enrugada e torcida, perdendo a prepotencia e a arrogancia, percatarase do abandono das galiñas e da perda de influencia ata que pouco a pouco chegue o seu fin.
A señora María, encamiña o regreso co rostro compunxido e lamentándose, xa que dos máis de dous mil animaliños só quedan once. Espera co cinco de novembro todo cambie.
¡Ah!, esquecíaseme: ¿a gripe aviar acabará co galo?

Cando se ergueu e abriu a ventá a señora Pilar pensou que era media mañá. Baixou á lareira e mirou cara o reloxio que tiña colgado dunha punta que o seu difunto marido clavara na parede. A agulla estreita seguía o seu curso, dando voltas, polo que a pila non estaba esgotada. Algo estaba a suceder, pois había moita luz e levantouse como de costume. Prendeu o lume. Fixo o seu almorzó, ó mesmo que preparaba o do gando que lle fai de compaña. Galiñas, un macho e uns leitóns para facer a matanza, xa que naquela bodega sempre ten que haber algo con que satisfacer a fame deseperada das netas despois de camiñar, por aqueles outeiros, cando van de visita.
Saiu cara a cortiña e no carroucho unha veciña púxoa ó tanto do cambio da hora. O seu fillo non lle dixo nada cando foi gardar a chave da súa casa ó patio, polo que non lle mandou andar nas agullas do reloxio.A súa vida nunca estivo ó servizo das máquinas, menos agora que remata. O sol foi sempre quen lle marcou o seu ritmo. Os europeos non saben nada do que está a suceder neste recuncho do mundo, polo que só están pendentes do aforro dos cartos. Non teñen en conta o que sofren as persoas de enfermidades crónicas con este cambio e o resto da poboación. Todo por aforrar uns cartiños en enerxía. ¡Que materialistas¡ Subordinan tódolo humano a uns euros que á hora da verdade, gástanse en medicamentos polas baixas da xente.
Ademáis non ocurre como din, pois antes das seis da tarde en moitas empresas teñen que prender as luces para traballar.
Galicia está noutras latitudes e a súa franxa horaria coincide coa das illas Canarias e co país veciño, polo que teñen que tratar, agora coa mellora do estatuto, de que non sigan a manternos na igualdade co resto das comunidades como se todos vivisemos baixo o mesmo meridiano.
Élle un problema de lugar, señora Pilar.

Miña cara Rosa Mari. Déboche unha explicación do meu facer do sábado, día cinco, do presente mes.

Saberás que se celebraron as eleccións para presidir a Xunta local do PP de Verín. Tiven a ocurrencia de presentar un escrito de IMPUGNACIÓN do acto. Ó parecer non sentou ben a certos personaxiños.

- Era algo que estaba esperando, ¡como auga de maio!, para manifestar a miña “opinión”, polo que aprovetei esta convocatoria aberta a tódolos censados, pois facía máis dun ano que non participaba en reunións do partido por decisión persoal e unilateral do “taifiñas”.

Pago tódolos meses dúas mil pesetas, coma se estivera aínda de concelleiro, cando me corresponden dúas mil por ano, coma calquera outro, pois non exerzo cargo público do partido. Coma min, fano once máis de Verín. Logo hai tres da bisbarra. Hai diferentes cuotas.

Con estes ingresos págase a sede do edificio Zagros, da Avda. Luis Espada, máis electricidade e auga.

Por certo, Rosa Mari, aposto que dende o luns seguinte ó día cinco, o saldo da conta vai en aumento, ¿xa te imaxinas por qué?

Entre nós, Rosa Mari, ¿o teu pulso mellora? É algo que desexo con toda a miña alma. Vexo que aínda a bolsa que levas vai pouco chea, polo que tés que saír varias veces a compra. Cóidate que xa fai frío.

¡Todo isto son perogrulladas!. Divertímonos un pouco e satisfacemos o ego, porque decimos o que sentimos: que se repete a lei.

Nárroche textualmente: ”En el mes de noviembre se abrirá el proceso en cada ayuntamiento para elegir a los compromisarios, mediante la celebración de votaciones secretas en urnas. Los afiliados que tengan las cuotas al día podrán votar a tantas personas como delegados corresponda a su ayuntamiento", ¿é diferente Verín?.

Escoitei nas ondas que fixen o “ridículo”. ¡Cantas veces tiven que facerlo, pero conscientemente!

Por facer o ridículo descubrín isto. Por facer o ridículo ante os veciños alardeaba ante os órganos do partido e aproveitábase políticamente. Por facer o ridículo puxen enriba da mesa da alcaldía as firmas dos propietarios do acceso ó polígono e as negociacións dos veciños de Pazos, para o Parque Empresarial, etc, etc...

Por certo, non moveu un papel, pois xa ves cómo está todo na actualidade. Un veciño de Pazos recordoullo o día que viñeron en protesta ó Concello. O que son as cousas Rosa Mari, o día cinco ese veciño acarreaba votantes recordando a época de Cid Harguindey-Lovelle Alén. ¡Se traballaran así nas eleccións! ¡Claro, sen rival!

Tomando café, un veciño díxome:”Quero que digas que eu non son afiliado do PP, aínda que me enviaron cartas de ámbolos candidatos. Eu fun de Alianza Popular."

Réstame decirche que este acto chámase 600 mil pesetas ó mes, perdón 3600 euros. Abrinlle os ollos a moitos. Empurreinos a este posto tan codiciado.

Grazas, Domingo Otero, por desdecir ó señor Presidente:” En ningún momento se trató de quien podía votar o no". ¿Para que están os estatutos entón? ¡Esto parece o exército de Pancho Villa!

¡Canta falsedade!

O señor Domingo estaba satisfeito. Por fin as boas novas surxiron e radiaba de alegría. Xubilou. Elexiu este val para descansar. Moitos anos nas entrañas da terra, picando e botando carbón para o exterior, respirando aquel infernal polviño que cada pouco tempo remata cun mineiro abafado de silicose.
Aguantou como puido e no seu andar de Asturias para a súa patria, sempre gostou de comprar unha terriña para ter a súa casa, onde recibir ós seus para celebrar algo, que antes non podía, como eran as festas familiares. Ilusionado co val, plantou súas raíces, preto do río Tamega. Encontrou o que desexaba e estaba a seu alcance, polo que se fixo coa propiedade e a disfrutar.
Amante dos cogumelos, pasa os días de acá para acolá, sempre coa súa dona, buscando nos recunchos máis insólitos, pois di que alí é onde nacen. Gosta de ter o arcón cheo para disfrute dos seus.
As experiencias que tivo nos anos de riadas amargáronlle a existencia e percatouse do que están a facer certos personaxiños, cando empurran e buscan a ampliación do Polígono Industrial. A noticia de fai un mes, por parte de Xestur, asegurando que se necesitaba facer recheos de sesenta centímetros a tres metros, non o deixaba dormir. –¡Aínda máis auga¡, pensaba para seus adentros.
- Con este recheo no Toxal, nós somos carne de cañón. Non hai quen nos salve de futuras riadas. Ó río só lle queda expandirse para Queizás, polo que volveremos a ser pasto das crecidas.
Preguntaba e non entendía a insistencia de ubicar algo onde as desgracias podían ser desmesuradas, cando hai outros lugares máis axeitados para colocar industrias. - ¿Por qué non loitaron para comunicalo coa autovía ou coa estrada de Ourense, naqueles anos? Naceu mal e insisten.
A última noticia colleuno por sorpresa, polo que está a tomala con moita prudencia. Non as ten todas consigo. Por dentro está máis que satisfeito de que por fin se definise, por parte dos organismos, o lugar do Futuro Parque Empresarial. Non lle importa o sitio. O que non desexa e pasar outras noites como naqueles anos. ¡Nin llo desexa a ninguén!
Sínteo, porque algún propietario do Toxal, xa fixera cos cartos das expropiacións a conta da leiteira, pero téñense que pór no lugar dos de Queizás, pois sería condenar ó ostracismo a todo un pobo, porque baixarían os prezos das súas propiedades e sempre coa soga ó pescozo.
Facer ben as cousas costa menos.