Facebook Twitter Google +1     Admin

Crónicas Tamaganas



"A vida arredor do Támega" por Adolfo Rolán, natural de Tintores, Verín, Ourense.

Archivos

Enlaces


Se muestran los artículos pertenecientes a Octubre de 2011.

soldo...

 

 

Verín.CRONICAS TAMAGANAS. Soldo....

 

Miña cara señora María: É triste que haxa que estar en tempos de vacas fracas para que os xornais se fagan eco de algo, que, a cotío, denuncian os concelleiros de calquera tipo de oposición e nunca se lles deu a importacia requerida neses medios.

 Tivo que ser unha concelleira do goberno bipartito que sacara a luz tal inxusta prebenda, non por estar en crise, senón polos veciños que corren co plus municipal, ao longo do tempo, sexa boa ou mala a época económica.

 Habería que engadir que este complemento foi negociado coas forzas sindicais que piden o voto para este goberno local, por ser da mesma tendenza política. –Asi nos vai.

  Empezaron cos funcionarios, logo pasaron aos docentes-funcionarios e agora tocoulle aos empregados dos concellos.

 -Aínda nos lles tocaron na paga aos políticos!. O que se vertebra e anuncia é que en calquera lugar estanse dando exemplos, onde os gobernos non fan falla, por iso os políticos tamén se dan de conta que eles non contan para a cidadanía e iso se que é un problema, seu problema.

 Teñen como exemplo Bélxica, que levan máis dun ano sen goberno e o país segue seu camiño.

 Cando toda a cidadanía eleve seu coñecemento e saiba que estes personaxes non se adican ao que prometen, senón só a beneficiarse individualmente cambiará súa maneira  de votar. Aí está o tema. Cada votante debe saber usar seu poder de votación. Isto ocorre só cando a persoa se sente libre.

 Estes sectores, ao parecer, “foron e son” os responsables da “crise” de cada unha das economías específicas das súas administracións respectivas, según as medidas tomadas en cada caso. –Que análise máis vanal!. A crise provocouna cada un dos xestores que rexiron os destinos de cada unha das administracións correspondentes e eles aínda non tiveron a delicadeza de dar exemplo, reducíndose seu soldo e súas prebendas.

 Encheron e enchen (obradoiros de emprego) de traballadores ás administracións, entrando por portas falsas, para asegurarse a súa elección cara a poltrona, que ía dar as prebendas que buscan na política, por incompetentes, na loita cotián, na súa profesión ou oficio liberal, no libre mercado.

 Que conste que entre estes tres estamentos hai que diferenciar aos locais. –Nestes creáronse e seguiranse creando postos para persoas concretas.

 Cando se negociou e firmou o primeiro convenio colectivo do Concello estiven de “convidado de pedra”.

 Polo meu maxín pasaron tantas ideas, naqueles intres, que non me facía á idea de votar algo que ía contra meus principios. Aquilo foi un fraude aos  contribuíntes locais, que tiñan que aportar os cartos para crear unha casta de privilexiados a costa do seu cativo soldo.

 Naquel convenio había subvencións tipo “corte inglés”, para todo. –Non só boa paga, senón axudas para dentista, lentes, libros, etc. -Léano, que estará no Concello. E para máis “inri” aparecía unha asinación para un posto de auxiliar dun millón das antigas pesetas, como complemento, máis ao ano. -Por certo, ningún docente da ensinanza privada cobraba aquela suma.

 -O  soldo dos empregados dun concello deberíase calcular atendendo a media de cada un dos sectores dos habitantes que contribúen a esa cobranza.

 Deberíase ter en conta os traballos que realizan algúns, porque crean competencia desleal cos autónmos e liberais, que son os que contribúen  para que eles cobren mensualmente.- A lei de incompatibilidade funciona á “maneira” deste país.

 Interesante que sexa unha persoa política a que tome esta decisión, porque trátase de botar pelotas fora. –A culpa téñena os outros!. Típico da “casta” expallada pola xeografía galaica.

 

                                                     Verín , 1 de outono do 2011.-

 

                                          Adolfo Rolán.-

 

 

Domingo, 02 de Octubre de 2011 13:22 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

Couto verinchaves.

 

 

Verín .CRONICAS TAMAGANAS.- Couto verinchaves.

 

Miña cara señora María: Debería saber que nesta eurocidade Verinchaves están de mal humor porque as leis dos seus respectivos países non lle permitir acadar novos teitos lexislativos para chegar a acordos que son propios doutras administracións, no referente a proxectos en común.

 Os dous mandamaises de ambos lados da raia queren crear un “couto”.

Este “couto” debe ter autonomía e independencia para facer o que lles peta.

Esta “queixa” política debe encadrarse nas reivindicacións de independencia e autogoberno que algunhas autonomías andan na precura no estado español.

  Aínda se deron de conta de que os estados –Luso e español_ teñen leis que as súas respectivas comunidades deben cumprir. O que chama a atención é a intención deste “personaxes”, de querer saltar as leis dos seus respectivos países.

 -Ou, non será que se agotou a súa capacidade de emprender novos proxectos que ilusionen a cidadanía raiota?. –De todo haberá un pouco.

 Nalgunha ocasión comentouse que Verín ía ser un barrio da eurocidade, que só serviría para que a urbe lusitana podera acceder a proxectos doutro nivel, pero ao parecer a crise chegou a todas partes, polo que hai que buscar excusas ante as dificultades de seguir apostando pola nova administración territorial raiana.

 Hai que pensar que hai que encher o edificio da alfándega, en Feces, de persoal, polo que a falta de cartos imposibilita estes novos inchufes a costa de todos os contibuíntes, polo que hai que buscar excusas ou desviar o tema cara temas que signifiquen impedimentos.

 Co desmadre das autonomías,  no seu gasto, aparecen estes “taifiñas” denunciando que, seus estados respectivos, non lles deixan avanzar no reino de taifas do alto Támega. –O malo é que ten que ser bicéfalo. –E xa se sabe cal foi o resultado das bicefalías ao longo da historia.

 Este tipo de maniestacións responden,xeralmente, a dúas concepcións de rexentar a política. –Unha é que tratan aos concidadáns de analfabetos. -Concepto de persoeiros acomplexados. A outra é a súa ignorancia da historia. A incultura élle innata a súa persoa. Nembargantes o luso debería saber que ningún estado pode permitir desgaxes territoriais. En canto ao galego xa se sabe cales son os libros que pasan polas súas mans: -os catálogos.

 De tódolos xeitos hai un detalle que é moi importante. Os portugueses xa lexislaron que os presidentes das Cámaras só estarán tres lexislaturas. Os españois deberían aprender e tomar nota, para que os alcaldes e todos os políticos tiveran tempo limitado a dúas lexislaturas.

 Debe ser este tempo limitado o que fixo que o lusitano se botara ao buraco deste xeito, non propio del, sobre todo, pola súa descendencia profesional, aínda que, ao parecer, está na mesma situación persoal que o verinés.

 Ámbolos dous están distantes, do que se pode chamar oficialismo relixioso, aínda que se deixan ver nas cerimonias, xa que está ben na procura do voto.

 Non hai lugar para os setecentos vinte e catro postos de traballo que prometeu, perante a campaña das municipais e hai que ir anunciando os atrancos necesarios para disculparse, ante cada persoa, que o visita para ser colocado.

 Non se preocupe señora María, que houbo que facer algún apaño para poder pagar as nóminas dos empregados públicos. Aínda non hai ningún ERE, pero..... pronto. Aínda así é moi doloroso para as familias que o sufran. –Todo polo voto!

                                Verín, 9 de outono do 2011.-

 

                                           Adolfo Rolán.-

Domingo, 09 de Octubre de 2011 13:33 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.

"funcionaria".....

Verín. CRONICAS TAMAGANAS.- Funcionaria....!

 

 Miña cara señora María:  A funcionaria quedou estasiada do que esaba a ver. Polo seu maxín pasou un feixe de pensamentos que non daba ordenado e asimilado. Non podía dar credo ao que estaba a ver,sobre todo, dentro da igrexa.

 Necesitaba chegar pronto á casa. Quería vaciar a mente e sentirse liberada, porque consideraba que aquilo non podía acontecer. Descargou co marido e sentiuse alibiada, pero pouco lle durou, porque a contestación que recibiu colocábaa no lugar que tiña pensado. –Aquel acto- o máis importante da relixión- viuno polo chan, cando o personaxe acercándose ao altar recibiu do concelebrante o pan sagrado.

 -“Personaxes amorais así debíalles caer a cara de vergoña, cando queren ser como os veciños. As persoas participan dos actos relixiosos porque os senten e cumplen coa moral da relixión que profesan. –Non a pisotean!.

-Seu marido contestoulle: “- Se fose o “Padre” non lla daba”.

 Ao  día seguinte o marido preguntou polo “suceso” e a rsposta que tivo, dos presentes, é que a todos lles pasara como a súa dona.

 -Empregar unha cerimonia relixiosa e participar no acto máis sagrado e solemne así, deixa sen contestación a calquera que coñeza ao individuo!.

 A “funcionaria” empezou a comprender que con este concepto sobre a moral é lóxico que individuos que se dirixen ao público, en xeral, todos os días polos medios de comunicación, emboben ao público coas monsergas e promesas, porque o significado destas palabras e actos non lle dan a categoría moralizante adecuada.

 Os valores sociais están polas corredoiras, pero a moral dunha relixión, -que mamaches dos pais-, debía ter a máxima categoría, –nunha mente minimamente formada-, para que certos individuos sintan algún dolo, cando practican algunha fechoría. -Está visto que non!. –Dalles o mesmo.

 Interesante a “culebra” volvéndose arrastrar, pola xeografía provinciana, tratando de buscar apoios para optar a “ceador” –léase senador-, nas próximas eleccións. –Que longo mo fiandes!. -Estes da mancomunidade son moi ocorrentes. Quérenlle moito!.

 Ao parecer tamén opta a unha embaixada. Aquí, como cofundador deste “fume raiano” non debería ter problema, porque se Cataluña ten embaixadores por que non a eurocidade ou o couto verinchaves?. –Que longo mo fiandes!.

 Por certo, señora María, os xornais xa empezan a vislumbrar e a indicar o destino, que por certo, ten que ser o que ten. Facía un par de meses que lle comentou a certa persoa que volvía a pinchar cús. As novas, sen embargo, na rúa, eran outras, pero ao parecer estanse preparando para que todo suceda como algo normal e non haxa resquebraxamentos políticos, porque, se da outra vez quedou como quedou, desta e que desaparece. -Que llo pregunte a quen dicen, -con quen ten moita amizade-, ao parecer, -según vende para a rúa-, que de pronto este poderoso o único que fixo, politicamente falando, foi prepararlle a cama para largalo do mellor posto pagado da política galaica.

 Dos incendios e da morte do piloto da avioneta só hai que engadir que a señora ministra apareceu só para estragarlle a interpelación parlamentaria aos do seu partido. Di o refrán: “despois de burro morto cebada ao rabo”.

 Facía uns días que o “ministro” do rural galego lanzara as campas ao vo, botara a lingua a pastar ou lanzou o cuspe cara o ceo e caíulle a el mesmo. Que lea :”El arte de la prudencia”, de Baltasar Gracián e así saberá como se ten que comportar un político.

 Isto é o que temos e así nos vai!.

                                                    Verín, 19 de outubro do 2011.-

                             Adolfo Rolán.-

Miércoles, 19 de Octubre de 2011 12:34 A. Rolán Enlaza este artigo. sin tema No hay comentarios. Comentar.


Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris