Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Noviembre de 2010.

Contos da vila

Miña cara señora María: débelle costar moito baixar á rua, porque a súa filla deixou fillo e marido, aló en Madrid, para vir onda vostede. Está ben que queira disfrutar destes anos, porque está visto que a sociedade, pouco fai ou nada polos nosas persoas entradas en anos. Que nos espera!

 Cada vez que visita esta vila sempre encontra as mesmas dificultades para coas persoas maiores. Unha muller de mundo como é ela bota en falta un sin fin de temas relacionados con esta xente.

 Non lle chama moito a atención, porque coida que a culpa téñena os veciños que sempre votan ao mesmo partido e a mesma persoa. É unha sociedade inmovilista. Cansa de andar de emigración en emigración, polo que desexa ter unha tranquilidade antes de cambiar  para outra vida. Como di, non se dan de conta que están  a hipotecar a vida de seus fillos e netos, simple e llanamente por non cambiar o voto. Cando no cambio está a perfección, a mellora, o reparto de oportunidades e sobre todo que a corrupción non campee tanto. Porque só hai que levantar a vista mirar e ver.

 Xa sei que agora non vai por Infistela, polo que non está ao día dos aconteceres daquela zona urbana. Debe ver o PXOM e analisar ben todo o que está debuxado naqueles planos e ver a quen arruinan e a quen enriquecen.

 Unha noite, sentado na mesa para cear, soa o móvil. Extrañoume ter unha chamada, naquela hora e sobre todo daquela persoa, polo que me interesei  e collino inmediatemente, para dar sensación de atendela rapidamente. Escoitei.

- Chamáronme do Concello dicíndome que me queren comprar a finca da zona de Fontenova. Queren saber o precio. Podías facerme o favor de tasala.

- Púxenme á faena. Preguntei aquí e acolá e cheguei a unha conclusión bastante acertada. Visiteina, porque traballa perto de min e díxenlle: túa finca vale cincocentos millóns da antigas pesetas. - Sabes, que en vida de meu marido, mandáronlle dous centos cincoenta. – Pois xa sabes o que debes pedir.

 A cousa quedou así, señora María,  a persoa xa tiña unha referencia, para darlle o precio a quen llo solicitara.

 Pasou algún tempo e apróbase, nun Pleno do Concello, un planeamento da vila, onde a finca aparece nunha área de reparto.

Conclusión, a finca que está ben situada, a trinta ou coarenta metros do Camiño vello de Sousas, podería deixarse en execución directa, no tal planeamento, pero como non houbo compra o que se fixo foi deixala dentro dunha área de reparto para que teña que participar, con cargas e beneficios, na futura urbanización, cando, polo lugar de ubicación podería catalogarse como urbana de execución directa e venderse en solares de “x” metros de facahada, porque nas rúas nas que está ubicada teñen tódolos servicios.

 Así escrébese a historia desta vila, señora María, e vostede penando pola súa netiña, que está aló en Barna, para que veña a traballar aquí. Para quen?

Lunes, 08 de Noviembre de 2010 20:28 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín No hay comentarios. Comentar.

A Veiga

Miña cara señora María: -Inaudito, berraba o Lois. Seus ollos non daban a mirar o que estaban a ver. A veiga de Tintores convertida en zona de ocio de toda a bisbarra.

 Como cambiaron as cousas. Na veiga, daquela, tomaron o acordo, nun concello, no que prohibían o pastoreo das ovellas, porque  todo o pasto era pouco para as vacas. Chegaran as mans entre certos veciños, porque consideraron que aqueles animaliños eran os que deixaban barrida toda a veiga e o resto do gando non tiñan onde pastorear, namentras crecía a herba nos prados.

 Se levantan a cabeza e ven no que o Concello está a convertir seu pastizal, seguro que volven a tumbarse, porque o que tanto defenderon, pasa a ser servizo da comunidade, perdendo dereitos sobre a súa propiedade comunal.

 Razón tiña o Lois, cando dicía, -a que ven isto de andar a facer peches e  encher as Tapadas de elementos distorsionantes coa natureza, cando non se sabe, o que pode suceder con estos tempos de crises?.

É curioso ver como se plantexan os temas dende a casa consistorial.

 Facía poucos días que tivera que escapar do pobo de Ábedes, como consecuencia do trazado dunha circunvalación, que divide á parroquia, e quixo explicarlles aos veciños as melloras que aquilo lle aportaba mostrando un papel, con liñas, para decirlles que a información que tiñan era errónea, polo que debían tratar de escoitar o que ía  dicir e mostrar.- Podo asegurar que o “Sultanito” non lle conta unha verdade, nin a súa propia sombra.

O papel, seguro, que non concordaba, co que viran os veciños, cando lle mostraron, no Concello, o do PXOM.

 Aos poucos días os veciños de Tintores foron convocados a unha xuntanza na casa do pobo. O tema era facer un arranxo da zona de lecer da veiga.

 Como aínda non lle pasara o susto de Ábedes, tamén colle un papel e móstrao para que os “catro” veciños viran o debuxo e non se opuxeran á obra. Explicación, según testemuñas, ningunha. Deuse por feito, coma sempre, porque é a meneira de facer o que  quere, aínda que non lle guste a ninguén, nin beneficie ao pobo. O importante é facer sen ton, nin son.

 A veiga é zona baixo a Axenda 2000, polo que debe rexirse por esa directiva. Debe, tamén, ter o visto bo da Confederación do Douro e sobre todo o que se está a facer non concorda co seu entorno, nin respeta o medio ambiente, polo que debe o organismo correspondente tomar cartas no asunto e devolver ao estado natural aquela zona que se está a degradar desta forma irresponsable. Que mellor obra ca natureza!. Parece que non!.

 As luminarias son propias dun entorno de praza a recuperar na zona antiga de calquera vila ou cidade, pero non dun capricho natural como é a veiga.

 Seguro que os rapaces do pobo con tanta luz practicarán o que, daquela, dicían, no pobo, señora María, que consistía en ir a “capar” grilos.

 Por certo, tamén prepararon un lugar con cemento e aparellos para facer ximnasia. Hai que copiar dos xaponeses, antes de ir a traballar hai que facer deporte. Isto chámase coidar....

– A poucos metro do lugar hai un ximnasio privado, polo que isto é unha competencia desleal, dende o concello.

Miércoles, 17 de Noviembre de 2010 19:21 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín Hay 1 comentario.

IIII Carrada

Miña cara señora María: O que lle son as cousas. Eran as nove da mañá e o Mirito e o Alfonso turraban do carro coma se fosen dúas vacas xungidas.

 Acordeime do Isaac, cando se tivera que desfacer dunhas das dúas vacas, para facer fronte a unha deuda e logo botou man dunha novela, que estaba sen amansar e aínda non tiña a medra axeitada para compaxinala con súa nai. O Isaac desxunguiu a xata  e “xunguiuse el. Eran outros tempos, pero a veces rememóranse desta forma.

Seu sobriño, fillo do Alfonso, ía acompañándoos. O rapá, que vive en Lisboa, desexa coñecer os costumes da bisbarra tamagana, por iso apúntase a toda manifestación cultural, que xorde por estas terras, sobre todo, nas  que promociona seu tío. Agarrado ao carro tamén axudaba a que camiñara cara a punta da beirarrúa, fronte a bar que leva o nome de “Canteira”.

 O curioso non foi que colocaran o carro no lugar estratéxico. O curioso é que ese día estaban de “Boda”. Casaba o José Luis e había que estar preparados para o evento, porque era o último que quedaba para cambiar de estado civil, na familia da Morena, que en paz estée.

 Foille un día moi atareado, por iso madrugaron para deixar todo listo. Querían regresar pronto e presidir a marcha da “carrada”, polas rúas da vila. A carrada é deles, polo que ninguén debe tratar de capitaneala, e aproveitarse de algo que xorde espontáneamente da cultura do pobo.

 O Mirito estaba contento, porque seu enxendro ten continuidade, xa que os veciños foron quen de preparar todo para tal evento.

- Non quere que se faga coa carrada o Concello, porque no momento, que a institución queira mangunealo pasaralle, como todo o que se fai, na vila, que non perdurará no tempo.

 Estaba animado, porque a pesar dos atrancos do día, coa boda do irmán e a visita do Papa a Santiago, a marcha presentouse atiborrada de amantes de Baco, para encher os bandullos, de viño e marrao.,

Aínda que hai que pensa, que isto é unha montaxe, para seu negocio non se desanima e cada ano intenta programar novas actuacións, para que a carrada non decaiga.

Pouca axuda económica recibe dos compatriotas do negocio, pero el é de peñon fixo e a pesar da cerimonia presidiu a marcha polas rúas da vila. Ía alegre, notábaselle nas meixelas, porque relucían, aínda que o viño non chegara a seu fin.

 Debe ter coidado, para outra vez, e correxir antes de vender a xarriña, a pañoeleta coa cinta, e o sobre, das verbas escritas no decorado da xarra.

 Un urra para o Mirito e os seus compinches, que grazas a esta carrada, congrega aos veciños, dando vida a esta vila, que tanto necesita os fins de semana.

Sábado, 20 de Noviembre de 2010 13:04 A. Rolán Enlaza este artigo. Verín No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris